Long warΈνα χρόνο μετά το Long Earth κυκλοφόρησε και η συνέχεια, το Long War!

Είναι λιγότερο κωμικό από το 1ο βιβλίο της σειράς, αλλά είχε μια χαλαρή διάθεση παρόλα αυτά. Το Bosum Higgs ως όνομα και η σεξοβόμβα μετενσάρκωση της Αδελφής Αγνής ήταν τα αγαπημένα μου σημεία. Ο Τζόσουα έχει μεγαλώσει, ‘νοικοκυρευτεί’ και έχει αλλάξει ως χαρακτήρας. Νομίζω ότι σε αυτό το βιβλίο τον επισκιάζουν η Έλεν και η Σάλλυ. Ουσιαστικά αυτές κινούν τα νήματα. Ο Lobsang είναι πιθανόν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας. Είναι και αυτός ένα ποταπό σκουλήκι που κινεί τα νήματα υπόγεια, αλλά δεν φαίνεται να θέλει να κάνει κάτι κακό.

Βλέπουμε επίσης καινούριους χαρακτήρες και νέες περιπέτειες, καθώς περισσότερος κόσμος αρχίζει να εξερευνά την Μακρά Γη. Ευτυχώς που οι συγγραφείς κατάφεραν να ανανεώσουν το συμβόλαιό τους για 3 ακόμα βιβλία γιατί αλλιώς όλα αυτά θα έμεναν στον αέρα. (Αν ανανεώνουν στο συμβόλαιό τους καθώς γράφουν, υπάρχει κίνδυνος να μείνουν κάποια στιγμή όλα στον αέρα, αλλά αυτός είναι πάντα ένας κίνδυνος με τις σειρές.)

Καθώς όχι μόνο όλο και περισσότεροι ταξιδεύουν στην Μακρά Γη, αλλά βρίσκουν και καινούριους τρόπους να οργανωθούν, με διαφορετικούς σκοπούς ο καθένας, το βιβλίο εξελίσσει έναν πολύπλοκο κόσμο με πολλά ζητήματα και πολλά ακόμα μυστήρια. Η πλοκή και η φιλοσοφία είναι σίγουρα τα μεγάλα συν του βιβλίου. Οι δυσάρεστες εκπλήξεις στα μείον και είμαστε ακόμη μια φορά στην αναμονή. Α και ο τίτλος είναι κάπως παραπλανητικός. Αν και στο βιβλίο υπάρχει η απειλή του πολέμου, δεν γίνεται καμία πολεμική σύρραξη, όχι ακόμα τουλάχιστον. Πρέπει να το πω και αυτό!

Advertisements

Υπάρχει μια γενικευμένη άποψη από ότι βλέπω ανάμεσα στους αντικαπιταλιστές ότι ο καπιταλισμός φταίει και για την καταπίεση των γυναικών. Επειδή απλά το σύστημα φταίει για τα πάντα.

Σε σχέση με τον φεμινισμό ακούω και διαβάζω πως φταίει για  το γεγονός πως αποτριχώνονται οι γυναίκες μέχρι για τις πλαστικές για τις οποίες υποβάλλονται λόγω πιέσεων του περιβάλλοντος, που μπορούν να πάρουν πολλές μορφές. Και σίγουρα το θέμα των πλαστικών επεμβάσεων είναι ένα πρόβλημα, λόγω της υπερβολής, αλλά από την στιγμή που θεωρήσουμε δικαίωμα κάποιου να επέμβει στο σώμα του, μέχρι και να αλλάξει φύλο, πρέπει να αναγνωρίσουμε στον καπιταλισμό ότι τουλάχιστον του δίνει αυτή τη δυνατότητα.

