Και πριν περάσει η εβδομάδα, ας κάτσω να γράψω και μια μίνι κριτική για το νέο σινγκλ των KAT-TUN, ‘Birth’. Κινείται στον νέο πιο χορευτικό προσανατολισμό του συγκροτήματος αλλά διατηρεί και την ιδιαίτερη γεύση των KAT-TUN. Περιέχει 4 τραγούδια, όλα στην Regular Edition.

01. Birth

Το ομότιτλο τραγούδι είναι και οι τίτλοι τέλους της σειράς “Γιόκαι Νίνγκεν Μπέμου” (Μπεμ, το ανθρωποειδές τέρας) στην οποία πρωταγωνιστεί ο Κάζουγια Καμενάσι του συγκροτήματος. Δυναμικό, αρκετά χαρωπό. Ηλεκτρική κιθάρα, κρουστά και χορευτικός ρυθμός. αν υπήρχε funky rock, θα ήταν αυτό. +1

02. Star Rider

Απαίσια άμουση αρχή και εντελώς ηλεκτρονικός ήχος. Το μόνο που μου αρέσει από αυτό το τραγούδι είναι τα φωνητικά. I’m a star rideeeer! -1

03. Act on Emotion

Η μουσική, αν και είναι ηλεκτρονική, μου αρέσει περισσότερο. Έλα ντε όμως που όλο το τραγούδι έχει φωνητικά με παραμόρφωση φωνής!! Όχι, όχι και πάλι όχι. -1

04. Baby B mine

Ηλεκτρονική μουσική με μελωδία, ωραίο πιάνο στην αρχή, καταπληκτική ηλεκτρική κιθάρα, καλά φωνητικά και ένα εντελώς πορωτικό τραγούδι. +1

Άντε, για να αξίζει το single τα λεφτά του.

Στις 30 Νοεμβρίου κυκλοφορεί το νέο single των KAT-TUN και επειδή ήδη κυκλοφόρησε στο ίντερνετ για κατέβασμα πολλοί ανησύχησαν για τις πωλήσεις και κάποιοι βιάστηκαν να κατηγορήσουν άσχημα αυτούς που δημοσίευσαν τα βίντεο κλιπ. Πέρα από το γεγονός πως τα βίντεο κλιπ είναι από την φύση τους διαφημιστικά έχουν γραφτεί κατά καιρούς διάφορα για την επιρροή του διαδικτύου στην μουσική βιομηχανία.

Φαίνεται πώς είναι γεγονός ότι οι μουσικές πωλήσεις έχουν ελαττωθεί πολύ μετά την επικράτηση του διαδικτύου. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι ο τρόπος που οι δισκογραφικές ψάχνουν για ταλέντα. Συνήθως ψάχνουν για καλλιτέχνες που έχουν ήδη το δικό τους κοινό, είτε από  μουσικά reality, το YouTube, το Facebook ή το twitter. Επίσης, λόγω της μειωμένης αμοιβής των καλλιτεχνών, στο ίδιο άρθρο του Economist αναφέρεται πως κάποιοι επιλέγουν να μην υπογράψουν καν συμβόλαιο.

Είναι όμως το ίντερνετ η πραγματική αιτία που μειώθηκαν οι πωλήσεις; Εγώ θυμάμαι τον εαυτό μου να αγοράζει κατά 98% μουσική που είχα ακούσει από πριν, είτε από το MTV (το μοναδικό μουσικό κανάλι που υπήρχε όταν ήμουν μικρή) είτε από κασέτες που μου έγραφαν φίλοι και συγγενείς. Είχα πολλές κασέτες, αλλά είχα ακόμα περισσότερα CD. Και αργότερα, όταν επικράτησαν τα CD, τα mp3 αντικατέστησαν τις κασέτες, και όχι τα mp3 τα CD, τα οποία υπεραγαπώ σαν αντικείμενα. Πράγματι, άλλες μελέτες δείχνουν πως οι άνθρωποι που κατεβάζουν περισσότερη μουσική αγοράζουν επίσης και περισσότερη μουσική.

