You are currently browsing the category archive for the ‘βιβλία’ category.

Tης Σετόνα Μιζουσίρο. Μάνγκα, 10 τόμοι. 2004 – 2007.

Tο After School Nightmare είναι μια πολύ συναρπαστική ιστορία, αλληγορική, σκοτεινή και περίεργη. Ο πρωταγωνιστής, ένα αγόρι το οποίο όμως από την μέση και κάτω είναι κορίτσι, καλείται να συμμετάσχει από την νοσοκόμα του σχολείου του σε ένα μάθημα το οποίο είναι υποχρεωτικό για να αποφοιτήσει και το οποίο λαμβάνει χώρα σε έναν κόσμο του ονείρου. Η μορφή του ονείρου εξαρτάται κάθε φορά από τους συμμετέχοντες, οι οποίοι καλούνται να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλο για να κερδίσουν το κλειδί της πόρτας που θα τους πάει στον κόσμο μετά το σχολείο. Στο όνειρο ο κάθε μαθητής λαμβάνει την πραγματική του μορφή, η οποία εξαρτάται από το τι έχουν ζήσει και πώς το αντιμετωπίζουν. Ο Μασίρο καλείται να δώσει απάντηση στο αν είναι αγόρι ή αν είναι κορίτσι. Η Κουρέχα καλείται να αντιμετωπίσει ένα τραυματικό γεγονός το οποίο την έχει κάνει επιθετική απέναντι στους άντρες. Ο Σο καλείται να αντιμετωπίσει την κτητική αδερφή του. Και ταυτόχρονα βλέπουμε πολλούς άλλους χαρακτήρες και διαφορετικές ιστορίες, ο καθένας με τις δικές του προκλήσεις.

Το πιο δυνατό σημείο της ιστορίας είναι ο γρήγορος ρυθμός και οι προσωπικές ιστορίες που δίνονται με ένταση και ειλικρίνεια. Καταφέρνει  να σε κάνει ναι νοιαστείς στο τέλος για όλους τους χαρακτήρες, ακόμα και τον πιο αντιπαθητικό. Οι σχέσεις των μαθητών είναι αρκετά τεταμένες, και ειδικά ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό τρίο, το οποίο λίγο κουράζει, αλλά το γεγονός πως κανένας από αυτούς δεν είναι απλά μια γλάστρα και υπάρχει αποκλειστικά και μόνο ως ερωτικό ενδιαφέρον κάποιου άλλου, εξισορροπεί την κατάσταση. Πέρα από τον Μασίρο, ο οποίος προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί κυρίως μέσα από το ερωτικό ενδιαφέρον που δείχνει μια στην Κουρέχα και μια στον Σο, αλλά είναι προφανές ότι αυτό δεν είναι προς όφελος ούτε δικό του ούτε σωστό για τους δυο φίλους του.

Τέλος, η ιστορία είναι τόσο περίεργη, από τη μία γεμάτη ψυχολογικά σύμβολα, σαν μια πορεία προς την ενηλικίωση, αλλά ταυτόχρονα τίποτα δεν είναι αυτό που νομίζουμε. Και ακόμα και αν κάποιος υποψιαστεί ότι κάτι δεν πάει καλά με όλο το σκηνικό, τα στοιχεία δεν είναι αρκετά. Βρίσκονται κυρίως σε αυτά που λείπουν από την ιστορία και όχι σε κάτι που υπάρχει. Δεν υπάρχει περίπτωση να μαντέψει κάποιος, και είπαμε, δεν κάνω spoiler!

Εικόνα

Long warΈνα χρόνο μετά το Long Earth κυκλοφόρησε και η συνέχεια, το Long War!

Είναι λιγότερο κωμικό από το 1ο βιβλίο της σειράς, αλλά είχε μια χαλαρή διάθεση παρόλα αυτά. Το Bosum Higgs ως όνομα και η σεξοβόμβα μετενσάρκωση της Αδελφής Αγνής ήταν τα αγαπημένα μου σημεία. Ο Τζόσουα έχει μεγαλώσει, ‘νοικοκυρευτεί’ και έχει αλλάξει ως χαρακτήρας. Νομίζω ότι σε αυτό το βιβλίο τον επισκιάζουν η Έλεν και η Σάλλυ. Ουσιαστικά αυτές κινούν τα νήματα. Ο Lobsang είναι πιθανόν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. Είναι και αυτός ένα ποταπό σκουλήκι που κινεί τα νήματα υπόγεια, αλλά δεν φαίνεται να θέλει να κάνει κάτι κακό.

