You are currently browsing the category archive for the ‘Uncategorized’ category.

Τελείωσα σήμερα ένα υπέροχο βιβλίο «The Song of Achilles» της Madeline Miller, το οποίο διηγείται την ιστορία του Αχιλλέα και του Πάτροκλου, από την οπτική γωνία του Πατρόκλου. Μια ιστορία αγάπης και πολέμου, δόξας και υπερηφάνειας, δοσμένη σε μια πολύ φρέσκια απόδοση.

Και μετά από αυτή την όμορφη ιστορία, επιστρέφω στην εξής πραγματικότητα:

ο Τραμπ να μιλάει κατά των ΜΜΕ, να μιλάει για τις συντηρητικές αξίες και τοίχους. Να αυνανίζεται με τα δικά του λόγια λέγοντας «so true! so true!».

Και αν ο Τραμπ νομίζει ότι μπορεί να είναι ένας Αγαμέμνονας, να θυμάται ότι κανένας δεν θυμάται τον Αγαμέμνονα με αγάπη, και τελικά καμιά κατάκτηση δεν μετράει αν τα έχεις θυσιάσει όλα στο όνομα της δόξας και της υπερηφάνειας.

Και κάθε τόπος είναι η πατρίδα κάποιου, η θρησκεία δεν μπορεί να είναι ένα δόγμα και η οικογένεια είναι η αγάπη και ο σεβασμός, όχι ένα στερεότυπο.

l_isle_joyeuse_by_awanqi-da7x97i

credit εικόνας: http://awanqi.deviantart.com/

Advertisements

Αυτή τη σαιζόν, πέρα από τις σειρές που συνεχίζω να βλέπω, ξεκίνησα 3 καινούριες.

 

The Magicians

Η πρώτη είχε κάνει preview του 1ου επεισοδίου ήδη από το 2015, το The Magicians. Φυσικά έπρεπε να δω μια σειρά «ενήλικου Harry Potter». Δεν τρελάθηκα. Μου φάνηκε περισσότερο σαν ένας αδέξιος, μετα-έφηβος Harry Potter. Ο πρωταγωνιστής δεν μου έκανε καθόλου κλικ και δεν με συγκλόνισε και κανένας άλλος χαρακτήρας. Δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα για την ζωή τους πριν από την μεταφορά τους στη μαγική σχολή. Δεν είναι ένα μαγικό ταξίδι, αλλά μια μαγική εμφάνιση από το πουθενά. Το γεγονός ότι δεν ξέρουμε τίποτα για τους πρωταγωνιστές πιο πριν, δεν βοηθά να νιώσω την ανάγκη τους να πάνε ή να παραμείνουν σε αυτή τη σχολή. Θα το βλέπω υποθέτω τις ώρες ανίας και ίσως αλλάξω γνώμη στην πορεία.

Lucifer

Βασισμένο πολύ χαλαρά σε ένα κόμικ που μου άρεσε πάρα πολύ στο παρελθόν – και τώρα πρέπει να ξαναδιαβάσω. Δεν ξέρω πόσα πολλά παραφυσικά στοιχεία θα εισάγουν στην σειρά στο μέλλον, αλλά μέχρι στιγμής είναι μια κυρίως αστυνομική σειρά. (Ναι εντάξει, μου αρέσουν πολύ τα αστυνομικά, δεν παραπονιέμαι). Επίσης λατρεύω όταν κάποιος χρησιμοποιεί θρησκευτικά θέματα για να δείξει τον παραλογισμό της θρησκείας. O Luci είναι ένας καταπληκτικός χαρακτήρας, πιο χαρωπός από ότι στα κόμικς, αλλά με περισσότερους προβληματισμούς παρόλα αυτά. Έχουν φυσικά διατηρήσει την αντισυμβατική ιδιοσυγκρασία του.

DC’s Legends of Tomorrow

Εκεί όπου οι σουπερ ήρωες συναντάν τον Doctor Who. Απλά. Περιπέτεια, δράση… must για όσους αρέσουν οι σουπερ ήρωες. Χαίρομαι πολύ που ξαναβλέπω τον Άρθρουρ Ντάρβιλ ως Ριπ Χάντερ και φυσικά την Σάρα Λανς! Μέχρι στιγμής τα ταξίδια στο χρόνο δεν είναι μεγάλο μπέρδεμα.