Αυτό που στην πραγματικότητα άλλαξε το ίντερνετ κατά την γνώμη μου είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι μαθαίνουν τους καλλιτέχνες και η διεύρυνση των επιλογών τους. Σίγουρα, μέσα από το ίντερνετ μπορούμε να γνωρίσουμε πολύ περισσότερους καλλιτέχνες. Αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να αγοράσουμε όλα όσα θα θέλαμε. Πρέπει να κάνουμε μια επιλογή, σύμφωνα με αυτό που θέλουμε περισσότερο. Η μουσική βιομηχανία όντως έχασε, αλλά αυτό συνέβη επειδή μοιράστηκε η πίτα, όχι επειδή ο κόσμος σταμάτησε να αγοράζει μουσική. Και μιλάμε για αυτούς που έχουν ακόμα την δυνατότητα να αγοράζουν μουσική. Γιατί η οικονομική κρίση σίγουρα θα επηρέασε και την μουσική βιομηχανία, αλλά για αυτό δεν φταίει το ίντερνετ και η πειρατεία.

Στο κοντινό μου περιβάλλον άτομα που δεν αγόραζαν μουσική πριν από το ίντερνετ δεν αγοράζουν και τώρα, και άτομα που αγόραζαν πριν αγοράζουν ακόμα όσο μπορούν. Αυτό που τελικά καθορίζει το αν θα αγοράσεις ένα CD ή όχι είναι η σχέση σου με την μουσική και η αγάπη για κάποιον καλλιτέχνη, και όχι το αν τα έχεις διαθέσιμα για κατέβασμα από το διαδίκτυο. Διαβάζοντας αυτό το άρθρο είναι σαφές ότι η μουσική βιομηχανία έχει αυταπάτες ως προς το πόσο μπορεί να πουλήσει. Ποιος θα αγοράσει ένα CD για ένα και μόνο τραγούδι ή έναν καλλιτέχνη που δεν γνωρίζει; Σίγουρα δεν μπορούμε να αγοράσουμε οτιδήποτε μας έγραψε ένας φίλος μόνο και μόνο για να το ακούσουμε. Και εγώ προσωπικά αλλά και άλλος κόσμος που γνωρίζω δεν θα αγόραζε ποτέ μουσική αν δεν άκουγε πρώτα τα τραγούδια είτε στο YouTube είτε με οποιοδήποτε άλλον τρόπο. Το ράδιο, το MTV και το MAD έχουν πολύ περιορισμένο ρεπερτόριο. Ειδικά η τηλεόραση. Για εμένα ειδικά είναι πολύ απογοητευτικό το πόσο ίδια ακούγονται τα τραγούδια στα μουσικά κανάλια. Και σύμφωνα με αυτό το άρθρο όταν η μουσική βιομηχανία άρχισε να χρεώνει τους ραδιοφωνικούς σταθμούς για την χρήση των τραγουδιών τότε το ραδιόφωνο άρχισε να στρέφεται σε φθηνά τραγούδια ή απλά παλιά. Πολλοί μάλιστα από τους καλλιτέχνες πιστεύουν ότι η πειρατεία δεν μειώνει τις πωλήσεις τους.

Και όσο για το Μetropolis που έκλεισε 2 καταστήματα, στην Ομόνοια και τον Πειραιά, έχω να πω ότι ναι μεν έχασε πελάτες που δεν μπορούν πλέον να αγοράζουν πλέον μουσική. Αλλά εδώ και χρόνια έχει χάσει εμένα που ενώ μπορώ να αγοράσω κάποια πράγματα, τα παραγγέλνω από το ίντερνετ γιατί δεν τα φέρνει. Και δεν μιλάω μόνο για τα Ιαπωνικά που ακούω. (Ένα που είχε φέρει το πήρα). Μιλάω και για ευρωπαϊκά μεγάλα γκρουπ όπως Take That. Το άλμπουμ τους που έφεραν το πήρα. Θα φέρουν όμως το καινούριο DVD; Ή θα αναγκαστώ να το αγοράσω και αυτό από το ίντερνετ;

Και για να ξαναγυρίσω στους KAT-TUN, είπε κάποιος ότι πολλοί ακύρωσαν την παραγγελία του single επειδή διέρρευσαν τα τραγούδια πριν από την κυκλοφορία. Ίσως να ισχύει κάτι τέτοιο. Αλλά πολλοί επίσης το αγόρασαν επειδή άκουσαν τα τραγούδια.