Βλέπουμε επίσης καινούριους χαρακτήρες και νέες περιπέτειες, καθώς περισσότερος κόσμος αρχίζει να εξερευνά την Μακρά Γη. Ευτυχώς που οι συγγραφείς κατάφεραν να ανανεώσουν το συμβόλαιό τους για 3 ακόμα βιβλία γιατί αλλιώς όλα αυτά θα έμεναν στον αέρα. (Αν ανανεώνουν στο συμβόλαιό τους καθώς γράφουν, υπάρχει κίνδυνος να μείνουν κάποια στιγμή όλα στον αέρα, αλλά αυτός είναι πάντα ένας κίνδυνος με τις σειρές.)

Καθώς όχι μόνο όλο και περισσότεροι ταξιδεύουν στην Μακρά Γη, αλλά βρίσκουν και καινούριους τρόπους να οργανωθούν, με διαφορετικούς σκοπούς ο καθένας, το βιβλίο εξελίσσει έναν πολύπλοκο κόσμο με πολλά ζητήματα και πολλά ακόμα μυστήρια. Η πλοκή και η φιλοσοφία είναι σίγουρα τα μεγάλα συν του βιβλίου. Οι δυσάρεστες εκπλήξεις στα μείον και είμαστε ακόμη μια φορά στην αναμονή. Α και ο τίτλος είναι κάπως παραπλανητικός. Αν και στο βιβλίο υπάρχει η απειλή του πολέμου, δεν γίνεται καμία πολεμική σύρραξη, όχι ακόμα τουλάχιστον. Πρέπει να το πω και αυτό!

Διαβάζω αυτόν τον καιρό το Accelerando του Charles Stross. Το ξεκίνησα γιατί ήταν κάτι σαν υπόβαθρο στο Glasshouse που λάτρεψα. Αλλά είναι μια περίεργη εμπειρία. Γραμμένο λίγο πριν το 2005 αναφέρεται στο μέλλον της ανθρωπότητας από το 2005 και μετά περίπου θα έλεγα (η ιστορία ξεκινάει μετά το 2007 πάντως, από τα στοιχεία που δίνει ο συγγραφέας).

Για να αναφερθώ στo πρώτο χαρακτηριστικά του βιβλίου, αυτό νομίζω είναι η ιδιαίτερη γραφή όπου εγώ τουλάχιστον κάνω προσπάθεια να μαντέψω τι μπορεί να εννοεί ο συγγραφέας για να το εκφράσω με πιο απλά λόγια. Δεν ξέρω αν απευθύνεται στον μέσο αναγνώστη ή άτομα ψαγμένα πολύ στην επιστήμη και την πολιτική για να καταλάβεις τι εννοεί ο συγγραφέας και τις λεπτές ειρωνείες ή επιτηδεύσεις της έκφρασής του.

Επίσης, το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το θέμα πολιτική. Ο συγγραφέας είναι ένας αυτοαποκαλούμενος σοσιαλδημοκράτης (ή σοσιαλιστής, πιθανώς απευθυνόμενος ειρωνικά στο Αμερικανικό κοινό). Και αυτό είναι μόνο μια ταμπέλα. Από το βιβλίο του και 2 πράγματα που έχω διαβάσει στο μπλογκ του μου μοιάζει ένας ιδιότυπος υποστηρικτής της ελεύθερης αγοράς, χωρίς καπιταλισμό όμως, δηλαδή τις αλληλεξαρτήσεις κράτους και επιχειρήσεων εις βάρος της (πιθανολογώντας για το πια ερμηνεία δίνει ο συγγραφέας στον καπιταλισμό). Θα έλεγα πώς έχει μια βάση φιλελευθερισμού στις απόψεις του, έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, αλλά ανεξάρτητα του πως εξελίχθηκε η επιχειρηματική κουλτούρα, ο κλασσικός ορισμός του καπιταλισμού είναι η ιδιωτική δραστηριότητα και παραγωγή, από την πιο απλή μορφή της, ως τις πολυεθνικές εταιρίες. Το να απορρίπτεις την επιχειρηματική κουλτούρα δεν σημαίνει ότι απορρίπτεις τον καπιταλισμό. Σε κάποιο σημείο, ο ήρωας, ο οποίος παρεμπιπτόντως αρνείται να συμμετάσχει με την δουλειά του στην φορολογία που επιβάλλεται, αναφέρει σε κάποιο σημείο πώς θα ήθελε να λύσει το πρόβλημα του κεντρικού σχεδιασμού στον κομμουνισμό. (Δηλαδή; Όλη η ιστορία του κομμουνισμού δεν είναι να ελέγχει το κράτος τα μέσα παραγωγής;)

