Πωω τελικά μπήκε Οκτώβρης! Να χαιρόμαστε και την νέα μας κυβέρνηση!

Λοιπόν, μιας και δεν έχω γράψει για κάποιο βιβλίο ποτέ εδώ, παρά μόνο ως αναφορά, ας γράψω για αυτό που ξεκίνησα το καλοκαίρι. (Διαβάζω πάρα πολύ αργά, αλλά κάνω φιλότιμες προσπάθειες να μην εγκαταλείψω το διάβασμα.)

Το βιβλίο είναι το “Στην απέναντι όχθη” του Τηλέμαχου Κώτσια και μου έκανε ιδιαίτερα καλή εντύπωση. Η πλοκή είναι γρήγορη, για να καλύψει μια μεγάλη ιστορική περίοδο και εστιάζει σε αυτά που έχουν μεγαλύτερη σημασία. Είναι ταυτόχρονα συγκινητικό και με μεγάλες δόσεις χιούμορ, ιδιαίτερα στην αρχή, και δράσης, προς την μέση.  Διαβάζεται πολύ ευχάριστα, παρά την βαρύτητα των γεγονότων.  

Αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση περισσότερο από όλα είναι πόσο πολύ το βιβλίο αυτό μου θύμησε την Άυν Ραντ. Ο αρχικός πρωταγωνιστής θα μπορούσε να είναι ήρωάς της και οι υπόλοιποι χαρακτήρες λειτουργούν όπως και οι δικοί της. ο Τηλέμαχος Κώτσιας βέβαια τους αναπτύσει πολύ περισσότερο και φτάνει να ασχολείται προς την μέση του βιβλίου κυρίως με όλους τους χαρακτήρες τους οποίους λόγω του πλήθους και του τρόπου με τον οποίο τους εναλλάσει συνέχεια δεν μπορείς να θεωρήσεις πρωταγωνιστές, πέρα από την οικογένεια του ήρωα. Όχι χωρίς λόγο βέβαια. Η συνύφανση των ιστορικών γεγονότων με τα βιογαφικά των φανταστικών χαρακτήρων κάνουν το βιβλίο πολύ πιο προσγειωμένο από αυτά της Άυν Ραντ, τα οποία βασίζονται στην δημιουργία μιας ονειρικής ατμόσφαιρας. Το “Στην απέναντι όχθη” θίγει παρόμοια θέματα με έναν ρεαλιστικό τρόπο και σίγουρα μιλάει άμεσα στους Έλληνες, μιας και η ιστορία αφορά όχι μόνο την Αλβανία, στην οποία ζει ο πρωταγωνιστής, αλλά και την Ελλάδα.

Πρέπει να το τελειώσω σύντομα! Δεν γράφω τίποτα παραπάνω για την υπόθεση. Είναι πολύ εύκολο να βρείτε το βιβλίο (εκδόσεις Ψυχογιός) και να την διαβάσετε από πίσω. Χαχαχα. Τώρα με περιμένει ένα βιβλίο στατιστικής….

Έβλεπα χθες στο σπίτι μιας φίλης μου ένα μικρό βίντεο από την φωτογράφηση ενός Ιάπωνα ηθοποιού και σκέφτηκα πώς ούτε οι σταρ του Χόλλυγουντ δεν πρέπει να έχουν φωτογραφηθεί όσο οι Ιάπωνες σταρ. Περιοδικά, ημερολόγια… για να μην μιλήσω για τους Τζώννυς που έχουν κάθε χρόνο πόσα σετ επίσημων φωτογραφήσεων. Επίσης, σύμφωνα με το βιβλίο Guinness, οι πιο πολύ-φωτογραφημένοι διάσημοι στον κόσμο είναι οι Dong Bang Shin Ki, ένα κορεάτικο boyband. Και έρχομαι εγώ να ρωτήσω: με τόσα κουκλιά που έχουν εκεί, δεν είναι λογικό να θέλουν να τα θαυμάζουν συνέχεια;

Να μην ξεχνάμε βέβαια ότι στην Ασιατική κουλτούρα η έννοια «είδωλο» δεν έχει την ίδια έννοια με την λέξη «αστέρας» που χρησιμοποιούμε στην δύση. Για να θεωρηθείς είδωλο στην Ασία πρέπει να είσαι ένα πολύπλευρο άτομο, με ταλέντο σε πολλούς τομείς και προσωπικότητα που θα κάνει το κοινό σου να συνδεθεί μαζί σου σε αρκετά προσωπικό επίπεδο. Επίσης ένα είδωλο θεωρείται ότι αφιερώνεται στους θαυμαστές του και για αυτό είναι καλό να μην έχει επίσημη σχέση ή να μην μιλάει για αυτή. Το πλήθος και ύφος των νεανικών περιοδικών στην Ιαπωνία που ασχολούνται με τα είδωλα ίσως είναι ενδεικτικό αυτής της στενής σχέσης που έχουν οι θαυμαστές με τα είδωλά τους.