Ο καπιταλισμός είναι πολύ πιο παλιός από ότι νομίζουμε. Τα μέσα παραγωγής ήταν συνήθως στα ιδιωτικά χέρια. Αυτό που άλλαζε κατά καιρούς ήταν οι μορφές διακυβέρνησης και άλλες μορφές οργάνωσης της κοινωνίας. Φυσικά άλλαζαν κατά καιρούς και κατά περιοχές πολλά. Από την οικονομική ευημερία περιοχών μέχρι την θέση των γυναικών στην κοινωνία. Και με την εξέλιξη της τεχνολογίας, της κοινωνίας και της αυξανόμενης παγκοσμιοποίησης, ο καπιταλισμός πήρε πολλές μορφές.

http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_capitalism (Έβαλα αυτό το link στην wikipedia γιατί είναι περιεκτικό με ενδιαφέρουσες πληροφορίες)

Αυτό που ήταν νομίζω πάντα μια σταθερή για τις γυναίκες είναι ότι ήταν ευαίσθητα πλάσματα που έπρεπε να προστατευθούν. Νομίζω το πρόβλημα δεν είναι ο καπιταλισμός. Η ελεύθερη οικονομία έχει βοηθήσει την ευημερία και τον πολιτισμό περισσότερο από άλλα συστήματα. Νομίζω ότι το πρόβλημα είναι ότι οι γυναίκες είναι πολύ πιο ευάλωτες σε θέματα εικόνας του εαυτού τους. Και ναι, κάποιοι θα το εκμεταλλευθούν αυτό. Για αυτό οι άνθρωποι πρέπει να αναπτύσσουν αυτοπεποίθηση και έναν υγιή εγωισμό που θα τους επιτρέπει να αναρωτιούνται «ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις τι πρέπει να σκέφτομαι, και πώς πρέπει να είμαι;» Το ντύσιμο και άλλα ζητήματα εμφάνισης πάντως, ήταν ανέκαθεν θέμα μόδας. (Μόδα = επιβολή)

Αλλά όταν κάποιος αφορίζει αβίαστα τον καπιταλισμό, αναρωτιέμαι, έχει σκεφτεί ότι για να υπάρξει πρόοδος, και 5 πράγματα που πραγματικά βελτιώνουν την ζωή του κόσμου, ναι, θα παραχθούν 500 βλακείες. Βλακείες που δεν χρειαζόμαστε. Αλλά ποια είναι η εναλλακτική; Να υπάρχει κάποιος που θα καθορίζει τι επιτρέπεται και να καθορίζει την παραγωγή ακριβώς αυτών που κρίνει ο ίδιος ότι χρειάζονται οι άνθρωποι; Νομίζω ότι είναι πολύ σωστό να γίνεται κριτική και να βοηθάει ο ένας τον άλλο να προσδιορίζει τις ανάγκες του. Πάνω από όλα να βοηθάμε ο ένας το άλλον να βρίσκουμε τον εαυτό μας. Ο αφορισμός του καπιταλισμού είναι ένα καμπανάκι. Δεν χρειάζεται η κριτική του να έχει ουσιαστικό περιεχόμενο και βιώσιμες λύσεις. Αρκεί που υπάρχει για να επαγρυπνούμε. Ο στιγματισμός συγκεκριμένων πρακτικών ή νομικών προσώπων είναι πολύ πιο χρήσιμος (προσωπικά τον λαμβάνω σοβαρά υπ’όψιν μου), γιατί βοηθάει την συζήτηση. Θα στερούσε βέβαια οπαδούς από ανθρώπους που χρειάζονται σαφής εχθρούς, προσδιορισμένους χωρίς διακρίσεις, για να ενεργοποιηθούν ενάντια σε κάποια πράγματα.

Οι γυναίκες έχουν σαφέστατα τον ρόλο του στον καπιταλισμό. Μπορούν να λειτουργήσουν μέσα σε αυτόν και να κάνουν πολλά. Υπάρχει μεγάλος δρόμος μέχρι την ισότητα των 2 φύλων, αλλά έχει πρωταρχική σημασία να αλλάξουν αντιλήψεις.