Χαζά σχόλια στο twitter και δεν μπορώ να απαντήσω ούτε με 300 λέξεις.

Τι σημαίνει «προωθώ την ομοφυλοφιλία»;

1. Ότι προσπαθώ να περάσω το μήνυμα ότι οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να είναι κουλ;

Ναι, μπορούν. Μπορούν να είναι ότι είναι και ένας στρέιτ. Ναι, αυτή η ιδέα πρέπει να προωθηθεί μέχρι να σταματήσουν οι ομοφυλόφιλοι να προκαλούν μόνο με το γεγονός ότι υπάρχουν.

2. Ότι προσπαθώ να πείσω τους στρέιτ να γίνουν ομοφυλόφιλοι;

Σοβαρά; ΕΣΥ προσωπικά που διαβάζεις αυτό το ποστ, μπορείς, αν κάποιος σε πείσει ότι είναι προτιμότερο να πηγαίνεις με άτομα του ίδιου φύλου, για να γίνεις αποδεκτός στην κοινωνία, να αλλάξεις ξαφνικά προτιμήσεις; Αν νομίζεις ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις είναι κάτι επιφανειακό που μπορεί να αλλάξει σύμφωνα με μια μόδα, τότε μάλλον πρέπει να σκεφτείς καλύτερα για τις δικές σου προτιμήσεις.

Και ένα υστερόγραφο, για όσους είναι οκ με τους ομοφυλόφιλους, αλλά είναι ενάντια στην παιδοθεσία, υιοθεσία και γενικά τα παιδιά με όποιον τρόπο σε μια οικογένεια με γονείς του ίδιου φύλου, γιατί σκέφτονται το περιβάλλον στο οποίο θα μεγαλώσουν τα παιδιά. Ναι, σε μια οικογένεια με ομοφυλόφιλους γονείς τα παιδιά θα μεγαλώσουν σε ένα περιβάλλον όπου θα είναι πιο δύσκολο να ταϊστούν από νωρίς με όλα τα στερεότυπα της κοινωνίας και θα μάθουν να δέχονται το διαφορετικό, θα μάθουν ότι οι άνθρωποι είναι κάτι παραπάνω από το φύλο τους, αν και η κοινωνία δυσκολεύεται να δει πέρα από αυτό. Θα μάθουν σίγουρα το πρότυπο της μαμάς νοικοκυράς στο σπίτι και του κουλ μπαμπά που βλέπουν στις διαφημίσεις. Αλλά τουλάχιστον στο σπίτι τους θα έχουν και ένα διαφορετικό παράδειγμα. Σίγουρα, αν θέλεις παιδιά μεγαλωμένα με το πατριαρχικό πρότυπο της οικογένειας, μην τα δώσεις ΠΟΤΕ σε ομοφυλόφιλους γονείς.

Ξεκίνησε χθες και μια σειρά που περίμενα με ανυπομονησία, το Da Vinci’s Demons. Η σειρά ασχολείται με έναν νεαρό Λεονάρντο Ντα Βίνσι και τον περίγυρό του. Στο πρώτο επεισόδιο προσπαθεί να βρει τον ρόλο του μέσα σε μια χαώδη αλλά ελεύθερη και πολλά υποσχόμενη Φλωρεντία της Αναγέννησης. Βασικό ρόλο την σειρά έχει η διαμάχη μεταξύ της δύναμης της παρατήρησης και της δύναμης του μυστικισμού. Μάλλον αυτός είναι και ο συμβολισμός των ‘δαιμόνων’.

Στην αρχή ήθελα να την δω μόνο και μόνο επειδή τοποθετείται χρονικά γύρω στα 15 χρόνια πριν από την αρχή της άλλης μου αγαπημένης σειράς, τους Βοργίες, αλλά με ένα ενδιαφέρον υπόβαθρο και ενδιαφέροντες χαρακτήρες, φαίνεται μια πολλά υποσχόμενη σειρά.

