Χθες το απόγευμα βγήκα έξω σε μια καφετέρεια. Καθόμουνα και τα έλεγα μια χαρά μαζί με έναν φίλο μου, μέχρι που συνειδητοποίησα τι λέγανε δυο παππούδες οι οποίοι κάθονταν ακριβώς από πίσω μου.«Τι ωραίες που ήταν κάποτε οι ταινίες στην Αμερική. Τώρα άμα προσέξεις υπάρχει σε όλες ένας μαύρος ή ένας εβραίος.» (Το μεταφέρω με όση περισσότερη ακρίβεια μπορώ να θυμηθώ.)

Όχι, το πρόβλημα των Ελλήνων δεν είναι τελικά οι μετανάστες. Είναι το ότι οι μαύροι χαλάν την αψεγάδιαστη αισθητική τους και οι εβραίοι… την ιδέα τους περί ηθικής; Γιατί να μην θέλουν να τους βλέπουν ούτε στην τηλεόραση, μόνο ως θέμα αισθητικής μπορώ να το εκλάβω.

Οι αγαπητοί μου συμπατριώτες είναι όχι μόνο ρατσιστές, αλλά απροκάλυπτα ρατσιστές. Άντε και τώρα με το ΛΑΟΣ στην βουλή θα λυθούν όλα μας τα προβλήματα.

Πώς αλλιώς να μας πείσουν για την ανωτερότητά μας ως λαού αν δεν υποβιβάσουν πρώτα όλους τους άλλους; Αλλά για να καταπολεμήσουμε τον ρατσιμό δεν αρκεί να πούμε «όχι, δεν είμαι ρατσιστής! Αυτός είναι μάυρος!» Πρέπει να πούμε «Ναι, είμαι ρατσιστής, και αυτό δεν έχει να κάνει με αυτό που είναι ο άλλος αλλά με τον τρόπο που τον βλέπω εγώ.» Αν θέλουμε φυσικά να ζήσουμε δημιουργώντας λιγότερα προβλήματα στους γύρω μας και σε εμάς τους ίδιους.

Advertisements