You are currently browsing the category archive for the ‘τηλεόραση’ category.

Αυτή τη σαιζόν, πέρα από τις σειρές που συνεχίζω να βλέπω, ξεκίνησα 3 καινούριες.

 

The Magicians

Η πρώτη είχε κάνει preview του 1ου επεισοδίου ήδη από το 2015, το The Magicians. Φυσικά έπρεπε να δω μια σειρά «ενήλικου Harry Potter». Δεν τρελάθηκα. Μου φάνηκε περισσότερο σαν ένας αδέξιος, μετα-έφηβος Harry Potter. Ο πρωταγωνιστής δεν μου έκανε καθόλου κλικ και δεν με συγκλόνισε και κανένας άλλος χαρακτήρας. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για την ζωή τους πριν από την μεταφορά τους στη μαγική σχολή. Δεν είναι ένα μαγικό ταξίδι, αλλά μια μαγική εμφάνιση από το πουθενά. Το γεγονός ότι δεν ξέρουμε τίποτα για τους πρωταγωνιστές πιο πριν, δεν βοηθά να νιώσω την ανάγκη τους να πάνε ή να παραμείνουν σε αυτή τη σχολή. Θα το βλέπω υποθέτω τις ώρες ανίας και ίσως αλλάξω γνώμη στην πορεία.

Lucifer

Βασισμένο πολύ χαλαρά σε ένα κόμικ που μου άρεσε πάρα πολύ στο παρελθόν – και τώρα πρέπει να ξαναδιαβάσω. Δεν ξέρω πόσα πολλά παραφυσικά στοιχεία θα εισάγουν στην σειρά στο μέλλον, αλλά μέχρι στιγμής είναι μια κυρίως αστυνομική σειρά. (Ναι εντάξει, μου αρέσουν πολύ τα αστυνομικά, δεν παραπονιέμαι). Επίσης λατρεύω όταν κάποιος χρησιμοποιεί θρησκευτικά θέματα για να δείξει τον παραλογισμό της θρησκείας. O Luci είναι ένας καταπληκτικός χαρακτήρας, πιο χαρωπός από ότι στα κόμικς, αλλά με περισσότερους προβληματισμούς παρόλα αυτά. Έχουν φυσικά διατηρήσει την αντισυμβατική ιδιοσυγκρασία του.

DC’s Legends of Tomorrow

Εκεί όπου οι σουπερ ήρωες συναντάν τον Doctor Who. Απλά. Περιπέτεια, δράση… must για όσους αρέσουν οι σουπερ ήρωες. Χαίρομαι πολύ που ξαναβλέπω τον Άρθρουρ Ντάρβιλ ως Ριπ Χάντερ και φυσικά την Σάρα Λανς! Μέχρι στιγμής τα ταξίδια στο χρόνο δεν είναι μεγάλο μπέρδεμα.

Advertisements

Και πριν δω το φινάλε της 2ης σαιζόν του Arrow, ας αναλύσω το πόσο καλή είναι αυτή η σειρά.

Την πήρα χαμπάρι μέσω του Flash (ο γνωστός υπερήρωας της DC), όπου κάνει guest starring o Green Arrow, ένας άλλος υπερήρωας που δεν γνώριζα. (Στην πραγματικότητα είναι η νέα σειρά του Flash που κάνει πρεμιέρα μέσω της σειράς Arrow). Εν πάση περιπτώσει, μου αρέσουν γενικά οι υπερήρωες, και στην προκειμένη περίπτωση μου κίνησε το ενδιαφέρον αυτό:

Stephen-Amell-as-Green-Arrow-in-Justice-League

Δηλαδή ο σκοτεινός μυστηριώδης τοξότης.

Ο οποίος ευτυχώς στην τηλεόραση, στυλιστικά, δεν έχει σχέση με αυτό:

Green_Arrow_-_Quiver_trade_paperback

Ευτυχώς όμως και στα κόμικς βελτιώνεται:

ga17

Τέλος πάντων, επιστροφή στην σειρά.