Και ένα ενδιαφέρον λινκ, όπου ο δημιουργός της σειράς Γκόγιερ εξηγεί την προσέγγισή του. http://blogs.wsj.com/speakeasy/2013/04/12/david-s-goyer-on-swashbuckler-da-vinci-and-superheroes/

 

Image

Αυτόν τον καιρό δεν βλέπω πολλές Ιαπωνικές σειρές, αλλά κυρίως αγγλόφωνες: True Blood, Doctor Who, Game of Thrones, the Borgias, και τελευταία το White Collar. Τις 4 σαιζόν που έχουν παιχτεί μέχρι σήμερα τις είδα μέσα σε 3 βδομάδες! Μεγάλο κάψιμο. Αλλά το αξίζει.

Η ιστορία θυμίζει το Catch me if you can, αλλά μετά το τέλος της ταινίας. Κατάδικος για υποθέσεις πλαστογραφίας και οικονομικών εγκλημάτων αποφασίζει να συνεργαστεί με τον πράκτορα του FBI που τον έχει πιάσει στο παρελθόν ώστε να μην εκτίσει την ποινή του στην φυλακή και να μπορέσει να βρει την κοπέλα του που εξαφανίστηκε.

Η σειρά βασίζεται στο ταλέντο και τις γνώσεις του πρωταγωνιστή (και του φίλου του!), την γοητεία του, αλλά και το ανθρώπινο στοιχείο. Παρά το γεγονός ότι και ο con man και ο πράκτορας είναι πολύ λογικά άτομα και αυτό βοηθάει στην συνεννόησή τους, το θέμα της εμπιστοσύνης είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ένα ακόμα θέμα που θίγεται είναι το πώς αντιμετωπίζονται άνθρωποι που έχουν μπει φυλακή, αφότου βγουν.

Γενικά η σειρά έχει έξυπνους διάλογους, πολλά πολιτιστικά στοιχεία τα οποία αν τα γνωρίζει ή τα ψάξει ο θεατής βοηθούν στην πλήρη εμπειρία της σειράς.

Και φυσικά έχει πολύ αγωνία, παρά τον προφανή ρομαντισμό, πως τα πράγματα είναι έτσι όπως θα έπρεπε να είναι.

Image

Ίσως το πιο σαφές κείμενο που έχω διαβάσει για την ισραηλο-παλαιστινιακή διαμάχη. Ναι είναι υπέρ του Ισραήλ (ντροπή), αλλά χρησιμοποιεί επιχειρήματα που μπορεί να ελέγξει ο καθένας  και δεν παραμένει στο απλό ‘οι κακοί Ισραηλινοί ήρθαν να διώξουν τους Παλαιστίνιους από την χώρα τους’. Ήταν σχόλιο στο facebook του Makis Gerasimos Dragonas. Αυτά. Απόψεις.

«Τα ψέματα δεν βοηθούν την παλαιστινιακή υπόθεση.

Παλαιστινιακό κράτος δεν υπήρχε το 1946 όπως δείχνει ο χάρτης σου.