Ο συγγραφέας φτάνει μέχρι του σημείου να αναφέρει την ύπαρξη μιας θεωρίας ‘Μαρξισμού-Αντικειμενισμού’ και υποστηρικτές του Αντικειμενισμού που εισβάλουν στο σπίτι του πρωταγωνιστή ψάχνοντας τον ίδιο, χωρίς να το ξέρουν, επειδή έπαιρνε μέρος στην διαδυκτιακή πειρατεία.

Ώπα – ώπα! Μιλάμε για τον αντικειμενισμό της Άυν Ραντ, έτσι δεν είναι; Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος. Τρίζουν τα κόκκαλα του Μαρξ και της Αυν Ραντ μαζί. Πρώτα – πρώτα. Αποφασίστε. Συλλογικότητα ή ιδιωτικότητα; (Προσέξτε, δεν είναι απλό να πεις ότι είναι ωραίο να κάνουν οι άνθρωποι πράγματα μαζί. Συλλογικότητα σημαίνει ότι ενδεχομένως θα έπρεπε να συμπράξεις π.χ. με τους χρυσαυγίτες. Αυτή η προοπτική δεν είναι και τόσο ελκυστική, έτσι δεν είναι; Αν είναι, φύγε από εδώ τώρα.) Δεύτερον, πιστεύω ότι σύμφωνα με τον αντικειμενισμό, το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος είναι πως ένα παράνομο κατέβασμα δεν ισούται με μια χαμένη πώληση με μαθηματική ακρίβεια. Επίσης η Άυν Ραντ θεωρούσε ότι το σημαντικότερο ήταν μια κουλτούρα συναινετικών συναλλαγών μεταξύ των ανθρώπων. Αν οι άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι από την μουσική βιομηχανία και δεν θέλουν πλέον τα προϊόντα της, είναι απόλυτα θεμιτό να τα αρνηθούν. Και είμαι σίγουρη πως και η Άυν Ραντ θα αναγνώριζε την αξία του διαδυκτίου αν ζούσε σήμερα. Δεν ήταν της άποψης ‘τα πάντα για να επιβιώσουν οι βιομηχανίες’. Ήταν υπέρ του αν κάτι είναι δυσλειτουργικό πρέπει να αντικαθίσταται. Τουλάχιστον έτσι έχω καταλάβει εγώ. Και δυστυχώς έχω την υποψία ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται την Άυν Ραντ με διαφορετικό τρόπο.

Με όλες αυτές τις σκέψεις, αναρωτιέμαι αν πρέπει να συνεχίσω το βιβλίο. Προφανώς και ο συγγραφέας έχει τις δικές του απόψεις, αλλά αναρωτιέμαι πόσα WTF θα αντέξω. Πολλά τα πετάει έτσι στο ντούκου και είναι εκνευριστικό να πρέπει να θεωρήσω δεδομένες τις πολύπλοκες εως μπερδεμένες απόψεις του συγγραφέα για να μπορέσω να παρακολουθήσω την υπόθεση του βιβλίου, ακόμα και αν συμφωνώ με ένα μεγάλο ποσοστό τους.