Έχουμε τον ήρωα που μεταμορφώνεται μετά από ένα βασανισμένο τραγικό παρελθόν, και χωρίς υπερδυνάμεις, καταφέρνει να γίνει ένας ασταμάτητος, ατρόμητος κτλ υπερασπιστής της πόλης του. Και ΟΧΙ δεν είναι ο Ρομπέν των Δασών! Μπορεί να τα βάζει με 1 percenters αλλά ως γνήσιο πλουσιόπαιδο, τέκνο της καπιταλιστικής κοινωνίας, δεν έχει αριστερή ιδεολογία.

Και ας δούμε και τους υπόλοιπους χαρακτήρες της σειράς.

Έχουμε τις καταπληκτικές πολεμίστριες με τα δικά τους βάσανα. Όχι δεν υπάρχει θέμα στην σειρά με τις γυναίκες να πολεμάνε είτε μαζί με τους άντρες είτε ακόμα και ενάντια.

Και το κάνουν χωρίς να είναι ντυμένες έτσι:

green_arrow_and_black_canary_by_risq55-d6f8iez

 

Θα μου πείτε τι είναι ρεαλιστικό στα κόμικς, για να μην μπορεί να περάσει ένα μαγιό ως πολεμική στολή; Καλά το δικτυωτό καλσόν δεν υπάρχει, σκίστηκε. Ξεχάστε το.

Στην σειρά υπάρχει και  η ντροπαλή, αδέξια και φεμινίστρια IT girl.  Και γενικά έπεσε αρκετό flailing με τις κοπελιές. H ομάδα συμπληρώνεται με τον έμπιστο συνεργάτη του Arrow και είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τα πάντα.

Επίσης οι διάλογοι έχουν έξυπνες ατάκες και λεπτό χιούμορ, η δράση είναι σε σωστή ισορροπία με σκηνές που εξελίσσουν την υπόθεση και γενικά παρακολουθείται με πολύ ενδιαφέρον από όσους αρέσει το είδος. Δεν είμαι μόνο σίγουρη τι να σκεφτώ για τα συχνά flashback που συμπληρώνουν και επεξηγούν την υπόθεση, αλλά δίνονται τόσο κομματιαστά που είναι λίγο κουραστικά.

 

Το Shitsuren Chocolatier (ο πληγωμένος σοκολατοποιός) είναι η μοναδική ιαπωνική σειρά που παρακολουθώ αυτή τη σαιζόν, και με έχει ενθουσιάσει. Για εμένα ήρθε σε μεγάλη αντίθεση με το αυτό που παρακολούθησα την προηγούμενη σαιζόν, το Tokyo Bandwagon, ένα αρκετά συντηρητικό ντράμα.

Εικόνα

Είναι μια γλυκιά, καυτή, και αναζωογονητική σειρά. Το βασικό της θέμα είναι η προσπάθεια ενός νεαρού ζαχαροπλάστη, του Σότα (Matsumoto Jun),  να κερδίσει τον σχολικό του έρωτα, την Σαέκο, μια κοπέλα ελευθερίων ηθών θα μπορούσαμε να πούμε.  Και καλά να έβγαινε απλά με πολλά αγόρια. Αλλά ταυτόχρονα τον κοροϊδεύει, αφήνοντάς τον να πιστεύει ότι έχει ελπίδες.