Ακούσαμε όλοι (ή σχεδόν) αυτές τις μέρες για την εκπομπή ‘Greek for a Week’ της αγγλικής τηλεόρασης. Άκουσα για την ντροπή που μας κάνουνε να νιώθουμε ως Έλληνες. Κι όμως. Θα έπρεπε να νιώθουμε ντροπή. Γιατί αυτά που περιγράφει είναι αλήθεια. Αν είχαμε ποτέ την ικανότητα να νιώθουμε ντροπή για κάτι ίσως είχαμε ελπίδες να βελτιωθούμε ως έθνος.

Είδα και την Λιάνα Κανέλλη να βγαίνει στην Αγγλική τηλεόραση να λέει ‘we are bold and we are beautiful’ και εμένα μου θύμισε τον οδηγό που κάνει την μ*****α του στον δρόμο και μετά βγαίνει να φωνάξει και από πάνω αντί να ζητήσει συγνώμη.

Και εσείς που θα βιαστείτε να πείτε ότι δεν έχετε φταίξει σε τίποτα, σκεφτείτε ότι οι πολιτικοί που έφτιαξαν την Ελλάδα αντιπροσωπεύουν εσάς και όχι μόνο τον διπλανό σας.

Βγήκε το βράδυ και το βίντεο κλιπ του νέου τραγουδιού του Τζιν! Και μιας και το έβαλε στο επίσημο κανάλι του στο YouTube μπορώ να κάνω μια μικρή κριτική εδώ και να βάλω το βίντεο με εγγύηση ότι δεν θα το σβήσουν.  Πάμε λοιπόν.

Με μια λέξη: αμερικανιά. Αυτοκίνητα και γκόμενες. Το όνειρο κάθε άντρα ομολογουμένως. Τουλάχιστον οι γκόμενες είναι αρκετά σεμνές. Ο Τζιν πάει μάλλον να πιάσει και το αντρικό κοινό. Ή αυτό σημαίνει για αυτόν ‘κυνηγάω τα όνειρά μου’. Επίσης, το στυλ του ίδιου του Τζιν. Ένας τόσο όμορφος  άντρας κρύβεται καθ’όλη την διάρκεια του βίντεο πίσω από έναν σκούφο και γυαλιά ηλίου.

Και τέλος το ίδιο το τραγούδι. Τύπου RnB θα το πω. Και είναι και ανακυκλωμένο τραγούδι του Jason Derulo. Καλό είναι, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι ένα μονότονο τραγούδι με νότες ‘αυταπάτης μεγαλείου’. Το μόνο που εκτίμησα είναι ότι δεν έχει παραμόρφωση φωνής.

Και όλα αυτά τα λέω εγώ, που έχω λατρέψει τον Τζιν. Ειδικά την φωνή του, την οποία φαίνεται να την έχει ξεχάσει ο ίδιος. Ίσως είμαι προκατειλημμένη γιατί θυμάμαι πάντα τα καταπληκτικά τραγούδια που έχει πει, μια όαση μέσα σε ένα μουσικό στερέωμα μονοτονίας. Πάντως το τραγούδι ήταν πρώτο στα iTunes και πάει πολύ καλά. Ίδωμεν. Εγώ θα περιμένω τα ιαπωνικά του τραγούδια.

Να και το βίντεο για να έχετε μια καλύτερη άποψη.

Επιτέλους, κυκλοφόρησε σήμερα το DVD της ταινίας Atlas Shrugged. Είναι μόνο το 1ο μέρος και μπορείτε να το βρείτε στο pirate bay ή να το παραγγείλετε από την επίσημη ιστοσελίδα της ταινίας. Κοστίζει 19 $ και τα έξοδα αποστολής για Ελλάδα είναι 13$. Όταν μου έρθει η δική μου παραγγελία μπορώ να σας επιβεβαιώσω και το κατά πόσο είναι ασφαλές!

