You are currently browsing the category archive for the ‘κοινωνία’ category.

Male_a166f6_2765216

Τι είναι λάθος με αυτή την εικόνα; (την οποία είδα για 2η φορά, και υπάρχει και σε παραλλαγή). Το γεγονός ότι μια γυναίκα ενδεχομένως να ωθείται στο να φοράει ελάχιστα ρούχα επειδή έμαθε ότι μόνο με ελάχιστα ρούχα μπορεί να γίνει αρεστή και να ενδιαφέρει τους άντρες (εν ολίγοις), αλλά μπορεί εξίσου να έχει και πάρα πολλούς άλλους λόγους να θέλει να δείξει μέρη του σώματός της.

1. Της αρέσει το συγκεκριμένο ρούχο που φοράει

2. Ζεσταίνεται

3. Θέλει να αρέσει στις γυναίκες

4. Αυτό που φόρεσε ήταν το πρώτο που βρήκε μπροστά της

5. Όλα τα άλλα ρούχα της είναι για πλύσιμο

6. Πάει στην παραλία

7. Πάει στο γυμναστήριο

8. Νιώθει πιο άνετα

Και πιθανόν και άλλοι λόγοι.

Η πατριαρχία όμως και η εναπόθεση των ευθυνών στην γυναίκα για κάτι που κάνει ένας άντρας, είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να καλύψεις την γυναίκα από πάνω ως κάτω, κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις (και φυσικά αυτό να μην είναι αρκετό για να την κρατήσει ασφαλή).

Είναι προφανές ότι σε μια μη πατριαρχική κοινωνία οι γυναίκες θα μπορούν να φοράνε ότι θέλουν, χωρίς σχόλια από άντρες ή άλλες γυναίκες. Προφανώς ο σκιτσογράφος ήθελε να δείξει ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τις άλλες κουλτούρες, αλλά είναι εξίσου προφανές ποια από τις δυο γυναίκες έχει περισσότερες επιλογές στο ντύσιμό της.

Υπάρχει μια γενικευμένη άποψη από ότι βλέπω ανάμεσα στους αντικαπιταλιστές ότι ο καπιταλισμός φταίει και για την καταπίεση των γυναικών. Επειδή απλά το σύστημα φταίει για τα πάντα.

Σε σχέση με τον φεμινισμό ακούω και διαβάζω πως φταίει για  το γεγονός πως αποτριχώνονται οι γυναίκες μέχρι για τις πλαστικές για τις οποίες υποβάλλονται λόγω πιέσεων του περιβάλλοντος, που μπορούν να πάρουν πολλές μορφές. Και σίγουρα το θέμα των πλαστικών επεμβάσεων είναι ένα πρόβλημα, λόγω της υπερβολής, αλλά από την στιγμή που θεωρήσουμε δικαίωμα κάποιου να επέμβει στο σώμα του, μέχρι και να αλλάξει φύλο, πρέπει να αναγνωρίσουμε στον καπιταλισμό ότι τουλάχιστον του δίνει αυτή τη δυνατότητα.

Ο καπιταλισμός είναι πολύ πιο παλιός από ότι νομίζουμε. Τα μέσα παραγωγής ήταν συνήθως στα ιδιωτικά χέρια. Αυτό που άλλαζε κατά καιρούς ήταν οι μορφές διακυβέρνησης και άλλες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας. Φυσικά άλλαζαν κατά καιρούς και κατά περιοχές πολλά. Από την οικονομική ευημερία περιοχών μέχρι την θέση των γυναικών στην κοινωνία. Και με την εξέλιξη της τεχνολογίας, της κοινωνίας και της αυξανόμενης παγκοσμιοποίησης, ο καπιταλισμός πήρε πολλές μορφές.

http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_capitalism (Έβαλα αυτό το link στην wikipedia γιατί είναι περιεκτικό με ενδιαφέρουσες πληροφορίες)