Τέλος, δεν νομίζω ότι ευθύνονται οι διαφημιστές των αρχών του 20ου αιώνα για την επικράτηση του άτριχου  σώματος για τις γυναίκες, ως παράδειγμα επιβολής της αντρικής επιθυμίας στον γυναικείο σώμα. Η εικόνα του γυναικείου σώματος ήταν πάντα άτριχο. Για παράδειγμα, η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, ήδη από τον 15ο αιώνα, δεν ήταν τριχωτή. Επίσης, ακόμα και οι άντρες απεικονίζονταν άτριχοι. Οι πρώτοι που ξεκίνησαν την συνήθεια της αποτρίχωσης του ανθρώπινου σώματος ήταν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι. Δεν έπαιξε ρόλο και το γεγονός ότι οι γυναίκες άρχισαν να δείχνουν περισσότερο δέρμα;

http://en.wikipedia.org/wiki/Glabrousness

http://www.moderngent.com/history_of_shaving/history_of_shaving.php

Πάρτε και μια άτριχη οδαλίσκη του 19ου αιώνα! (Με τις καμπύλες της και με μικρό στήθος – Ντελακρουά).

Delac3

Και ένας Νάρκισσος του 17ου αιώνα (Poussin).

800px-Nicolas_Poussin_-_Echo_and_Narcissus_-_WGA18271

Τα πρότυπα αλλάζουν. Είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε αυτά που εκφράζουν εμάς. Μέσα σε κάποια πλαίσια, σίγουρα. Αλλά ένα πράγμα που μ’αρέσει να βλέπω γύρω μου είναι διαφορετικές μόδες και διαφορετικά πράγματα.

Πριν από αρκετές ημέρες είχα δει το Brave, μια ταινία κινουμένων σχεδίων για μια νεαρή Σκωτσέζα πριγκίπισσα, ατίθαση και αθλητική που υποχρεώνεται από την οικογένειά της να διαλέξει ένα πρίγκιπα για σύζυγο και αυτό την φέρνει σε ρήξη κυρίως με την μητέρα της. Είναι μια ωραία ιστορία το πώς τελικά συμφιλιώνεται με την μητέρα της και δεν υποχρεώνεται να παντρευτεί – ακόμα τουλάχιστον.

Έχω όμως μια παρατήρηση: σε κάποιο σημείο αναφέρεται πώς η ρήξη στις σχέσης μητέρας και κόρης προκλήθηκε από την υπερηφάνεια. Σε συμβολικό επίπεδο αυτό εκφράζεται με το σκίσιμο ενός υφαντού από την κόρη, που πρέπει  να ξαναραφτεί. Η κίνηση της κόρης όμως να σκίσει το υφαντό ήταν κίνηση διαμαρτυρίας, όχι υπερηφάνειας (όπως θα ήταν αν έσκιζε π.χ. το υφαντό γιατί ήταν πεπεισμένη ότι αυτή μπορεί να το κάνει καλύτερα). Στην αρχή ήμουν ‘καλά τώρα δηλαδή θέλει να μας πει ότι η πράξη διαμαρτυρίας και γενικά δηλαδή η άρνηση της πριγκίπισσας να δεχτεί έναν ρόλο που δεν την εκφράζει, είναι περηφάνια και -φτου σκόρδα- εγωισμός; Και μετά it hit me. Η περηφάνια είναι κρυμμένη μέσα σε αυτό που ονομάζεται ‘ρόλος της πριγκίπισσας’ και περιέχει την ‘τιμή της οικογένειας’. Είναι η περηφάνια της οικογένειας να έχει μια κόρη πριγκίπισσα, την κόρη που οφείλει  να έχει ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα. Αυτό είναι φυσικά πολύ δύσκολο να εξηγηθεί σε μια παιδική ταινία. Η λύση τελικά βρίσκεται στο ‘σπάσιμο της παράδοσης’ και ίσως είναι το πιο απλό που μπορούσε να πει ο σεναριογράφος για να εξηγήσει την κατάσταση.

Παρόλα αυτά επιμένω ότι το θέμα περηφάνια και εγωισμός είναι αρκετά πολύπλοκα για να τα πετάει κανείς απαίδευτα.