Καλό φθινόπωρο! Αναμένοντας να πάρω απόφαση για το αν θα ξεκινήσω τελικά μαθήματα Ιαπωνικών, voilà δύο από τα 3 βιβλία που διάβασα μέσα στον Αύγουστο. Αναφέρω με περηφάνια ότι έχω αναπτύξει ένστικτο επιλογής βιβλίων γιατί τα 2 αυτά, με το που τα εντόπισα ήξερα ότι ήταν αυτά που ήθελα να διαβάσω, ώστε παρόλο που δεν είχα αρκετά χρήματα πάνω μου να τα πάρω, έτρεξα την άλλη μέρα και τα πήρα. Και δεν με διέψευσαν. Μπορώ να πω ότι με ενθουσίασαν περισσότερο από όσο θα περίμενα. Δηλώνω ότι λόγω υπόθεσης, χαρακτήρων και εικόνων τα θέλω σε ταινίες onegai. Κανείς εκεί στην άγρια δύση, το Hollywood, ακούει;

  1. The Long Earth – Terry Pratchett & Stephen Baxter

Τι θα συνέβαινε σε έναν κόσμο με αφθονία, που ο κόσμος μπορεί να ξεφύγει από την καθημερινότητά του, ακόμα και από τον πολιτισμό ή την κυβέρνηση με τρόπο που ταυτόχρονα παρουσιάζει άπειρο επιστημονικό ενδιαφέρον; Τι θα έκαναν οι άνθρωποι αν με κάποιον μαγικό τρόπο μπορούσαν να ταξιδέψουν από διάσταση σε διάσταση, μια μικρή αλλαγή τη φορά, όπου σε μια και μοναδική πραγματικότητα εξελίχθηκε το ανθρώπινο είδος; Αυτός είναι ο κόσμος που ξεδιπλώνουν οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου, λίγο επιστημονική φαντασία, λίγο steampunk και πολλή φαντασία.  Μου πήρε κάποια κεφάλαια να μπω στο κλίμα, αλλά μόλις συνήθισα την γραφή, αυτό ήταν. Έξυπνο βιβλίο (αυτό το λέω για όσους δεν γνωρίζουν τον Πράτσετ) και με πολύ δυνατές εικόνες. Το μόνο μείον είναι ο χρόνος που πρέπει να περιμένω μέχρι να κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο της σειράς.

  1. Glasshouse – Charles Stross

Το βιβλίο αυτό είναι από τα πιο περίεργα που έχω διαβάσει, με την έννοια ότι ο συγγραφέας όχι μόνο έχει φανταστεί έναν κόσμο 6 αιώνες στο μέλλον, αλλά σε εικόνες και συναισθήματα έχει ξεπεράσει την επιστημονική φαντασία που έχω δει ή διαβάσει μέχρι στιγμής. Αγνοώ τεχνικές λεπτομέρειες που δεν μπορώ να καταλάβω καλά, και παρόλα αυτά παραμένει ένας κόσμος περίπλοκος, με μεγάλη ιστορία που ο συγγραφέας δεν μπορεί να αναλύσει πλήρως σε ένα βιβλίο (αλλά υπάρχει κάτι σαν prequel). Η ιδέα της αποθήκευσης της ανθρώπινης νόησης σε ψηφιακή μορφή και μάλιστα ξεχωριστά από το σώμα δεν είναι καινούρια. Η εφαρμογή όμως εδώ της καταπληκτικής ανάλυσης της ανθρώπινης νόησης  είναι πολύ πιο συναρπαστικό. Οι άνθρωποι μπορούν να αποκτήσουν το σώμα που θέλουν: πιο νέο, πιο δυνατό, με τα χαρακτηριστικά και το φύλο που επιθυμούν. Ακόμα και μηχανικό αν επιλέξουν. Και καμία επιλογή δεν είναι μη αναστρέψιμη. Το μόνο πρόβλημα είναι να μπορεί να ελέγχει η κυβέρνηση ποιος είναι ποιος! Κάπως έτσι, με μια νέα ταυτότητα ο ήρωας της ιστορίας καλείται να συμμετάσχει σε ένα ιστορικό πείραμα αναβίωσης του Σκοταδισμού, της εποχής τέλος 20ου – αρχές 21ου αιώνα δηλαδή :). Είναι τόσο μα τόσο συναρπαστικό το πόσο μα πόσο βλακώδεις φαίνονται στους ανθρώπους του μέλλοντος οι κανόνες της σημερινής μας κοινωνίας. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι εξίσου συναρπαστική και υποθέτω πως χάρηκα που ολοκληρώθηκε σε ένα βιβλίο! Α, και δεν με ενόχλησε καθόλου μα καθόλου που πλέον δεν υπάρχει ο πλανήτης Γη. Old Urth, where art thou? Α και σε διάφορα σημεία, ως bonus,  ο συγγραφέας έχει πιτσιλίσει το βιβλίο με ιαπωνικές λέξεις και ιαπωνική αισθητική. Τι παραπάνω θα μπορούσα να ζητήσω;