Όμως ο Σότα δεν είναι ένας κακόμοιρος χαρακτήρας, θύμα της Σαέκο. Αποφασίζει να γίνει ο καλύτερος σοκολατοποιός του Τόκυο, έτσι ώστε η Σαέκο να τρώει τα σοκολατάκια του και να τον σκέφτεται. Είναι αποφασιστικός, δημιουργικός, δραστήριος και έτσι πετυχαίνει να δημιουργήσει ένα πολύ πετυχημένο ζαχαροπλαστείο. Δεν σταματά να σκέφτεται  ποτέ την Σαέκο, αλλά στην ζωή του μπαίνει και η καταπληκτική Έλενα, χάρη στην οποία αποφασίζει να τελειώσει μια για πάντα με τα παιχνίδια της Σαέκο. Η Σαέκο όμως είναι ένας χαρακτήρας που μάλλον είναι για λύπηση, παγιδευμένη σε μια ζωή που όλα περιστρέφονται γύρω από το πώς θα τυλίξει  έναν άντρα. Αδιαφορώντας για τον γάμο της, ο οποίος αποδεικνύεται έτσι και αλλιώς λάθος, προσπαθεί να τυλίξει τον Σότα με κοντή φούστα και κουνήματα, επειδή τον έχει ανάγκη και δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ο Σότα είναι ένας άντρας με τρόπους, που του αρέσουν οι ευθείες προσεγγίσεις. Ο μοναδικός λόγος που πηγαίνει με την Έλενα είναι επειδή δεν του έκανε κόλπα αλλά ζήτησε αμέσως αυτό που θέλει.  Ταιριάζουν πολύ σαν ζευγάρι, και ο Σότα την υπερασπίζεται χωρίς δισταγμό απέναντι σε μια συνάδερφο που την κατηγορεί επειδή μια σοβαρή κοπέλα δεν μπορεί να έχει ‘friend with benefits’.  Hurray για το ‘ας τελειώνουμε με το slut shaming’ και το ‘το friendzone δεν είναι το πρόβλημά σου αν δεν κάνεις σεξ’.  Το αν θα καταφέρει ο Σότα να ξεφορτωθεί την Σαέκο τελικά, είναι ένα ζήτημα. Η αναποφασιστικότητά του στο 8ο επεισόδιο πάντως ήταν εκνευριστική και αν πληγώσει την Έλενα θα τον φάω.

Κατά τα άλλα είναι μια καλογυρισμένη σειρά, με πολλούς ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Η σκηνοθεσία είναι εντελώς καρτουνίστικη, αλλά αυτό είναι αναμενόμενο για ένα σενάριο που προέρχεται από μάνγκα. (Σετόνα Μιζουσίρο).

Και επειδή είχα την έμπνευση, ένα βίντεο.

Προειδοποίηση: κάψιμο.

Δεν είναι να ανοίξεις καν την τηλεόραση μεσημεριάτικα. Ο σεξισμός πάει σύννεφο. Και απορώ, ποια νοικοκυρά αρέσκεται να ακούει ότι μπορεί ο άντρας της να μην βοηθάει στο σπίτι, αλλά είναι sex machine στο κρεβάτι; Δηλαδή δεν φτάνει που πρέπει να κάνει όλες τις δουλειές του σπιτιού, πέρα από την βαριά δουλειά του να πετάξει τα σκουπίδια, ή την δουλειά που ξεπερνάει τις διανοητικές της ικανότητες, όπως το να αλλάξει μια λάμπα, πρέπει και να είναι εκεί για τις ορέξεις του άντρα της.

Και καλά να έχει ορέξεις, αλλά γιατί να υποθέσουμε ότι είναι πάντα ορεξάτη, και ο άντρας έχει ‘άλλο ρόλο’;  Και γιατί ξεκινάει όλο αυτό από τον άντρα, ο οποίος χάνει  την όρεξή του για σεξ αν κάνει δουλειές, δηλαδή, εν τέλει, αυτός αποφασίζει αν θα γίνει σεξ ή όχι; Μια κουρασμένη γυναίκα απολαμβάνει το ίδιο το σεξ με μια ξεκούραστη;

Και δεν υπάρχει το ‘διαφορετικοί αλλά ίσοι’ στα δύο φύλα, ειδικά όταν πρόκειται για τους ρόλους. Γιατί όταν ένας άντρας παραπονιέται για τις γυναίκες ανεξαιρέτως το κάνει από μια θέση ανωτερότητας και με ύφος ‘κάτι πήγε στραβά, ε;’ ενώ τα παράπονα μιας γυναίκας είναι γεμάτα αγανάκτηση. Ένας άντρας μπορεί να αγανακτήσει αν δεν του κάτσει η «τσούλα», αλλά μια γυναίκα αφημένη στο σπίτι να κάνει τα πάντα μόνη της, πιθανώς μετά από δύσκολη μέρα στην δουλειά, δεν θα αγανακτήσει επειδή ο κύριος δεν είναι το βράδυ η μηχανή του σεξ που περιμένει. Είναι πολύ δύσκολο για έναν άντρα πχ αποδεκτεί ότι ναι, η γυναίκα του έχει 5 μαλλακτικά γιατί έχει μακριά μαλλιά, και τα φροντίζει για να είναι όμορφα και πιθανότατα τα βάφει επίσης. Και τι να πει η γυναίκα για τα πράγματα του άντρα που πρέπει να τακτοποιήσει η ίδια, συν των παιδιών; Που είναι το ‘διαφορετικοί αλλά ίσοι’ σε αυτή την κατάσταση;