Μια συμβουλή που άκουσα πρόσφατα είναι πως πρέπει κάποιος να αφήσει τον εγωισμό του για να ανοιχτεί στον κόσμο. Οκ. Να έχουμε ανοιχτό μυαλό, αλλά όχι τόσο ώστε να μπάζει από παντού. Αυτή η φράση εκφράζει κατά την γνώμη μου με τον καλύτερο τρόπο τον κίνδυνο της άρνησης του εγωισμού. Και δεν ήταν αυτό καθόλου το θέμα της ταινίας. Αλλά έχει σχέση με κάτι για το οποίο θα μιλήσω σε επόμενη ανάρτηση.

Ξεκίνησε χθες και μια σειρά που περίμενα με ανυπομονησία, το Da Vinci’s Demons. Η σειρά ασχολείται με έναν νεαρό Λεονάρντο Ντα Βίνσι και τον περίγυρό του. Στο πρώτο επεισόδιο προσπαθεί να βρει τον ρόλο του μέσα σε μια χαώδη αλλά ελεύθερη και πολλά υποσχόμενη Φλωρεντία της Αναγέννησης. Βασικό ρόλο την σειρά έχει η διαμάχη μεταξύ της δύναμης της παρατήρησης και της δύναμης του μυστικισμού. Μάλλον αυτός είναι και ο συμβολισμός των ‘δαιμόνων’.

Στην αρχή ήθελα να την δω μόνο και μόνο επειδή τοποθετείται χρονικά γύρω στα 15 χρόνια πριν από την αρχή της άλλης μου αγαπημένης σειράς, τους Βοργίες, αλλά με ένα ενδιαφέρον υπόβαθρο και ενδιαφέροντες χαρακτήρες, φαίνεται μια πολλά υποσχόμενη σειρά.

Και ένα ενδιαφέρον λινκ, όπου ο δημιουργός της σειράς Γκόγιερ εξηγεί την προσέγγισή του. http://blogs.wsj.com/speakeasy/2013/04/12/david-s-goyer-on-swashbuckler-da-vinci-and-superheroes/

 

Image

Αυτόν τον καιρό δεν βλέπω πολλές Ιαπωνικές σειρές, αλλά κυρίως αγγλόφωνες: True Blood, Doctor Who, Game of Thrones, the Borgias, και τελευταία το White Collar. Τις 4 σαιζόν που έχουν παιχτεί μέχρι σήμερα τις είδα μέσα σε 3 βδομάδες! Μεγάλο κάψιμο. Αλλά το αξίζει.

Η ιστορία θυμίζει το Catch me if you can, αλλά μετά το τέλος της ταινίας. Κατάδικος για υποθέσεις πλαστογραφίας και οικονομικών εγκλημάτων αποφασίζει να συνεργαστεί με τον πράκτορα του FBI που τον έχει πιάσει στο παρελθόν ώστε να μην εκτίσει την ποινή του στην φυλακή και να μπορέσει να βρει την κοπέλα του που εξαφανίστηκε.

Η σειρά βασίζεται στο ταλέντο και τις γνώσεις του πρωταγωνιστή (και του φίλου του!), την γοητεία του, αλλά και το ανθρώπινο στοιχείο. Παρά το γεγονός ότι και ο con man και ο πράκτορας είναι πολύ λογικά άτομα και αυτό βοηθάει στην συνεννόησή τους, το θέμα της εμπιστοσύνης είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ένα ακόμα θέμα που θίγεται είναι το πώς αντιμετωπίζονται άνθρωποι που έχουν μπει φυλακή, αφότου βγουν.

Γενικά η σειρά έχει έξυπνους διάλογους, πολλά πολιτιστικά στοιχεία τα οποία αν τα γνωρίζει ή τα ψάξει ο θεατής βοηθούν στην πλήρη εμπειρία της σειράς.

Και φυσικά έχει πολύ αγωνία, παρά τον προφανή ρομαντισμό, πως τα πράγματα είναι έτσι όπως θα έπρεπε να είναι.