Διάλεξα να προτείνω αυτά τα τρία βιβλία γιατί μου φαίνονται πολύ επίκαιρα. Πέρα από τα καθαρά οικονομικά πολιτικά ζητήματα, διαβάζω διάφορα όπως για την Νότιο Κορέα όπου δημιουργηστές πετυχαίνουν την απομάκρυνση της διδασκαλίας της εξέλιξης στα σχολεία (όχι δεν συμβαίνει μόνο στην Αμερική και μουσουλμανικές χώρες) και για εκκλήσεις να καταστραφούν οι πυραμίδες της Αιγύπτου από μουσουλμάνους κληρικούς. Ειδικά όταν διάβασα το ‘Ειδήσεις από ένα άγνωστο σύμπαν’ σκεφτόμουν πόση γνώση δεν πρέπει να πάει χαμένη… Για να μην μιλήσω για την γνώση που έχει χαθεί ήδη.

  1. Ayn Rand – Ο Άτλας επαναστάτησε Image

Ένα μεγάλο έργο που είναι πάνω από όλα μια ωραία επική ιστορία, με περιπέτεια και μυστήριο. Τι θα γινόταν αν όλα τα μεγάλα μυαλά αποφάσιζαν να κάνουν απεργία; Είναι μια ιστορία που προσπαθεί να μιλήσει στην λογική αλλά και στις ελπίδες του ανθρώπου για τον κόσμο, με έναν τρόπο εντελώς διαφορετικό από ότι έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, όλοι εκτιμάμε την ελευθερία, αλλά έχουμε ποτέ αναρωτηθεί ποια είναι αυτά τα ιδανικά που πηγάζουν από μέσα μας; Πώς μπορούμε να αναζητήσουμε την ελευθερία σε κάθε έκφραση της ζωής μας;  Ένα έχω να πω: μετά από αυτό το βιβλίο, το οποίο διάβασα κάπου το 2002, δυσκολεύομαι πολύ να βρω βιβλία να με τραβήξουν τόσο πολύ!

  1. Wilhelm Reich – Άκου ΑνθρωπάκοImage

Αυτό το βιβλίο είναι μικρό, διαποτισμένο με το πάθος της απόγνωσης για την μικρότητα, την στενομυαλιά και την υποκρισία του ανθρώπου. Αλλά μιλάει και για τον φόβο και όλα αυτά που κάνουν τους ανθρώπους να παρασύρονται από ηγέτες και εθνοπατέρες εκ δεξιών και αριστερών. Μιλάει για την ελευθερία, την αλήθεια και τον  έρωτα, όλα αυτά που χρειαζόμαστε για να μην παρασυρόμαστε από επίδοξους σωτήρες. Ο λόγος του είναι προσωπικός, βασισμένος σε δικές του εμπειρίες, αλλά είναι και αυτό που του δίνει τόσο πάθος. Μέσα από το κείμενό του μοιραζόμαστε τις αγωνίες ενός ανθρώπου που προσπάθησε να μελετήσει, να ερευνήσει και να δημιουργήσει, παράλληλα με την απογοήτευση και την ελπίδα του για τους ανθρώπους.

Είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα δυο φορές. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ο Ράιχ θα μπορούσε να συμφωνήσει σε κάποια πράγματα με την Άυν Ραντ. Π.χ. την αυτοπραγμάτωση του ανθρώπου μέσα από τις δικές του προσπάθειες και αναζητήσεις. Ο Ράιχ άργησε, αλλά το κατάλαβε ότι σημασία είχε να δουλέψει για την δική του ικανοποίηση και όχι των άλλων. Υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι πρέπει πρώτα να βρούνε την ελευθερία μέσα τους, να είναι έτοιμοι να την χειριστούν, αλλά απέφυγε, τουλάχιστον σε αυτό το βιβλίο να θίξει πολλά πρακτικά ζητήματα.

