Διαβάζω αυτόν τον καιρό το Accelerando του Charles Stross. Το ξεκίνησα γιατί ήταν κάτι σαν υπόβαθρο στο Glasshouse που λάτρεψα. Αλλά είναι μια περίεργη εμπειρία. Γραμμένο λίγο πριν το 2005 αναφέρεται στο μέλλον της ανθρωπότητας από το 2005 και μετά περίπου θα έλεγα (η ιστορία ξεκινάει μετά το 2007 πάντως, από τα στοιχεία που δίνει ο συγγραφέας).

Για να αναφερθώ στo πρώτο χαρακτηριστικά του βιβλίου, αυτό νομίζω είναι η ιδιαίτερη γραφή όπου εγώ τουλάχιστον κάνω προσπάθεια να μαντέψω τι μπορεί να εννοεί ο συγγραφέας για να το εκφράσω με πιο απλά λόγια. Δεν ξέρω αν απευθύνεται στον μέσο αναγνώστη ή άτομα ψαγμένα πολύ στην επιστήμη και την πολιτική για να καταλάβεις τι εννοεί ο συγγραφέας και τις λεπτές ειρωνείες ή επιτηδεύσεις της έκφρασής του.

Επίσης, το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το θέμα πολιτική. Ο συγγραφέας είναι ένας αυτοαποκαλούμενος σοσιαλδημοκράτης (ή σοσιαλιστής, πιθανώς απευθυνόμενος ειρωνικά στο Αμερικανικό κοινό). Και αυτό είναι μόνο μια ταμπέλα. Από το βιβλίο του και 2 πράγματα που έχω διαβάσει στο μπλογκ του μου μοιάζει ένας ιδιότυπος υποστηρικτής της ελεύθερης αγοράς, χωρίς καπιταλισμό όμως, δηλαδή τις αλληλεξαρτήσεις κράτους και επιχειρήσεων εις βάρος της (πιθανολογώντας για το πια ερμηνεία δίνει ο συγγραφέας στον καπιταλισμό). Θα έλεγα πώς έχει μια βάση φιλελευθερισμού στις απόψεις του, έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, αλλά ανεξάρτητα του πως εξελίχθηκε η επιχειρηματική κουλτούρα, ο κλασσικός ορισμός του καπιταλισμού είναι η ιδιωτική δραστηριότητα και παραγωγή, από την πιο απλή μορφή της, ως τις πολυεθνικές εταιρίες. Το να απορρίπτεις την επιχειρηματική κουλτούρα δεν σημαίνει ότι απορρίπτεις τον καπιταλισμό. Σε κάποιο σημείο, ο ήρωας, ο οποίος παρεμπιπτόντως αρνείται να συμμετάσχει με την δουλειά του στην φορολογία που επιβάλλεται, αναφέρει σε κάποιο σημείο πώς θα ήθελε να λύσει το πρόβλημα του κεντρικού σχεδιασμού στον κομμουνισμό. (Δηλαδή; Όλη η ιστορία του κομμουνισμού δεν είναι να ελέγχει το κράτος τα μέσα παραγωγής;)

Ο συγγραφέας φτάνει μέχρι του σημείου να αναφέρει την ύπαρξη μιας θεωρίας ‘Μαρξισμού-Αντικειμενισμού’ και υποστηρικτές του Αντικειμενισμού που εισβάλουν στο σπίτι του πρωταγωνιστή ψάχνοντας τον ίδιο, χωρίς να το ξέρουν, επειδή έπαιρνε μέρος στην διαδυκτιακή πειρατεία.

Ώπα – ώπα! Μιλάμε για τον αντικειμενισμό της Άυν Ραντ, έτσι δεν είναι; Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος. Τρίζουν τα κόκκαλα του Μαρξ και της Αυν Ραντ μαζί. Πρώτα – πρώτα. Αποφασίστε. Συλλογικότητα ή ιδιωτικότητα; (Προσέξτε, δεν είναι απλό να πεις ότι είναι ωραίο να κάνουν οι άνθρωποι πράγματα μαζί. Συλλογικότητα σημαίνει ότι ενδεχομένως θα έπρεπε να συμπράξεις π.χ. με τους χρυσαυγίτες. Αυτή η προοπτική δεν είναι και τόσο ελκυστική, έτσι δεν είναι; Αν είναι, φύγε από εδώ τώρα.) Δεύτερον, πιστεύω ότι σύμφωνα με τον αντικειμενισμό, το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος είναι πως ένα παράνομο κατέβασμα δεν ισούται με μια χαμένη πώληση με μαθηματική ακρίβεια. Επίσης η Άυν Ραντ θεωρούσε ότι το σημαντικότερο ήταν μια κουλτούρα συναινετικών συναλλαγών μεταξύ των ανθρώπων. Αν οι άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι από την μουσική βιομηχανία και δεν θέλουν πλέον τα προϊόντα της, είναι απόλυτα θεμιτό να τα αρνηθούν. Και είμαι σίγουρη πως και η Άυν Ραντ θα αναγνώριζε την αξία του διαδυκτίου αν ζούσε σήμερα. Δεν ήταν της άποψης ‘τα πάντα για να επιβιώσουν οι βιομηχανίες’. Ήταν υπέρ του αν κάτι είναι δυσλειτουργικό πρέπει να αντικαθίσταται. Τουλάχιστον έτσι έχω καταλάβει εγώ. Και δυστυχώς έχω την υποψία ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται την Άυν Ραντ με διαφορετικό τρόπο.

Με όλες αυτές τις σκέψεις, αναρωτιέμαι αν πρέπει να συνεχίσω το βιβλίο. Προφανώς και ο συγγραφέας έχει τις δικές του απόψεις, αλλά αναρωτιέμαι πόσα WTF θα αντέξω. Πολλά τα πετάει έτσι στο ντούκου και είναι εκνευριστικό να πρέπει να θεωρήσω δεδομένες τις πολύπλοκες εως μπερδεμένες απόψεις του συγγραφέα για να μπορέσω να παρακολουθήσω την υπόθεση του βιβλίου, ακόμα και αν συμφωνώ με ένα μεγάλο ποσοστό τους.

Advertisements