Image

Διαβάζω αυτόν τον καιρό το Accelerando του Charles Stross. Το ξεκίνησα γιατί ήταν κάτι σαν υπόβαθρο στο Glasshouse που λάτρεψα. Αλλά είναι μια περίεργη εμπειρία. Γραμμένο λίγο πριν το 2005 αναφέρεται στο μέλλον της ανθρωπότητας από το 2005 και μετά περίπου θα έλεγα (η ιστορία ξεκινάει μετά το 2007 πάντως, από τα στοιχεία που δίνει ο συγγραφέας).

Για να αναφερθώ στo πρώτο χαρακτηριστικά του βιβλίου, αυτό νομίζω είναι η ιδιαίτερη γραφή όπου εγώ τουλάχιστον κάνω προσπάθεια να μαντέψω τι μπορεί να εννοεί ο συγγραφέας για να το εκφράσω με πιο απλά λόγια. Δεν ξέρω αν απευθύνεται στον μέσο αναγνώστη ή άτομα ψαγμένα πολύ στην επιστήμη και την πολιτική για να καταλάβεις τι εννοεί ο συγγραφέας και τις λεπτές ειρωνείες ή επιτηδεύσεις της έκφρασής του.

Επίσης, το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι το θέμα πολιτική. Ο συγγραφέας είναι ένας αυτοαποκαλούμενος σοσιαλδημοκράτης (ή σοσιαλιστής, πιθανώς απευθυνόμενος ειρωνικά στο Αμερικανικό κοινό). Και αυτό είναι μόνο μια ταμπέλα. Από το βιβλίο του και 2 πράγματα που έχω διαβάσει στο μπλογκ του μου μοιάζει ένας ιδιότυπος υποστηρικτής της ελεύθερης αγοράς, χωρίς καπιταλισμό όμως, δηλαδή τις αλληλεξαρτήσεις κράτους και επιχειρήσεων εις βάρος της (πιθανολογώντας για το πια ερμηνεία δίνει ο συγγραφέας στον καπιταλισμό). Θα έλεγα πώς έχει μια βάση φιλελευθερισμού στις απόψεις του, έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, αλλά ανεξάρτητα του πως εξελίχθηκε η επιχειρηματική κουλτούρα, ο κλασσικός ορισμός του καπιταλισμού είναι η ιδιωτική δραστηριότητα και παραγωγή, από την πιο απλή μορφή της, ως τις πολυεθνικές εταιρίες. Το να απορρίπτεις την επιχειρηματική κουλτούρα δεν σημαίνει ότι απορρίπτεις τον καπιταλισμό. Σε κάποιο σημείο, ο ήρωας, ο οποίος παρεμπιπτόντως αρνείται να συμμετάσχει με την δουλειά του στην φορολογία που επιβάλλεται, αναφέρει σε κάποιο σημείο πώς θα ήθελε να λύσει το πρόβλημα του κεντρικού σχεδιασμού στον κομμουνισμό. (Δηλαδή; Όλη η ιστορία του κομμουνισμού δεν είναι να ελέγχει το κράτος τα μέσα παραγωγής;)

Ο συγγραφέας φτάνει μέχρι του σημείου να αναφέρει την ύπαρξη μιας θεωρίας ‘Μαρξισμού-Αντικειμενισμού’ και υποστηρικτές του Αντικειμενισμού που εισβάλουν στο σπίτι του πρωταγωνιστή ψάχνοντας τον ίδιο, χωρίς να το ξέρουν, επειδή έπαιρνε μέρος στην διαδυκτιακή πειρατεία.