 

  1. Φρανκ Σέτσινγκ – Ειδήσεις από ένα άγνωστο σύμπαν

Ένα βιβλίο που ξεκινάει εξιστορώντας την δημιουργία του σύμπαντος, στην συνέχεια την δημιουργία της Γης και την
Image
ζωή στην Γη και έπειτα περιγράφει αναλυτικά την ζωή στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας, την θάλασσα. Έχει πολύ μεγάλο αριθμό πληροφοριών, κάποιες περισσότερο και άλλες λιγότερο γνωστές. Στο τέλος του βιβλίου προσπαθεί να κάνει προβλέψεις για το μέλλον σύμφωνα με το τι σχεδιάζουν οι επιστήμονες σήμερα αλλά και τις πράξεις των ανθρώπων γενικά. Έχει μια συνθετική λογική και προσπαθεί να εφιστήσει την προσοχή μας στο πώς μπορούμε να συμβιβάσουμε τα διάφορα συμφέροντα για ένα μέλλον όπου η ανθρωπότητα θα επιζεί σε έναν πλανήτη όπου όλα αλλάζουν σιγά – σιγά, με και χωρίς τον άνθρωπο, αλλά που η βιοποικιλότητα είναι σημαντικότατη κληρονομιά.

Σ.γ.τ.Μ. Δεν υπάρχει δάσος της βροχής. Υπάρχει ζούγκλα.

Οτομέν [オトメン(乙男)] είναι ένας άντρας με γυναικεία χόμπυ και γυναικείο τρόπο σκέψης. Οτόμε (乙女) είναι στα Ιαπωνικά η νεαρή δεσποινίδα (και ότοκο το αρσενικό…). Αλλά στον τίτλο το κάνζι για το θηλυκό έχει αντικατασταθεί με το κάνζι για το αρσενικό και προφέρεται όπως η αγγλική λέξη για τον άντρα.

Οτομέν είναι ο τίτλος του μάνγκα της Άγια Κάννο που ξεκίνησε να δημοσιεύεται το 2006 στο περιοδικό Μπεσάτσου Χάνα το Γιούμε. Ο ήρωας, Μασαμούνε Άσουκα, είναι ένας πολύ αρρενωπός νεαρός. Στην εμφάνιση και στην συμπεριφορά. Άσσος των πολεμικών τεχνών, δεν αφήνει κανέναν να υποψιαστεί την αδυναμία του. Στην πραγματικότητα είναι ένας νεαρός που περνάει τον προσωπικό του χρόνο μαγειρεύοντας, ράβοντας και διαβάζοντας ιστορίες αγάπης. Λατρεύει τα χαριτωμένα αντικείμενα, τα χρώματα και κάθε τι γυναικείο. Και το μυστικό του είναι ασφαλές μέχρι την στιγμή που ερωτεύεται μια συμμαθήτριά του, την Ρύο Μιγιακόζουκα. Η κοπελίτσα είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτόν. Είναι αγοροκόριτσο, χωρίς καμία αίσθηση της θηλυκότητας και των γυναικείων ασχολιών / καθηκόντων. Μεταξύ τους ξετυλίγεται ένα ειδύλλιο πολλά υποσχόμενο.

Το μάνγκα έχει χαριτωμένο σχέδιο, χαρακτηριστικό των κοριτσίστικων. Η συγγραφέας βέβαια παραδέχεται ότι δεν έχει ιδέα από τα γυναικεία γούστα και τις γυναικείες ασχολίες γιατί είναι και η ίδια ‘αγοροκόριτσο’ και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο νεαρός ήρωας να είναι κάπως γραφικός, αλλά υποθέτω ότι πολλά μπορούν να αλλάξουν καθώς εξελίσσεται μια ιστορία. Και συνήθως τα πρώτα τεύχη των μάνγκα είναι μια εισαγωγή στην ιστορία και πρώτη γνωριμία με τους χαρακτήρες. Καρικατούρα είναι εντελώς ο πατέρας της Ρύο, ο οποίος όχι μόνο θέλει τον άντρα αρρενωπό, δε ανέχεται την ιδέα ένας άντρας να καθαρίζει, μαγειρεύει κτλ. Υποθέτω ότι θα μπορούσε να εκφράσει την αποδοκιμασία του με λιγότερο επιθετικό τρόπο.

Νομίζω πάντως ότι η συγγραφέας έχει πολλά να πει για το πώς κάποιος μπορεί να παγιδευτεί στα στερεότυπα και το πώς αυτό που μας αρέσει πραγματικά έχει μεγαλύτερη σημασία από το τι περιμένουν οι άλλοι από εμάς.