Αυτό που ακούω στην Ελλάδα μερικές φορές για τους Ιάπωνες είναι ότι είναι άσχημοι ή θηλυπρεπείς (από γυναίκες) ή ότι είναι θηλυπρεπείς (από άντρες – ίσως οι άντρες τελικά εκτιμούν περισσότερο την ομορφιά, ακόμα και αν σε άλλους άντρες φαίνεται περίεργο). Εγώ πάντως σκέφτομαι ότι αν όντως τους βρίσκουν όσο άσχημους όσο λένε, χαίρομαι που η δική μου επιλογή δείχνει κάτι για εμένα.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι ακόμα και εμένα με ξενίζει κάποιες φορές και μου φαίνεται υπερβολικός ο τρόπος προβολής των σταρ και η σχέση που έχουν οι φαν μαζί τους. Αλλά είναι και αυτό μέρος της εμπειρίας του fandom. Σας αφήνω τώρα όμως με μια όμορφη και δροσερή φωτό για το καλοκαίρι! 

Mata ne kugatsu kara!

Από πότε το να γράφεις για την ομοφυλοφιλία σημαίνει ότι την προωθείς; Τι είναι; Μια συνήθεια σαν την χορτοφαγία; Ειλικρινά, ως πρώην “φαν” κόμικς με πρωταγωνιστές γκέι μπορώ να πω ότι η μόνη μερίδα του πληθυσμού που έλκεται από την ιδέα σε τέτοιο βαθμό είναι νεαρές κοπέλες. Ποιος θα αφήσει μια τόσο προσωπική υπόθεση όπως το σεξ να επηρεαστεί από “μόδες”; Και εκτός αυτού, αυτό που βλέπουμε στις ψυχαγωγικές εκπομπές των ΜΜΕ δεν έχει παρά έμμεση σχέση με την πραγματικότητα. Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι ένα ενναίο σύνολο.
Και τελικά τι είναι αυτό που μας φοβίζει στην ιδέα της ομοφυλοφιλίας; Ότι οι γυναίκες θα σταματήσουν να ενδιαφέρονται για τους άντρες; Ότι πρωωθείται μια εικόνα του άντρα, κακώς συνδιασμένη με τους ομοφυλόφιλους, άσχετη με τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, την οποία οι άντρες δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ακολουθήσουν, για τους δικούς του λόγους ο καθένας;
Σας έχω νέα! Οι γυναίκες επιλέγουν αυτό που τους αρέσει. Μια άλλη γυναίκα, ένα άντρα metrosexual ή και έναν άντρα με μουστάκι αν τους αρέσει. Η αρρενωπότητα δεν είναι παρά μια ιδέα. Και οι γκέι είναι αυτοί που είναι. Δεν νομίζω ότι κανείς έγινε γκέι από την μια μέρα στην άλλη, ότι και να ισχυρίζονται κάποιοι.
Τελικά που είναι η αλαζονεία των ομοφυλόφιλων; Στο ότι προσπαθούν να υπερασπιστούν με υπερηφάνεια την προτίμισή τους και την κοινωνική τους εικόνα και θέση; Ας μην λέμε ό,τι θέλουμε.

Κείμενα – σχεδόν υβριστικά – σαν το παρακάτω δεν βγάζουν κανένα νόημα.
http://ventetta.blogspot.com/2009/07/blog-post_440.html

Μόλις διάβασα στην σελίδα της Καθημερινής ότι στον ΟΤΕ σκέφτονται να διακόψουν την παροχή ίντερνετ σε μερικές πανεπιστημιακές σχολές επειδή οι υπολογιστές τους χρησιμοποιούνται για το αντι-καπιταλιστικό site “Indymedia”.

http://www.ekathimerini.com/4dcgi/_w_articles_politics_0_04/07/2009_108637

Δεν πάμε καθόλου καλά! Θα αρχίσουμε να κυνηγάμε τους κομμουνιστές και πάλι; Για να αποδείξουμε έτσι ότι έχουν δίκιο; Λες και δεν ξέρουμε τι γίνεται στα πανεπιστήμια. Γιατί να απαγορεύεται να ανανεώσει κάποιος το blog του από εκεί;

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα?
Φιλελευθερισμός ή βαρβαρότητα.
Λοιπόν???