Το πρώτο παλαιστινιακό κράτος ιδρύθηκε το 1988:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82
Πριν τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο η περιοχή ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, η περιοχή μοιράστηκε στους νικητές Γάλους και Βρετανούς.
Την ιστορία της περιοχής μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο μπορείς να την διαβάσεις εδώ:
http://www.masada2000.org/historical.html
Με το ψήφισμα 181 του 1947 η περιοχή που πριν κατείχαν οι Άγγλοι και οι Γάλοι μοιράστηκε σε δύο κράτη, το Ισραήλ και την Παλαιστίνη.
Το πρόβλημα είναι ότι οι Άραβες, από την αμέσως επόμενη μέρα που πάτησαν στα εδάφη που τους είχαν παραχωρηθεί, άρχισαν πόλεμο εξόντωσης κατά των Εβραίων (πρώτος Αραβοισραηλινός πόλεμος).
Την εποχή εκείνη, ήταν στο αποκορύφωμά του ο ψυχρός πόλεμος.
Στη Μέση Ανατολή, ο ψυχρός πόλεμος έγινε θερμός, με τους Άραβες να τάσσονται με το ανατολικό μπλοκ και το Ισραήλ με την δύση.
Ακολούθησε ο δεύτερος Αραβοισραηλινός πόλεμος και ο πόλεμος των 6 ημερών.
Με την υποστήριξη της δύσης, σε όλους βγήκε νικητής το Ισραήλ.
Το Ισραήλ ποτέ δεν έκανε επιθετικούς πολέμους – μόνο αμυντικούς.
Πάντα επιθυμούσε την εφαρμογή του ψηφίσματος 181.
Γι’ αυτό, και παρά το γεγονός ότι με τον πόλεμο των 6 ημερών, κατέκτησε εδάφη όπως την Χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο, τα υψίπεδα του Γκολάν από την Συρία και την δυτική όχθη από την Ιορδανία, με εξαίρεση τα υψίπεδα του Γκολάν, έχει αποσυρθεί από τα υπόλοιπα.
Η χερσόνησος του Σινά επεστράφη στην Αίγυπτο (παρά το γεγονός ότι είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου), η δε Λωρίδα της Γάζας και η Δυτική όχθη διετέθη για την δημιουργία του ΠΡΩΤΟΥ παλαιστινιακού κράτους.
Με λίγα λόγια, το Παλαιστινιακό κράτος είναι δημιούργημα του Ισραήλ.
Στα υψίπεδα του Γκολάν διατηρεί ακόμα στρατό, αλλά ποτέ δεν έχουν εποικηθεί από Εβραίους.
Αυτά τα λίγα, για να μην τρελαθούμε τελείως από τις προπαγανδιστικές ηλιθιότητες των φανατικών Αράβων.»

Επίσης, στην wikipedia αναφέρεται πως ‘Following Israel’s unilateral disengagement plan of 2004, it withdrew all settlers and most of the military presence from the Gaza strip, but maintained control of the air space and coast.’ Βασικά ο χάρτης αναφέρεται γενικά στην περιοχή της Παλαιστίνης και ήταν λογικό να αλλάξει μετά την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Και όταν το 1920 υπήρχαν 700.000 κάτοικοι στην Παλαιστίνη, ενώ ήταν 1.900.000 το 1948 ΜΕΤΑ την δημιουργία του Ισραηλινού κράτους, εμένα αυτό με βάζει σε σκέψεις.

Όσο για τους νεκρούς της τελευταίας διαμάχης, πήρε το αυτί μου ότι οι Ισραηλινοί είχαν λιγότερους νεκρούς επειδή αναχαίτισαν τους Παλαιστινιακούς πυραύλους στον αέρα.

Και αυτό είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο της Παλαιστινιακής διαμάχης για ελευθερία.

Ψάχνοντας αυτό που θα βοηθούσε τους Παλαιστινίους…

«Τέλος, ο πόλεμος του 1922 είναι αυτός που θα έπρεπε να δώσει στους Παλαιστίνιους το μεγαλύτερο μάθημα.
Όταν κάνεις πολέμους επειδή κάποιοι σε χρησιμοποιούν, όπως χρησιμοποίησε η Αντάντ τότε την Ελλάδα και το Ιράν σήμερα την Χαμάς, στο τέλος καταστρέφεσαι.» Γενικά ο πόλεμος είναι μια βρώμικη υπόθεση. Τείνω να πιστεύω ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να διαλέξω στρατόπεδο, αλλά αν έπρεπε, λαμβάνω υπ’όψιν μου όλα τα παραπάνω.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε όλη την ενδιαφέρουσα συζήτηση εδώ:

http://www.facebook.com/groups/greekatheists/10151167708019582/

Συχνά, όσοι αναφέρονται στην τέχνη, μιλούν για ανώτερη / κλασσική τέχνη, για ανεξάρτητη τέχνη και για ποπ κουλτούρα.

Είναι πολύ δύσκολο να καταλήξω σε συγκεκριμένες ορολογίες. Οι πιο πάνω είναι αρκετά χρηστικές, για να κατατάξουμε κάποιες μορφές τέχνης και λιγότερο για κάποιες άλλες. Στην κλασσική τέχνη (του θεάματος / performing art) κατατάσσουμε την κλασσική μουσική, το μπαλέτο, την όπερα, το θέατρο. Στην ποπ κουλτούρα θα εντάξω κάθε μουσική εκτός της κλασσικής και της παραδοσιακής, τα μιούζικαλ. Η ανεξάρτητη τέχνη αναφέρεται κυρίως στην μουσική και είναι κομμάτι της ποπ κουλτούρας, σύμφωνα με τον παραπάνω διαχωρισμό. (Ο διαχωρισμός που υιοθετώ είναι ο Ιαπωνικός τρόπος διαχωρισμού της μουσικής). Στην συνέχεια, θα ήθελα να επικεντρωθώ στην μουσική, γιατί αυτή με απασχολεί περισσότερο.

