Αφού ξεπέρασα τον ενθουσιασμό για τον γάμο του Τζιν και το μωρό που περιμένουν αυτός και η γυναίκα του, ας γράψω για την Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου, που τελείωσα την προηγούμενη εβδομάδα.

Είναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Όμορφη, συναρπαστική γραφή και ωραίος λόγος σε κρατάνε μέχρι το τέλος. Είναι ευκολοδιάβαστο, αν και εγώ προσωπικά το διάβασα δίπλα στο λαπτοπ, όπου έψαχνα διάφορες αναφορές στο ίντερνετ.

Είναι εύκολο να ταυτιστείς με τις δυο κεντρικές ηρωίδες, γιατί η συγγραφές αναλύει πολύ καλά τον τρόπο σκέψης τους και τον εσωτερικό τους κόσμο. Αλλά μέχρι ποιου σημείου;

Εγώ προσωπικά αισθάνθηκα ότι ο σνομπισμός τον οποίο αναφέρεται σε ένα σημείο να υπάρχει στους άλλους, διακρίνεται και στις ηρωίδες, δικαιολογημένα ή όχι. Επίσης, αισθάνθηκα ότι αν και το βιβλίο είναι διανθισμένο από φιλοσοφισμούς, δεν έχει και πολλά να μου δώσει από φιλοσοφικής άποψης. Ειδικά στο σημείο που η νεαρή ηρωίδα αναρωτιέται τι είναι πιο απολαυστικό στην σοκολάτα, η γεύση της ή ο τρόπος που την δαγκώνεις, αισθάνθηκα ότι είμαστε σε επίπεδο φιλοσοφίας ‘η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;’ Και τα δύο πιθανότατα!

Γενικά, η συγγραφέας αναλώνεται περισσότερο σε μια ανάλυση της προσωπικής της αισθητικής  που προσπαθεί να περάσει ως φιλοσοφία, παρά σε φιλοσοφία αυτή καθεαυτή. Ειδικά όταν αναφέρεται στο τσάι και τις συρόμενες πόρτες μοιάζει κολλημένη και όταν αναφέρεται στην απόκτηση ίδιων πραγμάτων και την εξήγηση που δίνει θέλω να αναφωνήσω ‘αυθαίρετο!’.

Από ότι καταλάβατε δηλαδή, πέρα από την αρχική της αναφορά στον Μαρξ, δεν ταυτίστηκα ιδιαίτερα με τις απόψεις της συγγραφέως. Ίσως μπορώ να αποδεχτώ λίγο και τον τρόπο που βλέπει την ψυχανάλυση και την ψυχιατρική, βλέποντάς τα μέσα από τους δικούς προβληματισμούς και τον τρόπο που παρουσιάζονται οι συγκεκριμένες εμπειρίες στο βιβλίο.

Αναρωτήθηκα όταν τελείωσα το βιβλίο για ποιον λόγο βραβεύτηκε, Ίσως γιατί η συγγραφές, παρά τα προβλήματα που έχει η ιστορία (αν τα δει κανείς έτσι) σε κάνει να κολλήσεις στο βιβλίο μέχρι τέλους. Για αυτόν τον λόγο και μόνο σας προτρέπω να διαβάσετε το βιβλίο. Έχει μια περίεργη γοητεία. Κι όμως, μ’άρεσε πολύ!

Advertisements