Και άλλες φλυαρίες

Χε! Δεν άκουσα ακόμα ειδήσεις για νέα για το περιβόητο θέμα των ωραρίων.  Αλλά αμφιβάλλω αν θα είναι τόσο δραματικά όσο τα παρουσιάσανε. Τελικά να βλέπει κανείς ειδήσεις, ή να μην βλέπει; Ο καθένας τα παρουσιάζει τα θέματα όπως τον συμφέρει.

Αλλά και η διαμαρτυρία για την αναγνώριση των πτυχίων των κολεγίων… Μια μικρή ομάδα φοιτητών (και όχι μόνο) καταφέρνει να εμποδίσει κάτι που πρέπει να γίνει. Γιατί ΚΑΙ οι φοιτητές των κογεγίων διαβάζουν, κάνουν εργασίες και δίνουν εξετάσεις. Αν θέλουν οι φοιτητές των ελληνικών πανεπιστημίων να αναγνωρίζεται μόνο το δικό τους πτυχίο, δεν θα σχολιάσω ποια συμπεριφορά είναι απολυταρχική. Αν το πτυχίο των πανεπιστημίων έχει αξία από μόνο του, τότε τι έχουν να φοβηθούν;

Πάντως, όταν πετυχαίνω συγκέντρωση στην Αθήνα, δεν μπορώ να  μην σκεφτώ την έννοια της διαμαρτυρίας για την διαμαρτυρία. Για την διαμαρτυρία ενάντια “του άλλου”, “του πλούσιου”, “της πολυεθνικής”, “της κυβέρνησης”.  Κατηγορείται η εκάστοτε κυβέρνηση, χωρίς να εξετάζεται η σημασία της λέξης κράτος, ή η αυτόματη θεώρηση του ως την μαγική μηχανή. Γιατί οι άνθρωποι είτε αρέσκονται να έχουν τον ρόλο του θύματος, χωρίς ευθύνες ή εξαπολύουν την οργή τους χωρίς σκέψη και πραγματική θεώρηση όλων των παραμέτρων. Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι υπάρχει διαφθορά ΚΑΙ στον ιδιωτικό τομέα και υπάρχουν σίγουρα εργοδότες που θέλουν να εκμεταλλευθούν τους εργαζομένους τους. Και μολύνουν. Και καταστρέφουν. Αλλά η λύση δεν είναι να τα περιορίσουμε και να τα διαλύσουμε όλα.

Έτσι, για να ξεκινήσει ο νέος χρόνος με παλιές ιδέες.

Ο “νεοφιλελευθερισμός”

Μόλις άκουσα στις ειδήσεις το εξής: προτείνεται η υποχρεωτική μείωση των ωραρίων και μισθών των εργαζομένων. Και αυτό κάποιος το χαρακτήρισε “νεοφιλελέυθερη” ιδέα.

Αν δεν κάνω λάθος, νεοφιλελεύθερο θα ήταν να εφαρμόζονται ελεύθερα ωράρια και εργάσιμες μέρες και οι μισθοί θα είναι ανάλογοι της ποσότητας και της ποιότητας εργασίας. Εντάξει, αν ό, τι δεν μας αρέσει το βαφτίζουμε “νεοφιλελεύθερο” οι φιλελεύθερες ιδέες είναι κακές. Σε αυτό δεν θα μπορέσω να διαφωνήσω.