Αυτό που ήταν νομίζω πάντα μια σταθερή για τις γυναίκες είναι ότι ήταν ευαίσθητα πλάσματα που έπρεπε να προστατευθούν. Νομίζω το πρόβλημα δεν είναι ο καπιταλισμός. Η ελεύθερη οικονομία έχει βοηθήσει την ευημερία και τον πολιτισμό περισσότερο από άλλα συστήματα. Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι ότι οι γυναίκες είναι πολύ πιο ευάλωτες σε θέματα εικόνας του εαυτού τους. Και ναι, κάποιοι θα το εκμεταλλευθούν αυτό. Για αυτό οι άνθρωποι πρέπει να αναπτύσσουν αυτοπεποίθηση και έναν υγιή εγωισμό που θα τους επιτρέπει να αναρωτιούνται «ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις τι πρέπει να σκέφτομαι, και πώς πρέπει να είμαι;» Το ντύσιμο και άλλα ζητήματα εμφάνισης πάντως, ήταν ανέκαθεν θέμα μόδας. (Μόδα = επιβολή)

Αλλά όταν κάποιος αφορίζει αβίαστα τον καπιταλισμό, αναρωτιέμαι, έχει σκεφτεί ότι για να υπάρξει πρόοδος, και 5 πράγματα που πραγματικά βελτιώνουν την ζωή του κόσμου, ναι, θα παραχθούν 500 βλακείες. Βλακείες που δεν χρειαζόμαστε. Αλλά ποια είναι η εναλλακτική; Να υπάρχει κάποιος που θα καθορίζει τι επιτρέπεται και να καθορίζει την παραγωγή ακριβώς αυτών που κρίνει ο ίδιος ότι χρειάζονται οι άνθρωποι; Νομίζω ότι είναι πολύ σωστό να γίνεται κριτική και να βοηθάει ο ένας τον άλλο να προσδιορίζει τις ανάγκες του. Πάνω από όλα να βοηθάμε ο ένας το άλλον να βρίσκουμε τον εαυτό μας. Ο αφορισμός του καπιταλισμού είναι ένα καμπανάκι. Δεν χρειάζεται η κριτική του να έχει ουσιαστικό περιεχόμενο και βιώσιμες λύσεις. Αρκεί που υπάρχει για να επαγρυπνούμε. Ο στιγματισμός συγκεκριμένων πρακτικών ή νομικών προσώπων είναι πολύ πιο χρήσιμος (προσωπικά τον λαμβάνω σοβαρά υπ’όψιν μου), γιατί βοηθάει την συζήτηση. Θα στερούσε βέβαια οπαδούς από ανθρώπους που χρειάζονται σαφής εχθρούς, προσδιορισμένους χωρίς διακρίσεις, για να ενεργοποιηθούν ενάντια σε κάποια πράγματα.

Οι γυναίκες έχουν σαφέστατα τον ρόλο του στον καπιταλισμό. Μπορούν να λειτουργήσουν μέσα σε αυτόν και να κάνουν πολλά. Υπάρχει μεγάλος δρόμος μέχρι την ισότητα των 2 φύλων, αλλά έχει πρωταρχική σημασία να αλλάξουν αντιλήψεις.

Τέλος, δεν νομίζω ότι ευθύνονται οι διαφημιστές των αρχών του 20ου αιώνα για την επικράτηση του άτριχου  σώματος για τις γυναίκες, ως παράδειγμα επιβολής της αντρικής επιθυμίας στον γυναικείο σώμα. Η εικόνα του γυναικείου σώματος ήταν πάντα άτριχο. Για παράδειγμα, η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, ήδη από τον 15ο αιώνα, δεν ήταν τριχωτή. Επίσης, ακόμα και οι άντρες απεικονίζονταν άτριχοι. Οι πρώτοι που ξεκίνησαν την συνήθεια της αποτρίχωσης του ανθρώπινου σώματος ήταν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι. Δεν έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι οι γυναίκες άρχισαν να δείχνουν περισσότερο δέρμα;

http://en.wikipedia.org/wiki/Glabrousness

http://www.moderngent.com/history_of_shaving/history_of_shaving.php

Πάρτε και μια άτριχη οδαλίσκη του 19ου αιώνα! (Με τις καμπύλες της και με μικρό στήθος – Ντελακρουά).