Το μάνγκα έχει γυριστεί και σε σειρά για την Ιαπωνική τηλεόραση – την οποία πρέπει να δω κάποια στιγμή. Προς το παρών, αυτό είναι το καινούριο μάνγκα που ξεκίνησα, αφού το Fullmetal Alchemist τελείωσε…

Αφού ξεπέρασα τον ενθουσιασμό για τον γάμο του Τζιν και το μωρό που περιμένουν αυτός και η γυναίκα του, ας γράψω για την Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου, που τελείωσα την προηγούμενη εβδομάδα.

Είναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Όμορφη, συναρπαστική γραφή και ωραίος λόγος σε κρατάνε μέχρι το τέλος. Είναι ευκολοδιάβαστο, αν και εγώ προσωπικά το διάβασα δίπλα στο λαπτοπ, όπου έψαχνα διάφορες αναφορές στο ίντερνετ.

Είναι εύκολο να ταυτιστείς με τις δυο κεντρικές ηρωίδες, γιατί η συγγραφές αναλύει πολύ καλά τον τρόπο σκέψης τους και τον εσωτερικό τους κόσμο. Αλλά μέχρι ποιου σημείου;

Εγώ προσωπικά αισθάνθηκα ότι ο σνομπισμός τον οποίο αναφέρεται σε ένα σημείο να υπάρχει στους άλλους, διακρίνεται και στις ηρωίδες, δικαιολογημένα ή όχι. Επίσης, αισθάνθηκα ότι αν και το βιβλίο είναι διανθισμένο από φιλοσοφισμούς, δεν έχει και πολλά να μου δώσει από φιλοσοφικής άποψης. Ειδικά στο σημείο που η νεαρή ηρωίδα αναρωτιέται τι είναι πιο απολαυστικό στην σοκολάτα, η γεύση της ή ο τρόπος που την δαγκώνεις, αισθάνθηκα ότι είμαστε σε επίπεδο φιλοσοφίας ‘η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;’ Και τα δύο πιθανότατα!

Γενικά, η συγγραφέας αναλώνεται περισσότερο σε μια ανάλυση της προσωπικής της αισθητικής  που προσπαθεί να περάσει ως φιλοσοφία, παρά σε φιλοσοφία αυτή καθεαυτή. Ειδικά όταν αναφέρεται στο τσάι και τις συρόμενες πόρτες μοιάζει κολλημένη και όταν αναφέρεται στην απόκτηση ίδιων πραγμάτων και την εξήγηση που δίνει θέλω να αναφωνήσω ‘αυθαίρετο!’.

Από ότι καταλάβατε δηλαδή, πέρα από την αρχική της αναφορά στον Μαρξ, δεν ταυτίστηκα ιδιαίτερα με τις απόψεις της συγγραφέως. Ίσως μπορώ να αποδεχτώ λίγο και τον τρόπο που βλέπει την ψυχανάλυση και την ψυχιατρική, βλέποντάς τα μέσα από τους δικούς προβληματισμούς και τον τρόπο που παρουσιάζονται οι συγκεκριμένες εμπειρίες στο βιβλίο.

Αναρωτήθηκα όταν τελείωσα το βιβλίο για ποιον λόγο βραβεύτηκε, Ίσως γιατί η συγγραφές, παρά τα προβλήματα που έχει η ιστορία (αν τα δει κανείς έτσι) σε κάνει να κολλήσεις στο βιβλίο μέχρι τέλους. Για αυτόν τον λόγο και μόνο σας προτρέπω να διαβάσετε το βιβλίο. Έχει μια περίεργη γοητεία. Κι όμως, μ’άρεσε πολύ!

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο που έβαλα στο μάτι εδώ και έναν μήνα. Το Ή κομψότητα του σκατζόχοιρου‘ της Μιριέλ Μπαρμπερί. Με κέρδισε από την 1η σελίδα.

Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο, καλή τροφή για σκέψη.