Ώπα – ώπα! Μιλάμε για τον αντικειμενισμό της Άυν Ραντ, έτσι δεν είναι; Δεν νομίζω να υπάρχει άλλος. Τρίζουν τα κόκκαλα του Μαρξ και της Αυν Ραντ μαζί. Πρώτα – πρώτα. Αποφασίστε. Συλλογικότητα ή ιδιωτικότητα; (Προσέξτε, δεν είναι απλό να πεις ότι είναι ωραίο να κάνουν οι άνθρωποι πράγματα μαζί. Συλλογικότητα σημαίνει ότι ενδεχομένως θα έπρεπε να συμπράξεις π.χ. με τους χρυσαυγίτες. Αυτή η προοπτική δεν είναι και τόσο ελκυστική, έτσι δεν είναι; Αν είναι, φύγε από εδώ τώρα.) Δεύτερον, πιστεύω ότι σύμφωνα με τον αντικειμενισμό, το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος είναι πως ένα παράνομο κατέβασμα δεν ισούται με μια χαμένη πώληση με μαθηματική ακρίβεια. Επίσης η Άυν Ραντ θεωρούσε ότι το σημαντικότερο ήταν μια κουλτούρα συναινετικών συναλλαγών μεταξύ των ανθρώπων. Αν οι άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι από την μουσική βιομηχανία και δεν θέλουν πλέον τα προϊόντα της, είναι απόλυτα θεμιτό να τα αρνηθούν. Και είμαι σίγουρη πως και η Άυν Ραντ θα αναγνώριζε την αξία του διαδυκτίου αν ζούσε σήμερα. Δεν ήταν της άποψης ‘τα πάντα για να επιβιώσουν οι βιομηχανίες’. Ήταν υπέρ του αν κάτι είναι δυσλειτουργικό πρέπει να αντικαθίσταται. Τουλάχιστον έτσι έχω καταλάβει εγώ. Και δυστυχώς έχω την υποψία ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται την Άυν Ραντ με διαφορετικό τρόπο.

Με όλες αυτές τις σκέψεις, αναρωτιέμαι αν πρέπει να συνεχίσω το βιβλίο. Προφανώς και ο συγγραφέας έχει τις δικές του απόψεις, αλλά αναρωτιέμαι πόσα WTF θα αντέξω. Πολλά τα πετάει έτσι στο ντούκου και είναι εκνευριστικό να πρέπει να θεωρήσω δεδομένες τις πολύπλοκες εως μπερδεμένες απόψεις του συγγραφέα για να μπορέσω να παρακολουθήσω την υπόθεση του βιβλίου, ακόμα και αν συμφωνώ με ένα μεγάλο ποσοστό τους.

Στην Αμερική ετοιμάζονται σοβαρά για το τέλος του κόσμου και μετά μας κάνει εντύπωση που ένας τρελός που μεγάλωσε μέσα στα όπλα και μέσα στην πίεση πήρε ένα αυτόματο και γάζωσε παιδάκια;

Κάθομαι στον καναπέ μου και βλέπω Harry Potter μασουλώντας σοκολάτα. Και αναρωτιέμαι. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να βλέπω μια ωραία ταινία και ακριβή παραγωγή μια Κυριακή βράδυ μασουλώντας τροφή πολυτελείας χωρίς τον καπιταλισμό. Θα είχα τέτοιες πολυτέλειες με ένα άλλο σύστημα; Και αν δεχτούμε πως όχι, αλλά πώς ίσως δεν θα έπρεπε να με απασχολούν οι ακριβές παραγωγές και η πολυτέλεια της σοκολάτας ενώ υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι που πεινάνε και άνθρωποι που δεν μπορούν να ξεκουραστούν τη Κυριακή το βράδυ για να μπορώ εγώ να απολαμβάνω τέτοιες πολυτέλειες, θέλω να ρωτήσω, αν σταματούσα να τρώω σοκολάτα και να βλέπω blockbusters, θα βοηθούσα σε τίποτα τους φτωχούς;

