You are currently browsing the category archive for the ‘κινηματογράφος’ category.

Επιτέλους, είδα το 47 ρόνιν. Για μένα η πιο πολυαναμενόμενη ταινία της χρονιάς, μιας και την περίμενα από το 2010.

Ήταν καλή σε γενικές γραμμές. Τέλειες εικόνες, αν και δεν έχει γυριστεί στην Ιαπωνία. Οι διάλογοι ήταν πολύ φτωχοί, αλλά το σενάριο ενδιαφέρον για τον μοναδικό λόγο του ότι βασίζεται σε πραγματικό γεγονός που έγινε κλασσικός Ιαπωνικός θρύλος. Οι προσθήκες φανταστικού ήταν ενδιαφέρουσες και η Ρίνκο Κικούτσι ήταν ανατριχιαστικά καλή. Η πριγκίπισσα σε κίνδυνο ήταν τόσο αγγούρι που θα μπορούσες να το πεις και καλό. (Αν την θέλεις αγγούρι δηλαδή, πες μας να το ξέρουμε. Και μην βασανίζεις το μυαλό σου.) Α, και στο δυτικό κοινό, επειδή η έννοια της τιμής των Σαμουράι είναι λίγο περίεργη, έπρεπε να εμπλέξουν μια γυναίκα στην υπόθεση. Κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην τραγικότητα της ιστορίας της γυναίκας του Οϊσί.

Και θα μπορούσαν να βελτιώσουν τους διαλόγους, ίσως, αν είχαν καλύτερο σενάριο… Από ότι διάβασα πρόχειρα οι σαμουράι δούλευαν πολύ καιρό το σχέδιο εκδίκησης και με περισσότερη λεπτομέρεια από ότι φάνηκε στην ταινία. Αν και δεν ξέρω τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε από μια 2ωρη ταινία. Είναι και η πρώτη δουλειά του σκηνοθέτη… Τώρα που την είδα μπορώ να διαβάσω και το βιβλίο (ίσως του Μιτφορντ) χωρίς να φοβάμαι ότι θα απογοητευθώ!

Επίσης χάρηκα πολύ που ο Κήανου δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Φυσικά και πλασάρεται ως το πρώτο όνομα γιατί μιλάμε για Χόλλυγουντ, αλλά ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι ο Χιρογιούκι Σανάντα. Και πρέπει εδώ να βάλω πολλά συν για την επιλογή Ιαπωνικού καστ.

Δεν νομίζω να απογοητεύθηκαν και οι φαν του Κήανου πάντως, αλλά δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύθηκα και εγώ ως φαν του Τζιν (Τσικάρα). Μπορεί να λέει όλες και όλες 5 ατάκες και οι μισές του λέξεις να είναι ‘πατέρα’ αλλά τουλάχιστον είναι εκεί και παίρνει μέρος εμφανώς στα τεκτενόμενα. (Να μην σχολιάσω ότι όταν εμφανίστηκε ήθελα να ουρλιάξω στην οθόνη… δεν ούρλιαζα στην συναυλία, ήθελα να ουρλιάξω στον κινηματογράφο, δεν πάω καλά, το ξέρω).

Αυτοί που απογοητεύθηκαν πλήρως ήταν οι φαν του Ρικ Τζένεστ (το παιδί-ζόμπι). Είχε δικιά του αφίσα, αλλά εμφανίστηκε για 10 δευτερόλεπτα και είπε μια ατάκα. Ας όψεται το κινηματογραφικό του ντεμπούτο.

Και τέλος,  από ότι είδα πολλοί αναρωτήθηκαν ποιος είναι ο σαμουράι με την πανοπλία για τον οποίο δεν μαθαίνουμε τίποτα. Αυτός σε κάποιο σημείο ανατινάχθηκε και μου φάνηκε κούφιος μέσα. Oh well.

Και δεν γράφω τίποτα άλλο για να μην κάνω άλλα spoilers.

File:Sengakuji Ronin Graves.jpg

Graves of Forty-seven Ronin at Sengaku-ji, Takanawa, Minato, Tokyo, Japan.

http://en.wikipedia.org/wiki/File:Sengakuji_Ronin_Graves.jpg

Advertisements

Πριν από αρκετές ημέρες είχα δει το Brave, μια ταινία κινουμένων σχεδίων για μια νεαρή Σκωτσέζα πριγκίπισσα, ατίθαση και αθλητική που υποχρεώνεται από την οικογένειά της να διαλέξει ένα πρίγκιπα για σύζυγο και αυτό την φέρνει σε ρήξη κυρίως με την μητέρα της. Είναι μια ωραία ιστορία το πώς τελικά συμφιλιώνεται με την μητέρα της και δεν υποχρεώνεται να παντρευτεί – ακόμα τουλάχιστον.

