Ο 2ος τόμος του Οτομέν ξεκινά δυναμικά με την εμφάνιση του Γιαμάτο Αριάκε, ένα αγόρι μικρότερο από τον Μασαμούνε, που του ζητάει να πάρει από αυτόν μαθήματα ‘αρρενωπότητας’ και τον έχει πάρει από πίσω, προσπαθώντας να αντιγράψει οποιαδήποτε κίνηση. Η μανγκακά νομίζω έπρεπε να βάλει έναν χαρακτήρα που θα βοηθήσει την ιστορία να δείξει την μεγάλη πίεση που δέχονται τα αγόρια (από πολλές πλευρές) να είναι αρρενωπά.

Επίσης, λίγο μετά, ο Μασαμούνε λέει ‘Νόμιζα ότι καταλαβαίνω τα πάντα για τα κορίτσια… Ίσως να μην βλέπω τίποτα πέρα από την εμφάνισή τους;’ Κατά την γνώμη μου είναι χαζό να πει κάποιος ‘καταλαβαίνω τις γυναίκες’ ή ‘δεν καταλαβαίνω τις γυναίκες. Αν κάποιος ‘καταλαβαίνει τις γυναίκες’, ποιές γυναίκες καταλαβαίνει; Υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες γυναικών, που κάτι τέτοιο δεν έχει νόημα. Επίσης, να πει κάποιος ‘δεν καταλαβαίνω τις γυναίκες’ τι σημαίνει; Δεν καταλαβαίνει καμία τους; Είναι άνθρωποι, με τις ανθρώπινες αδυναμίες τους. Λειτουργούν μέσα στα πλαίσια αυτού που έχουν μάθει να κάνουν.  Κάθε μια έχει μάθει διαφορετικά. Ίσως θα έπρεπε να δουν πως λειτουργούν σαν άνθρωποι με τις ανησυχίες τους, και όχι απλά σαν ‘γυναίκες’. Ίσως τελικά ο Μασαμούνε έχει δίκιο. Το να μην καταλαβαίνει κάποιος τις γυναίκες μπορεί να σημαίνει ότι δεν μπορείς να δεις πέρα από μια γυναικεία φιγούρα. Δεν μπορείς να δεις τον άνθρωπο πίσω από την γυναικεία εικόνα.

Advertisements