Πολύ συχνά, ο διαχωρισμός αυτός χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της μουσικής. Η κλασσική τέχνη θεωρείται ανώτερη από όλες, η ανεξάρτητη τέχνη ίσως κάτι ενδιάμεσο και η ποπ πολλές φορές ούτε καν τέχνη.

Έχω ακούσει πως μόνο η κλασσική τέχνη είναι ‘σοβαρή’. Πώς αυτοί που κάνουν ‘εμπορευματοποιημένη’ τέχνη δεν αξίζουν. Εδώ υπάρχουν 2 πράγματα: αυτό που αντιλαμβάνεται ο καθένας για την πρόθεση του καλλιτέχνη ο οποίος δημιουργεί, και αυτό το οποίο έχει σημασία στην τέχνη, αυτό που δηλαδή που εισπράττει, αισθάνεται ο καταναλωτής. Γιατί ναι, την τέχνη την καταναλώνουμε, σε όποια μορφή και να μας αρέσει. Είτε είναι μια ολόκληρη συμφωνία κλασσικής μουσικής είτε το τελευταίο χιτ του Justin Bieber.

Όσον αφορά τις προθέσεις του καλλιτέχνη, τις θεωρώ πολύ υποκειμενικές. Τις υποθέτουμε από το αν ο καλλιτέχνης κάνει άλλο βιοποριστικό επάγγελμα εκτός της μουσικής; Ωραία, αυτό μάλλον σημαίνει ότι δεν περιμένει να κερδίσει από την μουσική και την κάνει για την ευχαρίστησή του. Το κρίνουμε από την δισκογραφική εταιρία με την οποία έχει συμβόλαιο ο καλλιτέχνης; Υπάρχουν εταιρίες που επεμβαίνουν στο στυλ των καλλιτεχνών, αλλά υπάρχουν και άλλες που δίνουν ελευθερία στους καλλιτέχνες, ξέρουν όμως να τους προωθούν σωστά. Εξάλλου, μερικές φορές οι καλλιτέχνες αλλάζουν στυλ για δικούς τους λόγους. Τελικά, μεγάλη ή μικρή εταιρία δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει τόσο η ελευθερία έκφρασης όσο και η σωστή προώθηση, για τους περισσότερους καλλιτέχνες. Μην ξεχνάμε επίσης ότι μεγάλοι καλλιτέχνες είχαν δουλέψει κατά παραγγελία και υπό την προστασία κάποιου πλούσιου ευεργέτη.

Έπειτα, είναι και αυτό που εισπράττει το κοινό από τον καλλιτέχνη. Πιστεύω πως κάθε μορφή τέχνης έχει κάτι να προσφέρει, έχει κάτι να πει. Από το ‘μ’αρέσει αυτό που αισθάνομαι όταν ακούω την τάδε μουσική’ ως το ‘μ’ αρέσει να τα σπάω με την τάδε μουσική και μ’αρέσει που βρίσκω κοινή αναφορά με τους άλλους στην δείνα μουσική’. Για μένα αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία.

Η τέχνη ανέκαθεν ένωνε τους ανθρώπους. Μπορεί να ήταν η παραδοσιακή μουσική κάθε χώρας και τώρα είναι η λαϊκή ή και τα μπιτάκια που ακούγονται στα κλαμπς. Προσωπικά δεν μ’αρέσουν τα μπιτάκια και με στεναχωρεί πολύ όταν υπέροχα τραγούδια πρέπει να γίνουν ρεμίξ για να αρέσουν, υποτίθεται, στον κόσμο που πάει στα κλαμπς. Παρόλα αυτά υπάρχει ηλεκτρονική μουσική που είναι υπέροχη και γενικά πολύ ωραία ποπ και ροκ μουσική. Όσο για την μέταλ μουσική, πολλοί την δαιμονοποιούν , ειδικά το μπλακ μέταλ, αλλά έχει καταπληκτικά κομμάτια για όποιον γουστάρει λίγη βαβούρα παραπάνω. Το θέμα είναι, αυτοί που ακούνε ‘mainstream’, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν τους αρέσει η μουσική και ότι ενδιαφέρονται μόνο για την εικόνα του καλλιτέχνη.

