Πριν από αρκετές ημέρες είχα δει το Brave, μια ταινία κινουμένων σχεδίων για μια νεαρή Σκωτσέζα πριγκίπισσα, ατίθαση και αθλητική που υποχρεώνεται από την οικογένειά της να διαλέξει ένα πρίγκιπα για σύζυγο και αυτό την φέρνει σε ρήξη κυρίως με την μητέρα της. Είναι μια ωραία ιστορία το πώς τελικά συμφιλιώνεται με την μητέρα της και δεν υποχρεώνεται να παντρευτεί – ακόμα τουλάχιστον.

Έχω όμως μια παρατήρηση: σε κάποιο σημείο αναφέρεται πώς η ρήξη στις σχέσης μητέρας και κόρης προκλήθηκε από την υπερηφάνεια. Σε συμβολικό επίπεδο αυτό εκφράζεται με το σκίσιμο ενός υφαντού από την κόρη, που πρέπει  να ξαναραφτεί. Η κίνηση της κόρης όμως να σκίσει το υφαντό ήταν κίνηση διαμαρτυρίας, όχι υπερηφάνειας (όπως θα ήταν αν έσκιζε π.χ. το υφαντό γιατί ήταν πεπεισμένη ότι αυτή μπορεί να το κάνει καλύτερα). Στην αρχή ήμουν ‘καλά τώρα δηλαδή θέλει να μας πει ότι η πράξη διαμαρτυρίας και γενικά δηλαδή η άρνηση της πριγκίπισσας να δεχτεί έναν ρόλο που δεν την εκφράζει, είναι περηφάνια και -φτου σκόρδα- εγωισμός; Και μετά it hit me. Η περηφάνια είναι κρυμμένη μέσα σε αυτό που ονομάζεται ‘ρόλος της πριγκίπισσας’ και περιέχει την ‘τιμή της οικογένειας’. Είναι η περηφάνια της οικογένειας να έχει μια κόρη πριγκίπισσα, την κόρη που οφείλει  να έχει ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα. Αυτό είναι φυσικά πολύ δύσκολο να εξηγηθεί σε μια παιδική ταινία. Η λύση τελικά βρίσκεται στο ‘σπάσιμο της παράδοσης’ και ίσως είναι το πιο απλό που μπορούσε να πει ο σεναριογράφος για να εξηγήσει την κατάσταση.

Παρόλα αυτά επιμένω ότι το θέμα περηφάνια και εγωισμός είναι αρκετά πολύπλοκα για να τα πετάει κανείς απαίδευτα.

Μια συμβουλή που άκουσα πρόσφατα είναι πως πρέπει κάποιος να αφήσει τον εγωισμό του για να ανοιχτεί στον κόσμο. Οκ. Να έχουμε ανοιχτό μυαλό, αλλά όχι τόσο ώστε να μπάζει από παντού. Αυτή η φράση εκφράζει κατά την γνώμη μου με τον καλύτερο τρόπο τον κίνδυνο της άρνησης του εγωισμού. Και δεν ήταν αυτό καθόλου το θέμα της ταινίας. Αλλά έχει σχέση με κάτι για το οποίο θα μιλήσω σε επόμενη ανάρτηση.

Advertisements