Έχω όμως μια παρατήρηση: σε κάποιο σημείο αναφέρεται πώς η ρήξη στις σχέσης μητέρας και κόρης προκλήθηκε από την υπερηφάνεια. Σε συμβολικό επίπεδο αυτό εκφράζεται με το σκίσιμο ενός υφαντού από την κόρη, που πρέπει  να ξαναραφτεί. Η κίνηση της κόρης όμως να σκίσει το υφαντό ήταν κίνηση διαμαρτυρίας, όχι υπερηφάνειας (όπως θα ήταν αν έσκιζε π.χ. το υφαντό γιατί ήταν πεπεισμένη ότι αυτή μπορεί να το κάνει καλύτερα). Στην αρχή ήμουν ‘καλά τώρα δηλαδή θέλει να μας πει ότι η πράξη διαμαρτυρίας και γενικά δηλαδή η άρνηση της πριγκίπισσας να δεχτεί έναν ρόλο που δεν την εκφράζει, είναι περηφάνια και -φτου σκόρδα- εγωισμός; Και μετά it hit me. Η περηφάνια είναι κρυμμένη μέσα σε αυτό που ονομάζεται ‘ρόλος της πριγκίπισσας’ και περιέχει την ‘τιμή της οικογένειας’. Είναι η περηφάνια της οικογένειας να έχει μια κόρη πριγκίπισσα, την κόρη που οφείλει  να έχει ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα. Αυτό είναι φυσικά πολύ δύσκολο να εξηγηθεί σε μια παιδική ταινία. Η λύση τελικά βρίσκεται στο ‘σπάσιμο της παράδοσης’ και ίσως είναι το πιο απλό που μπορούσε να πει ο σεναριογράφος για να εξηγήσει την κατάσταση.

Παρόλα αυτά επιμένω ότι το θέμα περηφάνια και εγωισμός είναι αρκετά πολύπλοκα για να τα πετάει κανείς απαίδευτα.

Μια συμβουλή που άκουσα πρόσφατα είναι πως πρέπει κάποιος να αφήσει τον εγωισμό του για να ανοιχτεί στον κόσμο. Οκ. Να έχουμε ανοιχτό μυαλό, αλλά όχι τόσο ώστε να μπάζει από παντού. Αυτή η φράση εκφράζει κατά την γνώμη μου με τον καλύτερο τρόπο τον κίνδυνο της άρνησης του εγωισμού. Και δεν ήταν αυτό καθόλου το θέμα της ταινίας. Αλλά έχει σχέση με κάτι για το οποίο θα μιλήσω σε επόμενη ανάρτηση.

Νομίζω ότι είχα ανάγκη από ένα παραμύθι και είδα το ‘Η Χιονάτη και ο Κυνηγός’. Ομολογώ ότι μου άρεσε η Κρίστεν Στιούαρτ (εμένα και του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου μάλλον). Σίγουρα περισσότερο από τον Κρις Χεμσγουορθ. Μπορεί να μην είναι καλή ηθοποιός, αλλά μου άρεσε ως Χιονάτη. Το απλανές βλέμμα κατά κάποιο τρόπο την έκανε σαν να ζει σε ένα όνειρο, και επειδή η όλη ιστορία είναι ένα παραμύθι, ήταν αρκετά ταιριαστή. Μπορούμε επίσης να δούμε την Χιονάτη σαν μια ιδέα, μακριά από τα ανθρώπινα συναισθήματα, η αγνότητα που φέρνει ευημερία στον τόπο. Επίσης οι νάνοι ήταν πολύ κουλ. Σαν ταινία ήταν πολύ προσεγμένη, και δημιουργεί επιτυχημένα μια σχεδόν ψυχεδελική ατμόσφαιρα. Όσον αφορά τις λεπτομέρειες, εκτίμησα ιδιαίτερα που είχαν φροντίσει μέχρι και η πανοπλία που φοράει στο τέλος η Χιονάτη να φαίνεται παλιά και φθαρμένη. Φυσικά fighting princess FTW!