Και επειδή την είδα πριν από λίγο, ας περάσουμε γρήγορα και σε μια κριτική της ταινίας. Το σενάριο έχει σεβαστεί αρκετά το βιβλίο και από όσο θυμάμαι όλα τα βασικά σημεία είναι μέσα. Έχει πολύ ωραία ατμόσφαιρα με ωραίο φωτισμό και τοπία αλλά σου δίνει και την αίσθηση ενός κόσμου που καταρρέει. Οι ηθοποιοί είναι καλοί και μου αρέσουν στους ρόλους τους. Η πλοκή είναι πυκνή, κάτι απαραίτητο για να βγει ένα τόσο μεγάλο βιβλίο σε ταινία, ακόμα και αν αυτή έχει 2 μέρη. Το 1ο μέρος είναι μόνο μιάμιση ώρα. Αυτό που δεν μου άρεσε είναι ότι αλλάξανε το όνομα ‘Galt’s Gulch’ με το ‘Ατλαντίδα’. Τι μας λέτε!!! Κουραστήκατε πολύ για να γίνετε πρωτότυποι!

Υπόθεση

Και τέλος, για όσους δεν γνωρίζουν το βιβλίο της Ayn Rand, (το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στα Ελληνικά από την Ωκεανίδα) λίγα λόγια για την υπόθεση. Σε έναν κόσμο που έχει γίνει σχεδόν όλος κομμουνιστικός, η Αμερική, σε ένα πολύ κοντινό μέλλον είναι από τις λίγες χώρες που δεν έχουν γίνει κομμουνιστικές, αλλά με πάρα πολλά προβλήματα. Πολλοί σημαντικοί άνθρωποι εξαφανίζονται μυστηριωδώς και η Ντάγνυ Τάγκαρτ, στέλεχος εταιρίας σιδηροδρόμων και ο Χανκ Ρήρντεν, βιομήχανος, είναι από τους λίγους που έχουν μείνει να παλέψουν σε έναν κόσμο που καταρρέει.

Βαθμολογία 4/5.

Θα έβαζα και 5/5 αν δεν μου την έσπαγε το όνομα-μαϊντανός ‘Ατλαντίδα’.

Βρήκα σήμερα το πρωί ένα άρθρο που μιλάει για ένα μικρό χωριό στην Αυστρία, λίγο πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, του οποίου ο φτωχός δήμαρχος, με γνήσιο – ομολογουμένως –  ενδιαφέρον για τους συγχωριανούς του, αποφάσισε να βάλει ένα τέρμα στην φτώχεια. Και για αυτόν τον σκοπό μάλιστα τύπωσε ένα νέο είδος χρήματος (χωρίς ανταπόκριση σε χρυσό) και μάλιστα το έκανε χρονικά περιορισμένο, ώστε να ωθεί τους ανθρώπους να το ξοδεύουν και να μην το καταθέτουν στην τράπεζα για τοκισμό.

http://tsekouratoi.blogspot.com/2011/11/blog-post_3134.html

Εμένα αυτή η ιστορία μου θύμισε κάτι από τα σχολικά μου χρόνια. Πριν ακόμα διαβάσω Ayn Rand, κάπου στα 15, σε ένα μάθημα θρησκευτικών ο παπάς που μας δίδασκε μας μιλούσε για το χρήμα και το πως δεν φέρνει την ευτυχία. Εγώ του είχα πει “Ναι, αλλά εγώ θέλω στο μέλλον να ταξιδέψω σε όλον τον κόσμο. Δεν μπορώ να το κάνω χωρίς χρήματα.” Και η απάντησή του ήταν “Μπορείς να πας απλά στο πάρκο και να είσαι ευτυχισμένη. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις.”  Δηλαδή με λίγα λόγια μου υπαγόρευσε πώς να είμαι ευτυχισμένη.

Πέρα από αυτό, τι βλακεία είναι αυτή, να μην έχει κανείς αποταμιεύσεις; Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να το κάνεις. Μπορεί κάποιος να χρειάζεται χρήματα για μια μεγάλη δαπάνη ή μια επένδυση, την οποία δεν μπορεί να καλύψει με μέρος του μισθού του.

Πρέπει να προσέχουμε πού στρέφουμε το μίσος μας, γιατί μπορεί να είναι τελικά ενάντια στο συμφέρον μας. Και ότι δεν μας αρέσει, τελικά δεν θα το έχουμε. Ας το προσέξουν αυτό όσοι ζητάν την ανάπτυξη.