Delac3

Και ένας Νάρκισσος του 17ου αιώνα (Poussin).

800px-Nicolas_Poussin_-_Echo_and_Narcissus_-_WGA18271

Τα πρότυπα αλλάζουν. Είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε αυτά που εκφράζουν εμάς. Μέσα σε κάποια πλαίσια, σίγουρα. Αλλά ένα πράγμα που μ’αρέσει να βλέπω γύρω μου είναι διαφορετικές μόδες και διαφορετικά πράγματα.

Κάθομαι στον καναπέ μου και βλέπω Harry Potter μασουλώντας σοκολάτα. Και αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να βλέπω μια ωραία ταινία και ακριβή παραγωγή μια Κυριακή βράδυ μασουλώντας τροφή πολυτελείας χωρίς τον καπιταλισμό. Θα είχα τέτοιες πολυτέλειες με ένα άλλο σύστημα; Και αν δεχτούμε πως όχι, αλλά πώς ίσως δεν θα έπρεπε να με απασχολούν οι ακριβές παραγωγές και η πολυτέλεια της σοκολάτας ενώ υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι που πεινάνε και άνθρωποι που δεν μπορούν να ξεκουραστούν τη Κυριακή το βράδυ για να μπορώ εγώ να απολαμβάνω τέτοιες πολυτέλειες, θέλω να ρωτήσω, αν σταματούσα να τρώω σοκολάτα και να βλέπω blockbusters, θα βοηθούσα σε τίποτα τους φτωχούς;

Προσωπικά πιστεύω ότι είμαι αρκετά εγκρατής και δεν υπερκαταναλώνω. Δεν έχω 2 ντουλάπες ρούχα, κιλά καλλυντικών  και τρώω όσο χρειάζομαι για να μην πεινάω. Για να μην πω ότι δεν μ’αρέσει καθόλου η ιδέα να έχω αυτοκίνητο ούτε και η ιδέα των ακριβών κοσμημάτων. Το σπίτι μου δεν είναι γεμάτο μπιχλιμπίδια.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος για τις τράπεζες που εξαφάνισαν τα χρήματα που κέρδιζαν τις καλές εποχές, την τάδε εταιρία που εκμεταλλεύεται τους υπαλλήλους της, μέχρι και για τα blood diamonds και την πετρελαϊκή που μολύνει τις θάλασσες. Και συμφωνώ ότι το κράτος πρέπει να φροντίζει για όλα αυτά. Αλλά από εκεί και πέρα, δεν θα τρελαθούμε κι’ όλας. Ούτε θα πάθουμε κατάθλιψη.

Επίσης, η μόνη λύση για τον υπερκαταναλωτισμό είναι η μείωση μισθών. Όσο ο κόσμος έχει χρήματα, θα ξοδεύει. Μπορεί να είναι ένα ακριβό αυτοκίνητο, ακριβές μάρκες, άπειρα παιχνίδια για το παιδί του, κιλά φαγητού ή απλά ένα ταξίδι και πολλά βιβλία ή μουσική. Δεν νομίζω ότι έχει τόση σημασία με τι την βρίσκει ο καθένας. Deal with it. Μάλλον πρέπει να κάνω αποχή από το Facebook. Για λίγο…

Ο 2ος τόμος του Οτομέν ξεκινά δυναμικά με την εμφάνιση του Γιαμάτο Αριάκε, ένα αγόρι μικρότερο από τον Μασαμούνε, που του ζητάει να πάρει από αυτόν μαθήματα ‘αρρενωπότητας’ και τον έχει πάρει από πίσω, προσπαθώντας να αντιγράψει οποιαδήποτε κίνηση. Η μανγκακά νομίζω έπρεπε να βάλει έναν χαρακτήρα που θα βοηθήσει την ιστορία να δείξει την μεγάλη πίεση που δέχονται τα αγόρια (από πολλές πλευρές) να είναι αρρενωπά.