Προσωπικά πιστεύω ότι είμαι αρκετά εγκρατής και δεν υπερκαταναλώνω. Δεν έχω 2 ντουλάπες ρούχα, κιλά καλλυντικών  και τρώω όσο χρειάζομαι για να μην πεινάω. Για να μην πω ότι δεν μ’αρέσει καθόλου η ιδέα να έχω αυτοκίνητο ούτε και η ιδέα των ακριβών κοσμημάτων. Το σπίτι μου δεν είναι γεμάτο μπιχλιμπίδια.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος για τις τράπεζες που εξαφάνισαν τα χρήματα που κέρδιζαν τις καλές εποχές, την τάδε εταιρία που εκμεταλλεύεται τους υπαλλήλους της, μέχρι και για τα blood diamonds και την πετρελαϊκή που μολύνει τις θάλασσες. Και συμφωνώ ότι το κράτος πρέπει να φροντίζει για όλα αυτά. Αλλά από εκεί και πέρα, δεν θα τρελαθούμε κι’ όλας. Ούτε θα πάθουμε κατάθλιψη.

Επίσης, η μόνη λύση για τον υπερκαταναλωτισμό είναι η μείωση μισθών. Όσο ο κόσμος έχει χρήματα, θα ξοδεύει. Μπορεί να είναι ένα ακριβό αυτοκίνητο, ακριβές μάρκες, άπειρα παιχνίδια για το παιδί του, κιλά φαγητού ή απλά ένα ταξίδι και πολλά βιβλία ή μουσική. Δεν νομίζω ότι έχει τόση σημασία με τι την βρίσκει ο καθένας. Deal with it. Μάλλον πρέπει να κάνω αποχή από το Facebook. Για λίγο…

Ίσως το πιο σαφές κείμενο που έχω διαβάσει για την ισραηλο-παλαιστινιακή διαμάχη. Ναι είναι υπέρ του Ισραήλ (ντροπή), αλλά χρησιμοποιεί επιχειρήματα που μπορεί να ελέγξει ο καθένας  και δεν παραμένει στο απλό ‘οι κακοί Ισραηλινοί ήρθαν να διώξουν τους Παλαιστίνιους από την χώρα τους’. Ήταν σχόλιο στο facebook του Makis Gerasimos Dragonas. Αυτά. Απόψεις.

«Τα ψέματα δεν βοηθούν την παλαιστινιακή υπόθεση.

Παλαιστινιακό κράτος δεν υπήρχε το 1946 όπως δείχνει ο χάρτης σου.


Το πρώτο παλαιστινιακό κράτος ιδρύθηκε το 1988:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82
Πριν τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο η περιοχή ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Μετά τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, η περιοχή μοιράστηκε στους νικητές Γάλους και Βρετανούς.
Την ιστορία της περιοχής μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο μπορείς να την διαβάσεις εδώ:
http://www.masada2000.org/historical.html
Με το ψήφισμα 181 του 1947 η περιοχή που πριν κατείχαν οι Άγγλοι και οι Γάλοι μοιράστηκε σε δύο κράτη, το Ισραήλ και την Παλαιστίνη.
Το πρόβλημα είναι ότι οι Άραβες, από την αμέσως επόμενη μέρα που πάτησαν στα εδάφη που τους είχαν παραχωρηθεί, άρχισαν πόλεμο εξόντωσης κατά των Εβραίων (πρώτος Αραβοισραηλινός πόλεμος).
Την εποχή εκείνη, ήταν στο αποκορύφωμά του ο ψυχρός πόλεμος.
Στη Μέση Ανατολή, ο ψυχρός πόλεμος έγινε θερμός, με τους Άραβες να τάσσονται με το ανατολικό μπλοκ και το Ισραήλ με την δύση.
Ακολούθησε ο δεύτερος Αραβοισραηλινός πόλεμος και ο πόλεμος των 6 ημερών.
Με την υποστήριξη της δύσης, σε όλους βγήκε νικητής το Ισραήλ.
Το Ισραήλ ποτέ δεν έκανε επιθετικούς πολέμους – μόνο αμυντικούς.
Πάντα επιθυμούσε την εφαρμογή του ψηφίσματος 181.
Γι’ αυτό, και παρά το γεγονός ότι με τον πόλεμο των 6 ημερών, κατέκτησε εδάφη όπως την Χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο, τα υψίπεδα του Γκολάν από την Συρία και την δυτική όχθη από την Ιορδανία, με εξαίρεση τα υψίπεδα του Γκολάν, έχει αποσυρθεί από τα υπόλοιπα.
Η χερσόνησος του Σινά επεστράφη στην Αίγυπτο (παρά το γεγονός ότι είναι πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου), η δε Λωρίδα της Γάζας και η Δυτική όχθη διετέθη για την δημιουργία του ΠΡΩΤΟΥ παλαιστινιακού κράτους.
Με λίγα λόγια, το Παλαιστινιακό κράτος είναι δημιούργημα του Ισραήλ.
Στα υψίπεδα του Γκολάν διατηρεί ακόμα στρατό, αλλά ποτέ δεν έχουν εποικηθεί από Εβραίους.
Αυτά τα λίγα, για να μην τρελαθούμε τελείως από τις προπαγανδιστικές ηλιθιότητες των φανατικών Αράβων.»