Θα επιχειρήσω να γράψω για πρώτη φορά μια όσο το δυνατόν καλύτερη κριτική για το καινούριο άλμπουμ των KAT-TUN, γιατί το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον! Το Break the records ~ by you and for you ~ είναι το 4^ο άλμπουμ τους και συνεχίζουν με ένα μίγμα ποπ, ροκ και ενίοτε χορευτικούς ήχους.

1. Don’t U ever stop

Ένα χορευτικό κομμάτι με μια καλή δόση ηλεκτρικής κιθάρας, πολύ καλύτερο από άλλα αυτού του είδους. Και έχει και ένα πολύ όμορφο βίντεο. 

2. Sadistic love

Ένα κομμάτι που συνδυάζει διάφορους ήχους: δυνατό μπιτ, (το οποίο θυμίζει λίγο το 7 Days Battle), πιο ποπ μετά για να επανέλθει στο μπιτ και προς το τέλος, το κομμάτι στο οποίο ξεκινάει να τραγουδάει ο Ουέντα είναι πολύ ατμοσφαιρικό. <33

3. Rescue

Ένα πολύ δυνατό χορευτικό κομμάτι το οποίο δεν παραλείπει να αναδείξει τα όμορφα φωνητικά του γκρουπ, και εδικά του Τζιν Ακανίσι. Θεματικό τραγούδι της ομώνυμης σειράς, έχει κάτι που σίγουρα σε συγκινεί.

4. Water Dance

Ατμοσφαιρική ηλεκτρονική μουσική, μέτρια γρήγορος ρυθμός, μερικές νότες κιθάρας… Σαν σύνολο είναι ένα τραγούδι που όμοιό του δεν ακούμε συχνά.

5. One Drop

Ροκ μουσική και γρήγορος ρυθμός. Ένα φοβερό τραγούδι, το οποίο δεν έχει εκτιμηθεί όσο άλλα του γκρουπ, ίσως και λόγω του αποτυχημένου – κατά την γνώμη μου – βίντεο.

6. White world [σόλο του Γιουίτσι Νακαμάρου]

Ένα πολύ όμορφο τραγούδι, αντάξιο της γλυκύτητας της φωνής του Μάρου!

7. Care [σόλο του Τζιν Ακανίσι]

Ένα ροκ τραγούδι με καλή κιθάρα και πολύ γλυκιά και ταυτόχρονα δυνατή αίσθηση. Και τι να ξαναπώ για την φωνή του Τζιν; Απλά τα σπάει!

8. 1582 [σόλο του Κάζουγια Καμενάσι]

Δεν ξέρω πόσο αντικειμενική μπορεί να είμαι για το σόλο της Λατρείας νο.1. Ένα τραγούδι με περίεργη αίσθηση. Λίγο αγχωτικό σε κάποια σημεία – γιατί η μουσική ταιριάζει απόλυτα με τους στίχους -  αλλά πολύ γλυκό ταυτόχρονα. Η μουσική είναι ηλεκτρονική με έντονη την παρουσία και ενός βιολιού. Ανυπομονώ να δω πώς θα το παρουσιάσει ζωντανά, κυρίως εξαιτίας της παρουσίας κάποιον περίεργων ήχων. Η παραμόρφωση της φωνής δεν ξέρω αν μου αρέσει τελικά γιατί και ο Κάμε μας έχει αρκετά γλυκιά φωνή. Η παρουσία κάποιον γυναικείων ηχητικών εφφέ επίσης δεν έχει και πολύ νόημα.

9. Pierrot [σόλο του Κόκι Τανάκα]

Ο ράπερ του συγκροτήματος πέρασε στην ροκ πλευρά. Δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιεί ροκ μουσική, αλλά τώρα περιόρισε ακόμα και το ραπ για να ροκάρει. Και ναι. Η φωνή του δεν είναι ό,τι καλύτερο για ποπ και μπαλάντες, αλλά man, this guy rocks!

