Ξύπνησα πρωί-πρωί σήμερα και βλέπω Σκάι. Μιλάνε για την ανεργία. Κατά την γνώμη ενός ειδικού, οι ελαστικές σχέσεις εργασίας δεν θα βοηθήσουν την μείωση της ανεργίας, αλλά την εξασφάλιση των κερδών των εταιριών (απολύουμε όποτε έχουμε πρόβλημα για να παρουσιάσουμε κέρδος). Εδώ εγώ έχω να πω πως μια εταιρία δεν έχει σκοπό να «παρουσιάσει» κέρδος αλλά χρειάζεται το κέρδος για να επιβιώσει. Και μάλιστα ο ειδήμονας που μίλησε θεωρεί ότι ούτε οι ίδιοι αυτοί που υποστηρίζουν τις ελαστικές σχέσεις εργασίας πιστεύουν ότι βοηθάνε στην μείωση της ανεργίας. Έστω. Να το δεχτώ. Αλλά τότε ποια είναι η λύση;

Ένας άλλος υποστήριξε πως για να μειωθεί η ανεργία χρειάζεται ανάπτυξη. Ακούω επίσης και για ενίσχυση της παραγωγικότητας κτλ. Υπάρχει κάποιος να πει συγκεκριμένα πράγματα; Μια πιο σαφής πρόταση που άκουσα ήταν να βρούμε σε τι κάνουμε μεγάλες εισαγωγές και να προσπαθήσουμε να το παράγουμε στην Ελλάδα. Ωραία. Θα κάνει κάποιος κάτι;

Λένε επίσης για την «χαμένη γενιά». Τι σημαίνει αυτό; Ότι ως χαμένες ζωές πρέπει απλά να αυτοκτονήσουμε ομαδικά; Ή να γίνουμε μετανάστες; Που χάθηκε αυτή η γενιά; Η ανεργία είναι μια κατάσταση. Το να είσαι χαμένος είναι τρόπος σκέψης.

Γυρίζοντας από την Κωνσταντινούπολη, όπου πέρασα μια βδομάδα σχεδόν, άκουγα στο λεωφορείο τους συνταξιδιώτες μου να συζητούν για τα πολιτικά και να είναι γεμάτοι νεύρα για τους πολιτικούς που μας κοροϊδεύουν και τίποτα δεν πάει σωστά. Κατανοώ τα νεύρα τους. Αλλά εμένα η δικιά μου σκέψη ήταν «πώς μπορούν να τα συζητάνε όλα αυτά χωρίς να θέλουν να βάλουν τα κλάματα;» Εντάξει, είναι διαπιστωμένο ότι είναι είμαι υπερευαίσθητη. Μια γενιά όμως που ακόμα κάνει όνειρα, σκέφτεται και ελπίζει δεν είναι ποτέ χαμένη. Και δεν έχει νόημα να νευριάζουμε. Ακόμα και τους ίδιους τους πολιτικούς να φτύναμε δεν θα ίδρωνε η μούρη τους.

Εγώ αυτό που περιμένω είναι να δω τι θα γίνει τώρα που όλοι αυτοί οι φόροι λίγο ωφελούν την κατάσταση. Κάποια στιγμή οι πολιτικοί θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την κατάσταση σοβαρά.

Αυτοί παρακάτω είναι δύο στίχοι από το τραγούδι «Marie-Antoinette» που έγραψε ο Τάτσουγια Ουέντα.

«Raise the tax, ιf there’s no money

Problem? No no no no… All right»

Μην με ρωτήσετε γιατί του ήρθε του παιδιού να γράψει ένα τραγούδι για την Μαρία-Αντουανέττα. Είναι διασκεδαστικό τραγούδι, αλλά δυστυχώς μέχρι στιγμής το έχει τραγουδήσει μόνο ζωντανά και δεν το έχω σε καλή ποιότητα. Εμένα το σχόλιό μου ήταν «Αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα σήμερα, μονό που θέλουμε να το ονομάσουμε σοσιαλισμό». Σοσιαλισμό μας υποσχέθηκαν 30 χρόνια πριν και σοσιαλισμό συνεχίζουν να μας υπόσχονται.

Advertisements