Έβλεπα πριν από λίγο ένα επεισόδιο από μια γιαπωνέζικη σειρά με τον γλυκερό τίτλο «Η καλοκαιρινή αγάπη λάμπει με τα χρώματα του ουράνιου τόξου». Είναι η ιστορία ενός ηθοποιού ‘δεύτερης γενιάς’ ο οποίος ζει κάτω από την σκιά του πατέρα του. Προσπαθώντας να εδραιωθεί στην show business κάνει όποια εμφάνιση του ζητήσουν, δουλεύει part time ως παγωτατζής, αγωνίζεται να βελτιώσει την προφορά του και ξεκινάει επιπλέον μαθήματα υποκριτικής μαζί με έναν διάσημο δάσκαλο (αν και έχει σπουδάσει ήδη στην Νέα Υόρκη) ο οποίος τον θεωρεί υπερβολικά εγκεφαλικό για να γίνει καλός ηθοποιός. Σε κάποια φάση ο συγκεκριμένος δάσκαλος κατηγορεί τον νεαρό ηθοποιό ότι είναι τεμπέλης. Και εγώ σκέφτομαι «αν είναι αυτός τεμπέλης, τότε πώς είναι οι πραγματικοί τεμπέληδες;»

Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα βλέπουμε εντελώς υποκειμενικά… Θυμάμαι μια φορά που κάποιος είχε αναφέρει στο livejournal ότι θεωρεί όποιον κάνει τατουάζ σχετικό με κάποιον καλλιτέχνη που αγαπάει «τρελλό» με την άσχημη σημασία της λέξης. Εγώ πάλι θεωρώ αυτόν τον λόγο τον πλέον καλό λόγο να κάνεις τατουάζ, ειδικά αν αυτός ο καλλιτέχνης έχει επηρεάσει την ζωή σου. Επίσης θεωρώ απαίσιο αυτό που κάποιοι άλλοι το θεωρούν φυσιολογικό, το να πετάνε π.χ. το τσιγάρο τους στον δρόμο ή οπουδήποτε.

Και αν δυσκολευόμαστε να συνεννοηθούμε για αυτά τα πλέον απλά πράγματα, πώς θα συνεννοηθούμε για τα πιο σημαντικά και κρίσιμα; Το να έχει κάποιος την δική του άποψη είναι καλό. Αλλά πού θα βρεθεί μια βάση συνεννόησης για τους ανθρώπους για να μην φαγώνονται με το παραμικρό; Αν θεωρεί ο καθένας την άποψή του αντικειμενική, πού θα βρεθεί το πραγματικά αντικειμενικό, το οποίο και προφανώς οι περισσότεροι θεωρούν ότι υπάρχει; Και φυσικά τα πιο υποκειμενικά πράγματα που γίνονται εύκολα αντικειμενικά είναι τα θέματα κουλτούρας.

Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος οφείλει να κρίνει και να κρίνεται. Αν και δεν βοηθάει καθόλου να καταδικάζει ο ένας τον άλλον. Και τίποτα από όλα αυτά δεν βοηθάει να βρεθεί η αλήθεια που μη δογματικά θα βοηθήσει την πνευματική, πολιτιστική αλλά και οικονομική πρόοδο. Όλα αυτά με αφήνουν πολύ μπερδεμένη. Γιατί ο τρόπος που έχω ταχτοποιήσει τα πράγματα στο δικό μου μυαλό είναι η δική μου άκρη σε μια τεράστια πραγματικότητα.

Advertisements