‘Για να καταλάβεις τον Μαρξ και τον λόγο για τον οποίο έχει άδικο, πρέπει να διαβάσεις την Γερμανική ιδεολογία. Είναι το ανθρωπολογικό βάθρο πάνω στο οποίο ορθώνονται όλες οι νουθεσίες για έναν καινούριο κόσμο και σ’αυτό εδράζεται μια κυρίαρχη βεβαιότητα: οι άνθρωποι, που χάνονται μέσα στην επιθυμία, καλά θα κάνουν να αρκούνται  σε ό,τι τους είναι αναγκαίο. Σ’ έναν κόσμο στον οποίο η ύβρις της επιθυμίας θα έχει φιμωθεί, μπορεί να γεννηθεί μια νέα κοινωνική οργάνωση, αποκαθαρμένη από αγώνες, καταπιέσεις και ασφυκτικές ιεραρχίες.’

Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τις επιθυμίες του;

Πωω τελικά μπήκε Οκτώβρης! Να χαιρόμαστε και την νέα μας κυβέρνηση!

Λοιπόν, μιας και δεν έχω γράψει για κάποιο βιβλίο ποτέ εδώ, παρά μόνο ως αναφορά, ας γράψω για αυτό που ξεκίνησα το καλοκαίρι. (Διαβάζω πάρα πολύ αργά, αλλά κάνω φιλότιμες προσπάθειες να μην εγκαταλείψω το διάβασμα.)

Το βιβλίο είναι το «Στην απέναντι όχθη» του Τηλέμαχου Κώτσια και μου έκανε ιδιαίτερα καλή εντύπωση. Η πλοκή είναι γρήγορη, για να καλύψει μια μεγάλη ιστορική περίοδο και εστιάζει σε αυτά που έχουν μεγαλύτερη σημασία. Είναι ταυτόχρονα συγκινητικό και με μεγάλες δόσεις χιούμορ, ιδιαίτερα στην αρχή, και δράσης, προς την μέση.  Διαβάζεται πολύ ευχάριστα, παρά την βαρύτητα των γεγονότων.

Αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση περισσότερο από όλα είναι πόσο πολύ το βιβλίο αυτό μου θύμησε την Άυν Ραντ. Ο αρχικός πρωταγωνιστής θα μπορούσε να είναι ήρωάς της και οι υπόλοιποι χαρακτήρες λειτουργούν όπως και οι δικοί της. ο Τηλέμαχος Κώτσιας βέβαια τους αναπτύσει πολύ περισσότερο και φτάνει να ασχολείται προς την μέση του βιβλίου κυρίως με όλους τους χαρακτήρες τους οποίους λόγω του πλήθους και του τρόπου με τον οποίο τους εναλλάσει συνέχεια δεν μπορείς να θεωρήσεις πρωταγωνιστές, πέρα από την οικογένεια του ήρωα. Όχι χωρίς λόγο βέβαια. Η συνύφανση των ιστορικών γεγονότων με τα βιογαφικά των φανταστικών χαρακτήρων κάνουν το βιβλίο πολύ πιο προσγειωμένο από αυτά της Άυν Ραντ, τα οποία βασίζονται στην δημιουργία μιας ονειρικής ατμόσφαιρας. Το «Στην απέναντι όχθη» θίγει παρόμοια θέματα με έναν ρεαλιστικό τρόπο και σίγουρα μιλάει άμεσα στους Έλληνες, μιας και η ιστορία αφορά όχι μόνο την Αλβανία, στην οποία ζει ο πρωταγωνιστής, αλλά και την Ελλάδα.

Πρέπει να το τελειώσω σύντομα! Δεν γράφω τίποτα παραπάνω για την υπόθεση. Είναι πολύ εύκολο να βρείτε το βιβλίο (εκδόσεις Ψυχογιός) και να την διαβάσετε από πίσω. Χαχαχα. Τώρα με περιμένει ένα βιβλίο στατιστικής….

Ίσως ένα από τα σοφότερα πράγματα που διάβασα / άκουσα ποτέ…

«Οι σκέψεις του ήταν πολύπλοκες, όπως τείνουν να είναι οι ανθρώπινες σκέψεις όταν το μυαλό αδρανεί»

Pratchett, Stewart & Cohen, ‘Science of Discworld III: Darwin’s Watch’

 

t6464c1.png

 

Fuyumi Kotani

Αύγουστος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Rhodesia

Just accept this crime, this punishment - And - I want your love, I want your hate - Embrace this love, this ego - And everything - I want your love, I want your hate - Because we can't turn back now, Rhodesia

Kατηγορίες

Αρχείο