Τέλος η ιστορία δεν είχε πρίγκιπα. Τον ρόλο του τον αναλαμβάνει ένας κυνηγός, ο οποίος φιλάει την Χιονάτη για να ζωντανέψει, no strings attached. Η Χιονάτη γίνεται βασίλισσα μόνη της και δεν χρειάζεται να πάει στο βασίλειο του πρίγκιπά της. Εγκρίνω το μήνυμα.

Χθες το βράδυ είδα την ταινία ‘The man from Earth‘.

Είναι η ιστορία του Τζων, ενός ανθρώπου της εποχής των παγετώνων, ο οποίος δεν πέθανε ποτέ. Διηγείται τις εμπειρίες του σε συναδέλφους του καθηγητές, λίγο πριν εγκαταλείψει την δουλειά του και φύγει αναζητώντας και πάλι μια νέα ταυτότητα.

Η ταινία είναι πολύ απλή. Διαδραματίζεται όλη σε ένα εξοχικό σπίτι. Λιτό σκηνικό και λίγοι ηθοποιοί, πολύ καλοί θα έλεγα. Τα φώτα είναι λίγα και η μουσική χαμηλή, δημιουργώντας μια ωραία ατμόσφαιρα. Δεν έχει εφέ, δεν έχει δράση, αλλά η διήγηση είναι επική, με πολλά συναισθήματα, σκέψεις, ακόμα και κρυμμένο χιούμορ. O Τζων είχε τόσα πολλά να πει, που όταν τελείωσε η ταινία ήμουν ‘αυτό ήταν όλο;’. Ήθελα και άλλο!

Επιτέλους, κυκλοφόρησε σήμερα το DVD της ταινίας Atlas Shrugged. Είναι μόνο το 1ο μέρος και μπορείτε να το βρείτε στο pirate bay ή να το παραγγείλετε από την επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας. Κοστίζει 19 $ και τα έξοδα αποστολής για Ελλάδα είναι 13$. Όταν μου έρθει η δική μου παραγγελία μπορώ να σας επιβεβαιώσω και το κατά πόσο είναι ασφαλές!

Και επειδή την είδα πριν από λίγο, ας περάσουμε γρήγορα και σε μια κριτική της ταινίας. Το σενάριο έχει σεβαστεί αρκετά το βιβλίο και από όσο θυμάμαι όλα τα βασικά σημεία είναι μέσα. Έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα με ωραίο φωτισμό και τοπία αλλά σου δίνει και την αίσθηση ενός κόσμου που καταρρέει. Οι ηθοποιοί είναι καλοί και μου αρέσουν στους ρόλους τους. Η πλοκή είναι πυκνή, κάτι απαραίτητο για να βγει ένα τόσο μεγάλο βιβλίο σε ταινία, ακόμα και αν αυτή έχει 2 μέρη. Το 1ο μέρος είναι μόνο μιάμιση ώρα. Αυτό που δεν μου άρεσε είναι ότι αλλάξανε το όνομα ‘Galt’s Gulch’ με το ‘Ατλαντίδα’. Τι μας λέτε!!! Κουραστήκατε πολύ για να γίνετε πρωτότυποι!

Υπόθεση

Και τέλος, για όσους δεν γνωρίζουν το βιβλίο της Ayn Rand, (το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στα Ελληνικά από την Ωκεανίδα) λίγα λόγια για την υπόθεση. Σε έναν κόσμο που έχει γίνει σχεδόν όλος κομμουνιστικός, η Αμερική, σε ένα πολύ κοντινό μέλλον είναι από τις λίγες χώρες που δεν έχουν γίνει κομμουνιστικές, αλλά με πάρα πολλά προβλήματα. Πολλοί σημαντικοί άνθρωποι εξαφανίζονται μυστηριωδώς και η Ντάγνυ Τάγκαρτ, στέλεχος εταιρίας σιδηροδρόμων και ο Χανκ Ρήρντεν, βιομήχανος, είναι από τους λίγους που έχουν μείνει να παλέψουν σε έναν κόσμο που καταρρέει.

Βαθμολογία 4/5.

Θα έβαζα και 5/5 αν δεν μου την έσπαγε το όνομα-μαϊντανός ‘Ατλαντίδα’.

Μια πολυαναμενώμενη ταινία έγινε επιτέλους πραγματικότητα! Περιμένω να την φέρουν και στην Ελλάδα. Θα αποτελείται από πάνω από ένα μέρος, επομένως πιστέυω ότι θα έχουν αφήσει ελάχιστα απ’έξω από το βιβλίο.