Επίσης, στην wikipedia αναφέρεται πως ‘Following Israel’s unilateral disengagement plan of 2004, it withdrew all settlers and most of the military presence from the Gaza strip, but maintained control of the air space and coast.’ Βασικά ο χάρτης αναφέρεται γενικά στην περιοχή της Παλαιστίνης και ήταν λογικό να αλλάξει μετά την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Και όταν το 1920 υπήρχαν 700.000 κάτοικοι στην Παλαιστίνη, ενώ ήταν 1.900.000 το 1948 ΜΕΤΑ την δημιουργία του Ισραηλινού κράτους, εμένα αυτό με βάζει σε σκέψεις.

Όσο για τους νεκρούς της τελευταίας διαμάχης, πήρε το αυτί μου ότι οι Ισραηλινοί είχαν λιγότερους νεκρούς επειδή αναχαίτισαν τους Παλαιστινιακούς πυραύλους στον αέρα.

Και αυτό είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο της Παλαιστινιακής διαμάχης για ελευθερία.

Ψάχνοντας αυτό που θα βοηθούσε τους Παλαιστινίους…

«Τέλος, ο πόλεμος του 1922 είναι αυτός που θα έπρεπε να δώσει στους Παλαιστίνιους το μεγαλύτερο μάθημα.
Όταν κάνεις πολέμους επειδή κάποιοι σε χρησιμοποιούν, όπως χρησιμοποίησε η Αντάντ τότε την Ελλάδα και το Ιράν σήμερα την Χαμάς, στο τέλος καταστρέφεσαι.» Γενικά ο πόλεμος είναι μια βρώμικη υπόθεση. Τείνω να πιστεύω ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να διαλέξω στρατόπεδο, αλλά αν έπρεπε, λαμβάνω υπ’όψιν μου όλα τα παραπάνω.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε όλη την ενδιαφέρουσα συζήτηση εδώ:

http://www.facebook.com/groups/greekatheists/10151167708019582/

Και νόμιζα ότι ο Νότης (Σφακιανάκης) είναι κουλ επειδή είχε δηλώσει μη Χριστιανός (μου ακούστηκε σχεδόν αθεϊστικό και χάρηκα). Τελικά δεν ξέρω τι είναι, αλλά με αυτά που είπε πρόσφατα θέλω να ξεράσω. Σεξιστής και ρατσιστής. Ιερός ο ρόλος της γυναίκας… Ιερά και τα δεσμά, ε; Μέσα στο σπίτι για να μην γίνουν τα παιδιά όπως βγήκαν… Και εμένα η μητέρα μου δούλευε και μια χαρά μεγάλωσα. Άντε από εδώ. (Τι περίμενα και εγώ…)

Fuyumi Kotani

Δεκέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Rhodesia

Just accept this crime, this punishment - And - I want your love, I want your hate - Embrace this love, this ego - And everything - I want your love, I want your hate - Because we can't turn back now, Rhodesia

Kατηγορίες

Αρχείο