Που είναι το ‘διαφορετικοί αλλά ίσοι’ όταν οι άντρες κοροϊδεύουν έναν άντρα που αποτριχώνεται, επειδή ένας άντρας έχει φυσικές τρίχες, αλλά ξεχνάνε πολύ βολικά ότι και μια γυναίκα έχει τρίχες, επίσης φυσικότατες; Που είναι το  ‘διαφορετικοί αλλά ίσοι’ όταν ένας άντρας κάνει ότι θέλει, ενώ μια γυναίκα πρέπει να δικαιολογηθεί για την απόφασή της να κάνει καριέρα; Και μπορεί κάποιες γυναίκες να αρέσκονται να κάτσουν στο σπίτι ή να δουλεύουν λίγες ώρες, αλλά δεν είναι αυτές που θα χρειαστεί να δώσουν εξηγήσεις για το πόσο καλές μάνες είναι. Ένας πατέρας μπορεί να λέγεται καλός πατέρας αρκεί να φέρνει χρήματα και να λέει μια καλή κουβέντα στα παιδιά του. Μια μητέρα όμως όχι. Ένας πατέρας θα πρέπει να δικαιολογηθεί για τον λόγο που φροντίζει τα παιδιά του, για το οποίο κάποιοι άντρες μπορεί να καταλαβαίνουν πόσο κατά τους είναι, αλλά οι περισσότεροι θα το προσπεράσουν, γιατί γενικά ίσως να είναι από τα λίγα θέματα που βρίσκουν εμπόδια στην κοινωνία.

Τελείωσα μια σειρά που παίχτηκε το καλοκαίρι στην Ιαπωνία, το Starman.

Είναι μια καλή σειρά, με εξωγήινους, ρομαντισμό, μυστήριο, ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Θα μπορούσε να είναι επιστημονικής φαντασίας, αλλά δεν είναι. Και σε όποιο σημείο θα μπορούσε να έχει κάτι περισσότερο επιστημονικό ο συγγραφέας το περνάει στο αστείο. Γιατί είναι πάνω από όλα μια ρομαντική σειρά. Και τα ρομάντζα είναι για τις γυναίκες ενώ η επιστημονική φαντασία είναι για τους άντρες. Θα μπορούσα να υποθέσω ότι το πώς παρουσιάζουν την ιστορία είναι και θέμα προϋπολογισμού, αν δεν ήταν μια συγκεκριμένη σκηνή που ο συγγραφέας αρνείται να μιλήσει για οτιδήποτε πιο επιστημονικό βάζοντας τις γυναίκες της παρέας να κοιμούνται και μόνο τα 3 αγοράκια παρακολουθούν. Ναι, ένα αγοράκι 4 χρονών καταλαβαίνει πχ και παρακολουθεί πιο εύκολα φυσική από μια μεγάλη γυναίκα. Θα μπορούσε να είναι και τεμπελιά του συγγραφέα. Ακόμα χειρότερα, να χρησιμοποιείς σεξιστική λογική για να καλύψεις την τεμπελιά σου. Βασικά, όσα πράγματα θα μπορούσε να πει ένα νοήμον όν για τον εαυτό του παραμερίζονται ως επιστήμη και επιστημονική φαντασία, σαν βαρετό μάθημα.

