Κάθομαι στον καναπέ μου και βλέπω Harry Potter μασουλώντας σοκολάτα. Και αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να βλέπω μια ωραία ταινία και ακριβή παραγωγή μια Κυριακή βράδυ μασουλώντας τροφή πολυτελείας χωρίς τον καπιταλισμό. Θα είχα τέτοιες πολυτέλειες με ένα άλλο σύστημα; Και αν δεχτούμε πως όχι, αλλά πώς ίσως δεν θα έπρεπε να με απασχολούν οι ακριβές παραγωγές και η πολυτέλεια της σοκολάτας ενώ υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι που πεινάνε και άνθρωποι που δεν μπορούν να ξεκουραστούν τη Κυριακή το βράδυ για να μπορώ εγώ να απολαμβάνω τέτοιες πολυτέλειες, θέλω να ρωτήσω, αν σταματούσα να τρώω σοκολάτα και να βλέπω blockbusters, θα βοηθούσα σε τίποτα τους φτωχούς;

Προσωπικά πιστεύω ότι είμαι αρκετά εγκρατής και δεν υπερκαταναλώνω. Δεν έχω 2 ντουλάπες ρούχα, κιλά καλλυντικών  και τρώω όσο χρειάζομαι για να μην πεινάω. Για να μην πω ότι δεν μ’αρέσει καθόλου η ιδέα να έχω αυτοκίνητο ούτε και η ιδέα των ακριβών κοσμημάτων. Το σπίτι μου δεν είναι γεμάτο μπιχλιμπίδια.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος για τις τράπεζες που εξαφάνισαν τα χρήματα που κέρδιζαν τις καλές εποχές, την τάδε εταιρία που εκμεταλλεύεται τους υπαλλήλους της, μέχρι και για τα blood diamonds και την πετρελαϊκή που μολύνει τις θάλασσες. Και συμφωνώ ότι το κράτος πρέπει να φροντίζει για όλα αυτά. Αλλά από εκεί και πέρα, δεν θα τρελαθούμε κι’ όλας. Ούτε θα πάθουμε κατάθλιψη.

Επίσης, η μόνη λύση για τον υπερκαταναλωτισμό είναι η μείωση μισθών. Όσο ο κόσμος έχει χρήματα, θα ξοδεύει. Μπορεί να είναι ένα ακριβό αυτοκίνητο, ακριβές μάρκες, άπειρα παιχνίδια για το παιδί του, κιλά φαγητού ή απλά ένα ταξίδι και πολλά βιβλία ή μουσική. Δεν νομίζω ότι έχει τόση σημασία με τι την βρίσκει ο καθένας. Deal with it. Μάλλον πρέπει να κάνω αποχή από το Facebook. Για λίγο…

Advertisements