10. Hana no mau michi [Η πόλη των λουλουδιών που χορεύουν – σόλο του Τάτσουγια Ουέντα]

Ένα ποπ τραγούδι το οποίο το έγραψε ο ίδιος ο Ουέντα. Πόσο χαίρομαι όταν αυτό το παιδί κάθεται στο πιάνο του και γράφει ότι του αρέσει! Τα τραγούδια του είναι πάντα γλυκά, είτε ποπ είτε μπαλάντες. Και δεν πειράζει που δεν τραγουδάει πια ροκ! Ίσως άμα ξαναπιάσει την κιθάρα ή βάλει κάποιον άλλο να του γράψει! Προς το παρών μπορούμε να φανταστούμε μια χαρούμενη ανθισμένη πόλη όπου αντηχεί η γλυκιά και βαθιά φωνή του και κάπου ο ίδιος μας χαμογελά, και ο κόσμος έχει βγει βόλτα στους δρόμους να απολαύσει τον ήλιο.

11. Wind [σόλο του Τζουννόσουκε Ταγκούτσι]

Από ότι φαίνεται, από την στιγμή που ο Τζούννο βελτίωσε τόσο αισθητά την φωνή του αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι πιο σοβαρό, διατηρώντας όμως την χαρωπή αίσθηση του χαρακτήρα του. Είναι ένα ανάλαφρο jazzy τραγούδι, με γρήγορο ρυθμό, στην συγγραφή της μουσικής του οποίου συμμετείχε και ο ίδιος. Junno we are proud of you!

12. Kimi michi (Ο δρόμος μας)

Ένα ποπ-ροκ τραγούδι με ανάλαφρη αίσθηση. Αρκετά καλό.

13. Shunkashuto (Το τραγούδι των 4 εποχών)

Το λιγότερο αγαπημένο μου από το άλμπουμ. Έχει μια ελαφριά RnB αίσθηση αλλά είναι κυρίως ποπ.

14. White X’mas (Album Version)

Δεν ξέρω γιατί έβαλαν το χριστουγεννιάτικο τραγούδι τους σε καλοκαιρινό άλμπουμ. Μια μπαλάντα που μπορείτε να ακούσετε και στην σελίδα μου, αλλά χωρίς το ραπ του Κόκι. Μετά το Doshite kimi wo suki ni natte shimattan daro των DBSK πρέπει να είναι ένα από τα ελάχιστα μοντέρνα τραγούδια στο οποίο μπορείς να ακούσεις άρπα. (Γιατί στην Ασία έτσι τους αρέσει).

15. Neiro

Μια ωραία μπαλάντα που σου αφήνει μια πολύ ευχάριστη αίσθηση.

16. Moon

Ένα τραγούδι που ξεκινάει με το σάμισεν, ένα παραδοσιακό ιαπωνικό όργανο και συνεχίζει σε δυνατό ροκ (μην πω και μέταλ). Γιατί όποιος νομίζει ότι ένα boyband δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο γελιέται οικτρά. Οι KAT-TUN απλά μπορούν και το κάνουν.

Καλά και που να έγραφα για τα προηγούμενα άλμπουμ τους. Δεν είναι τυχαίο που έχουν εμφανιστεί και θα εμφανιστούν στα μεγαλύτερα στάδια της Ιαπωνίας περισσότερες μέρες από οποιοδήποτε άλλον καλλιτέχνη.

Για όποιον θέλει να το κατεβάσει:

http://www.sendspace.com/file/ld6817

Link credit goes to cloud_honey and bestfiction lj community

Μεταφέρω εδώ αυτούσιο το κομμάτι της Καθημερινής. Δεν το περίμενα ότι η χάρη των SMAP και του Τσουγιόσι θα έφτανε και στην Ελλάδα με αυτόν τον τρόπο. Τον λυπάμε τον κακόμοιρο. Κυρίως επειδή δεν είναι και κανένας σούπερ τραγουδιστής για να αντέξει η φήμη του αυτό το σκάνδαλο. Αν και δύσκολα κλονίζεται ο θεσμός των SMAP.
Υπάρχουν όμως και κάποια άλλα παλικάρια που μπορούν να τραγουδήσουν με μαγιό, σαγιονάρες και πετσέτα στους ώμους και να τους προσκυνήσει όλο το ολυμπιακό στάδιο του Τόκυο. *Arashi spazzing* Gomen αλλά δεν κρατιόμουν να το πω!!!