Γιατί τελικά αυτό που μένει στην ιστορία είναι τρεις γυναίκες που καλούνται να αποδεχτούν έναν εξωγήινο, ο οποίος προσπαθεί πιθανώς να τους εξηγήσει το πώς ήρθε στην Γη και ΔΕΝ ΤΙΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΠΩΣ επειδή και καλά είναι ιδιαίτερα επιστημονικό. Τους αρκεί το ότι είναι γκομενάκι, χωρίς να τις νοιάζει το περιβάλλον στο οποίο εξελίχθηκε το είδος του, το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε ο ίδιος και σε τι βαθμό ανάπτυξης είναι ο πλανήτης του, επειδή είναι γυναίκες. Το να είσαι εξωγήινος για τις γυναίκες σημαίνει μόνο ότι έχεις υπερδυνάμεις και συμπεριφέρεσαι περίεργα και επικοινωνείς με περίεργους ήχους; (Ή ακόμα χειρότερα, τηλεπάθεια;)

Μ’αρέσει που η μια από τις τρεις γυναίκες σε κάποια φάση ρωτάει (κεκαλυμμένα) αν στην κοινωνία από την οποία προέρχονται οι εξωγήινοι υπάρχουν γκέι, για να μην πάρει απάντηση. Κοπελιά, όταν ο Χόσιο εξηγούσε διάφορα πράγματα εσύ κοιμόσουν. Μην προσποιείσαι τώρα ότι σε νοιάζει.

Υποθέτουμε ότι τα 3 αγοράκια όλα αυτά που είπε ο εξωγήινος τα άκουσαν και τα κατάλαβαν, αλλά δεν έχουν καμία σημασία, γιατί το κοινό του ντράμα είναι γυναίκες..

Η πεποίθηση του συγγραφέα ότι η επιστημονική φαντασία δεν ενδιαφέρει τις γυναίκες αποξενώνει τις γυναίκες που ενδιαφέρονται για την επιστημονική φαντασία, οι οποίες ακόμα και αν είναι λιγότερες από αυτές που δεν ενδιαφέρονται, δεν νομίζω ότι είναι αμελητέες, και αφήνει το ντράμα μισό.. Στην ιστορία του Starman, μπορώ να φανταστώ ένα διαστημόπλοιο να πέφτει στην Γη σαν μετεωρίτης και μια άυλη εξωγήινη μορφή ζωής. Ή ακόμα και σαν πλάσμα-ξενιστή. Και γιατί μπορώ να τα φανταστώ; Γιατί έχω δει Σούπερμαν, Σταρ Τρεκ και πολλή επιστημονική φαντασία. Μπορώ να φανταστώ πράγματα πέρα από αυτά που μου δίνει ο συγγραφέας στην ιστορία, επειδή γνωρίζω το είδος, ακόμα και αν ο συγγραφέας υποστηρίζει το αντίθετο. Α, και το κινητό που πιάνει σήματα εξωγήινης προέλευσης είναι στοιχείο επιστημονικής φαντασίας. Το περίεργο μηχάνημα επικοινωνίας με το διάστημα θα μπορούσε να είναι επιστημονική φαντασία, αλλά ξεπερασμένη. Καλό το γκομενάκι, φίλε μου, αλλά τίποτα δεν είναι καλύτερο από μια καλή επιστημονική φαντασία. Οκ. Εξωγήινοι ναυαγούν στην Γη. Καλή αρχή για ιστορία. Πέρα από το ρομάντζο, όλα τα άλλα πρέπει να τα φανταστώ μόνη μου. Στο σημείο που η ιστορία άρχισε να έχει περισσότερες απαιτήσεις, ο συγγραφέας άρχισε να γράφει επαναλαμβανόμενες καταστάσεις και το έχασε. Κρίμα γιατί μέχρι την αρχή του επεισοδίου 7 τα πήγαινε πολύ καλά. Στα 3 τελευταία επεισόδια χάλασε.

Fuyumi Kotani

Δεκέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Rhodesia

Just accept this crime, this punishment - And - I want your love, I want your hate - Embrace this love, this ego - And everything - I want your love, I want your hate - Because we can't turn back now, Rhodesia

Kατηγορίες

Αρχείο