Όσον αφορά την εικόνα, υπάρχουν ρεύματα όπως η Ιαπωνική visual kei που την χρησιμοποιούν ως μέσο έκφρασης. Το ίδιο κάνει και η Lady Gaga. Δεν νομίζω να μπορούσε να υποστηρίξει ένα τόσο ακραίο στυλ αν δεν το πίστευε. Αλλά εν τέλει, αυτό που έχει σημασία, όπως διάβασα σχετικά πρόσφατα, είναι η μουσική να μπορεί να σε κάνει να ανατριχιάζεις. Όταν είναι καλή το κάνει, ανεξάρτητα από το είδος της.

Επέστρεψα χθες από τις διακοπές μου γεμάτη άγχος. Για πολλά πράγματα. Ευτυχώς είχα την γατούλα μου που ήταν όλο γλύκες. Ανακάλυψα ότι όσο έλειπα τα γατάκια της Γκόλφως αγρίεψαν και δεν θέλουν να τα πιάνω. Πώς θα τα δώσω τώρα; Αλλά πρέπει να βάλλω αγγελίες, γιατί πρέπει να φύγουν. Η Τάτσουκι φοβάται να περνάει την πόρτα του σπιτιού εξ’αιτίας της Γκόλφως. Επίσης χθες το βράδυ έκλεψαν τους γείτονες. Αγχώθηκα και με αυτό. Η εγκληματικότητα έφτασε και στην γειτονιά μου.

Κατά τα άλλα αποφάσισα να παίζω λιγότερο στο facebook και να γράφω περισσότερο στα blogs μου. Ελπίζω να έχω ανταπόκριση. Αν και διαπιστωμένα γράφω περισσότερο όταν δεν έχω καθόλου ανταπόκριση ή όταν έχω πολλή. Σύντομα θα επανέρθω στους ρυθμούς μου. Καλό φθινόπωρο σε όλους!

Νιαχ! Έμαθε κανείς τι έγινε με την μαζική διαγραφή θρησκεύματος; Δεν έκανα τίποτα γιατί ήμουν λιώμα… Και το ήθελα τόσο πολύ… ελπίζω να το κάνω σύντομα… και να αρχίσω να συμμετέχω πάλι στην Φιλελεύθερη Συμμαχία… Να δούμε τι θα πρωτοκάνω… έχω πραγματικά κλειστεί στο σπίτι μου τους τελευταίους μήνες. Βγαίνω ελάχιστα. Τουλάχιστον η δουλειά προχωράει καλά. Οι σελίδες γράφονται (σχεδόν αυτόματα έτσι όπως δουλεύω σαν ρομπότ -με όλα τα καλά και τα κακά-) και τα ερωτηματολόγια μαζεύονται… Ελπίζω να επιστρέψω σύντομα στην κοινωνική ζωή…

Αυτές τις μέρες είμαι πολύ χαρούμενη! Επιτέλους βγήκε το πρώτο βουνό του μεταπτυχιακού και μπορώ να ηρεμήσω.

Επίσης η μάνα μου με έπεισε να ξεκινήσω ανακύκλωση (και πάλι – παλιά μάζευα χαρτί γιατί πέταγα πάρα πολύ). Τώρα μαζεύω ό,τι ανακυκλώνεται. Στην αρχή έλεγα «ε σιγά τα σκουπίδια που πετάω» και πράγματι δεν είναι πολλά, αλλά αρχίζοντας να κοιτάζω πιο προσεχτικά είδα πως τα περισσότερα ανακυκλώνονται! Κάτι δεν είναι και αυτό;!

Fuyumi Kotani

Δεκέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Rhodesia

Just accept this crime, this punishment - And - I want your love, I want your hate - Embrace this love, this ego - And everything - I want your love, I want your hate - Because we can't turn back now, Rhodesia

Kατηγορίες

Αρχείο