Τραγουδούσε γυμνός

Στην Ιαπωνία, όπου ενδεχομένως δεν είναι μαγκιά να πίνεις μέχρι τελικής πτώσεως και να ξεγυμνώνεσαι στον δρόμο, προκαλώντας τον ενθουσιασμό των οπαδών σου, ένας δημοφιλής μουσικός και ηθοποιός μετάνιωσε οικτρά για το μεθύσι του και ζήτησε ταπεινά συγγνώμη από το κοινό του. Ο 34χρονος Τσουϊόσι Κουσανάγκι, τραγουδιστής του διάσημου συγκροτήματος SMAP συνελήφθη χθες τα ξημερώματα, σε πάρκο του Τόκιο, όπου είχε καταλήξει τύφλα στο μεθύσι και τραγουδούσε γυμνός. Η σύλληψή του με το σχετικό βίντεο, όπου εμφανίζεται να λέει στους αστυνομικούς «γιατί είναι κακό να είσαι γυμνός» και να αντιστέκεται στην προσπάθειά τους να τον απομακρύνουν, ήταν χθες πρώτη είδηση στα τηλεοπτικά δελτία. Ωστόσο, το τηλεοπτικό ρεζιλίκι δεν ήταν η μόνη συνέπεια των πράξεών του, αφού μεγάλες ιαπωνικές εταιρείες με τις οποίες είχε υπογράψει διαφημιστικά συμβόλαια απέσυραν την εμπιστοσύνη τους από το πρόσωπό του.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_world_2_24/04/2009_312033

Επιτέλους, εδώ και αρκετό καιρό έχω τελειώσει τα μαθήματά μου και θα πάρω επιτέλους το καλοκαίρι επίσημα το πτυχίο μου και θα ξεκινήσω και κάποιο μεταπτυχιακό. (Και δουλειά ταυτόχρονα! XD)
Αυτό που με εκνεύρισε είναι πως πρέπει να σκάσω 170 ευρώ για να πάρω το πτυχίο στα χέρια μου. Μα τι είδους συμφωνίες έχουν γίνει με το Αμερικάνικο πανεπιστήμιο, και τι κανόνες επικρατούν εκεί; Μου φαίνεται απίστευτο το πώς μετά από την άρνηση να μου αναγνωρίσουν μαθήματα τα οποία είχα ήδη κάνει, τα τόσα δίδακτρα και έξοδα για βιβλία πρέπει να δώσω ακόμα και ΑΥΤΟ το ποσό!
Και πριν βιαστείτε να μιλήσετε για «πτυχίο επί πληρωμή» ή για τα «κατώτερα» πτυχία, σκεφτείτε ότι στην πραγματικότητα θα ήμουν σε πολύ χειρότερη θέση αν δεν υπήρχε το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο. Μήπως – λέω μήπως – θα ήταν καλύτερα αν τα πανεπιστήμια αναγνωρίζονταν, και υπήρχε κάποιος ανταγωνισμός μεταξύ τους; Μήπως μια πιο επίσημη θέση επέβαλε και πιο διαφανής πρακτικές; Μακάρι να ήξερα.
Αλλά δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να παγιδευτώ στο χάος του ελληνικού πανεπιστημίου, στο γαλλικό θεωρώ ότι η επικοινωνία δεν ήταν αρκετά ικανοποιητική ανάμεσα σε φοιτητές και καθηγητές (καίριο σημείο κατά την γνώμη μου) και εδώ νιώθω μια μικρή εκμετάλλευση. Και δεν είχα και πολλές επιλογές. Έστω και να μην σπουδάσω καθόλου. Τουλάχιστον δεν μετάνιωσα για την επιλογή μου.
Τέλος πάντων. Τα πράγματα για το μεταπτυχιακό φαίνονται πιο καλά και θα σας ενημερώσω όταν είναι σίγουρο!

Ο σωστός τρόπος να σβήνεις το τσιγάρο όταν είσαι στον δρόμο.

Για όσους νοιάζονται.

Θα σας ενδιέφερε μια καφετέρια με ιαπωνική μουσική και ανάλογη ατμόσφαιρα;

Μπορείτε να βοηθήσετε την μικρή μου έρευνα απαντώντας στην δημοσκόπιση που έφτιαξα εδώ:

http://marilena-r.livejournal.com/122274.html

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, όσους συμμετέχετε!