Eίδα προχθές το «Ταξίδι στη άγρια φύση» στον κινηματογράφο. Συγκλονιστική ταινία.
Πρώτα από όλα, φοβερή σκηνοθεσία. Δείχνει κάποιες λεπτομέρειες χωρίς τόσο μεγάλη ουσία, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της καταφέρνει να μεταφέρει πολλά συναισθήματα και βοηθά να κατανοήσεις την ψυχολογία του πρωταγωνιστή.
Και δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις τους λόγους για τους οποίους ένας νέος εγκαταλείπει τα πάντα για μια ζωή μακριά από όλους και όλα. Η διήγηση της αδερφής του Κρις είναι πολύ συγκινητική και είναι εύκολο να καταλάβεις την πικρία του για τους γονείς του.
Αυτό που είναι δύσκολο να καταλάβεις είναι η υπερβολή με την οποία αντέδρασε. Ειδικά όταν έχεις ο ίδιος τάσεις φυγής… Υπάρχουν στιγμές που όλοι ίσως κάνουν τέτοιες σκέψεις. Σίγουρα οι άνθρωποι κάνουν κακό. Αλλά και καλό. Και πώς να τους μην τους συγχωρέσεις τα κακά, όταν καταλαβαίνεις ότι αρκετές φορές τα κάνουν άθελά τους; Αυτό είναι κάτι που καταλαβαίνει ο Κρις την τελευταία στιγμή. Αλλά σίγουρα είναι πολύ κατανοητό από αυτούς που καταφέρνουν να συμβιώσουν με άλλους ανθρώπους – ή που τουλάχιστον προσπαθούν.
Σκέφτομαι όμως επίσης ότι όσο πιο πολύ απομακρύνεσαι από τους ανθρώπους γεωγραφικά, τόσο πιο πολύ τους αναζητάς. Και όσο λιγότερο θέλεις να τους έχεις ανάγκη, όσο λιγότερες σχέσεις καλλιεργείς, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η ανάγκη για αυτή την σχέση και τόσο πιο μεγάλη η εξάρτηση. Ο Κρις, αν και έλεγε ότι μισούσε τους ανθρώπους, δεν δυσκολευόταν να τους μιλήσει, να τους πλησιάσει, να τους ζητήσει να του δώσουν δουλειά. Ακόμα και αν τον έφερναν σε έξαψη, ήξερε να ηρεμεί. Το πρόβλημά του ήταν ξακάθαρα με τους γονείς του.
Έπειτα… το μίσος του για τα χρήματα. Το ζήτημα δεν είναι αν μπορείς να τα κάψεις ή όχι. Το ζήτημα είναι να ξέρεις πόσα σου χρειάζονται – να ξέρεις τι σου χρειάζεται. Τότε μπορεί να κάποιος να έχει μια ισορροπημένη σχέση με το χρήμα και τον πλούτο – τα οποία μην ξεχνάμε ότι αρχικά αντιπροσωπεύουν αμοιβή και κέρδος. Κέρδος για την δουλειά μας. Αυτός που σκέφτεται ισορροπημένα δεν χρειάζεται να καταφεύγει σε ακραίες εκφράσεις τύπου «το χρήμα φέρνει δυστυχία» και «το χρήμα μας απομακρύνει από την πραγματική ομορφιά της ζωής».
Και η τελευταία παρατήρησή μου: μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο ενθουσιασμός του Κρις για το ψάθινο καπέλο που βρίσκει σε κάποιο σημείο. Δεν αντιπροσωπεύει και αυτό ένα υλικό αγαθό, φτιαγμένο από τον άνθρωπο και το οποίο μάλιστα δεν είναι άμεση ανάγκη του εκείνη την στιγμή (από όσο μας δίνεται να καταλάβουμε); Και εννοείται πως και το εγκαταλελειμμένο λεωφορείο στο οποίο ζει για καιρό είναι και αυτό ένα στοιχείο του πολιτισμού ο οποίος τον «δηλητηριάζει».
Νομίζω ότι σαν ταινία καταφέρνει να μας δείξει κάποιες από τις αντιφάσεις της σύγχρονης ζωής και να μιλήσει για τις ανάγκες του ανθρώπου με ευαισθησία.

Fuyumi Kotani

Οκτώβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Rhodesia

Just accept this crime, this punishment - And - I want your love, I want your hate - Embrace this love, this ego - And everything - I want your love, I want your hate - Because we can't turn back now, Rhodesia

Kατηγορίες

Αρχείο