Νομίζω ότι είχα ανάγκη από ένα παραμύθι και είδα το ‘Η Χιονάτη και ο Κυνηγός’. Ομολογώ ότι μου άρεσε η Κρίστεν Στιούαρτ (εμένα και του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου μάλλον). Σίγουρα περισσότερο από τον Κρις Χεμσγουορθ. Μπορεί να μην είναι καλή ηθοποιός, αλλά μου άρεσε ως Χιονάτη. Το απλανές βλέμμα κατά κάποιο τρόπο την έκανε σαν να ζει σε ένα όνειρο, και επειδή η όλη ιστορία είναι ένα παραμύθι, ήταν αρκετά ταιριαστή. Μπορούμε επίσης να δούμε την Χιονάτη σαν μια ιδέα, μακριά από τα ανθρώπινα συναισθήματα, η αγνότητα που φέρνει ευημερία στον τόπο. Επίσης οι νάνοι ήταν πολύ κουλ. Σαν ταινία ήταν πολύ προσεγμένη, και δημιουργεί επιτυχημένα μια σχεδόν ψυχεδελική ατμόσφαιρα. Όσον αφορά τις λεπτομέρειες, εκτίμησα ιδιαίτερα που είχαν φροντίσει μέχρι και η πανοπλία που φοράει στο τέλος η Χιονάτη να φαίνεται παλιά και φθαρμένη. Φυσικά fighting princess FTW!

Τέλος η ιστορία δεν είχε πρίγκιπα. Τον ρόλο του τον αναλαμβάνει ένας κυνηγός, ο οποίος φιλάει την Χιονάτη για να ζωντανέψει, no strings attached. Η Χιονάτη γίνεται βασίλισσα μόνη της και δεν χρειάζεται να πάει στο βασίλειο του πρίγκιπά της. Εγκρίνω το μήνυμα.

Advertisements