Επίσης, λίγο μετά, ο Μασαμούνε λέει ‘Νόμιζα ότι καταλαβαίνω τα πάντα για τα κορίτσια… Ίσως να μην βλέπω τίποτα πέρα από την εμφάνισή τους;’ Κατά την γνώμη μου είναι χαζό να πει κάποιος ‘καταλαβαίνω τις γυναίκες’ ή ‘δεν καταλαβαίνω τις γυναίκες. Αν κάποιος ‘καταλαβαίνει τις γυναίκες’, ποιές γυναίκες καταλαβαίνει; Υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες γυναικών, που κάτι τέτοιο δεν έχει νόημα. Επίσης, να πει κάποιος ‘δεν καταλαβαίνω τις γυναίκες’ τι σημαίνει; Δεν καταλαβαίνει καμία τους; Είναι άνθρωποι, με τις ανθρώπινες αδυναμίες τους. Λειτουργούν μέσα στα πλαίσια αυτού που έχουν μάθει να κάνουν.  Κάθε μια έχει μάθει διαφορετικά. Ίσως θα έπρεπε να δουν πως λειτουργούν σαν άνθρωποι με τις ανησυχίες τους, και όχι απλά σαν ‘γυναίκες’. Ίσως τελικά ο Μασαμούνε έχει δίκιο. Το να μην καταλαβαίνει κάποιος τις γυναίκες μπορεί να σημαίνει ότι δεν μπορείς να δεις πέρα από μια γυναικεία φιγούρα. Δεν μπορείς να δεις τον άνθρωπο πίσω από την γυναικεία εικόνα.

Βρήκα σήμερα το πρωί ένα άρθρο που μιλάει για ένα μικρό χωριό στην Αυστρία, λίγο πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, του οποίου ο φτωχός δήμαρχος, με γνήσιο – ομολογουμένως –  ενδιαφέρον για τους συγχωριανούς του, αποφάσισε να βάλει ένα τέρμα στην φτώχεια. Και για αυτόν τον σκοπό μάλιστα τύπωσε ένα νέο είδος χρήματος (χωρίς ανταπόκριση σε χρυσό) και μάλιστα το έκανε χρονικά περιορισμένο, ώστε να ωθεί τους ανθρώπους να το ξοδεύουν και να μην το καταθέτουν στην τράπεζα για τοκισμό.

http://tsekouratoi.blogspot.com/2011/11/blog-post_3134.html

Εμένα αυτή η ιστορία μου θύμισε κάτι από τα σχολικά μου χρόνια. Πριν ακόμα διαβάσω Ayn Rand, κάπου στα 15, σε ένα μάθημα θρησκευτικών ο παπάς που μας δίδασκε μας μιλούσε για το χρήμα και το πως δεν φέρνει την ευτυχία. Εγώ του είχα πει «Ναι, αλλά εγώ θέλω στο μέλλον να ταξιδέψω σε όλον τον κόσμο. Δεν μπορώ να το κάνω χωρίς χρήματα.» Και η απάντησή του ήταν «Μπορείς να πας απλά στο πάρκο και να είσαι ευτυχισμένη. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις.»  Δηλαδή με λίγα λόγια μου υπαγόρευσε πώς να είμαι ευτυχισμένη.

Πέρα από αυτό, τι βλακεία είναι αυτή, να μην έχει κανείς αποταμιεύσεις; Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να το κάνεις. Μπορεί κάποιος να χρειάζεται χρήματα για μια μεγάλη δαπάνη ή μια επένδυση, την οποία δεν μπορεί να καλύψει με μέρος του μισθού του.

Πρέπει να προσέχουμε πού στρέφουμε το μίσος μας, γιατί μπορεί να είναι τελικά ενάντια στο συμφέρον μας. Και ότι δεν μας αρέσει, τελικά δεν θα το έχουμε. Ας το προσέξουν αυτό όσοι ζητάν την ανάπτυξη.

Fuyumi Kotani

Ιουνίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Rhodesia

Just accept this crime, this punishment - And - I want your love, I want your hate - Embrace this love, this ego - And everything - I want your love, I want your hate - Because we can't turn back now, Rhodesia

Kατηγορίες

Αρχείο