Είδα πριν από μερικές μέρες αυτό το άρθρο για τον Γιώργο Παπανδρέου. Μα τι σχέση έχουν οι πικρίες μιας πρώην συζύγου για τις ηγετικές ικανότητες ενός ανθρώπου; Και το γεγονός ότι είναι άθεος; Από πότε το κουτσομπολιό κάνει πολιτική; Προφανώς και ο Παπανδρέου δεν έχει ηγετικές ικανότητες και δεν μπορεί να εμπνεύσει τον λαό, αλλά αυτό το άρθρο δεν ασχολείται πραγματικά με αυτό το θέμα. Και είναι αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί.

Αυτές τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον τις εξελίξεις. Το πρώτο μου συναίσθημα ήταν θετικό: “κάτι μπορεί να αλλάξει”. “Ας αποφασίσουμε κάτι και να τελειώνει η γκρίνια και η αναποφασιστικότητα”. Μετά, σκεπτόμενη καλύτερα αποφάσισα ότι αυτά τα βλακώδη παιχνίδια εξουσίας δεν πρόκειται να μας πάνε πουθενά. Ήμουν σίγουρη ότι ο Παπανδρέου ήταν έτοιμος να κάψει την χώρα μπας και αναστηθεί κάτι από τα αποκαΐδια.

Από ότι φαίνεται τώρα που τελείωσαν όλα, κατάφερε να τους εκθέσει όλους και να βγει και μάγκας από πάνω. Κάποιος τον χαρακτήρισε “τέλειο αυτόχειρα”. Δεν είδα να παραιτήται πάντως για να ολοκληρώσει την αυτοκτονία.

Εντάξει, τώρα μιλάει σαν να μην συναίβει τίποτα, αλλά σκέφτομαι ότι ίσως τελικά να χρειαζόταν αυτή η θεραπεία σοκ. Όλοι σοκαρίστηκαν με το ντρόπιασμα της Ελλάδας στον κόσμο και σούρνουν στον Παπανδρέου τα εξ’αμάξης. Η θεραπεία-σοκ δεν είναι σοβαρή πολιτική τακτική, όπως δεν είναι και ψυχολογική θεραπεία. Χρειαζόταν τόσο πολύ η θεραπεία-σοκ για να οργανωθεί το κράτος; Το μοναδικό πρόβλημα ήταν η ανεύθυνη αντιπολίτευση και οι αντιδράσεις του λαού; Διάβασα ακόμα πριν από μερικές μέρες (ή άκουσα;) ότι οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν αντί να μειώνονται. Ποιος φταίει για αυτό;

Αλλά ας δούμε όμως το αποτέλεσμα: εκτέθηκαν όλοι οι λαϊκιστές πολιτικοί. Δεν θα γίνει δημοψήφισμα, επομένως η Ελλάδα δεν θα μπει σε έξτρα περιπέτειες, επιτέλους ενώθηκαν όλοι οι Έλληνες εναντίων του πρωθυπουργού. Για την επόμενη βδομάδα δεν έχει απεργίες και τα κόμματα μάλλον θα συναινέσουν σε κάτι: πολιτική ή και κοινή κυβέρνηση μένει να το δούμε.

Κανονικά κατά την γνώμη μου πρέπει να παραιτηθεί όχι μόνο ο Παπανδρέου, αλλά και όλοι ο αρχηγοί κομμάτων που άλλαξαν την στάση τους μόνο και μόνο από τον φόβο του δημοψηφίσματος. Πάμε Σύνταγμα με σημαιάκια της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ελπίζω αύριο να ξημερώσει μια καινούρια μέρα με όλους να έχουν μεγαλύτερη όρεξη για δουλειά και λιγότερη γκρίνια.

Αυτές τις μέρες δεν έχω όρεξη για τίποτα… Ευτυχώς ξεκίνησαν νέες Ιαπωνικές σειρές, από τις οποίες θα παρακολουθήσω σίγουρα 2. Ειδικά για το “Μπεμ, το ανθρωποειδές τέρας” (Yokai Ningen Bemu) πρέπει να αφιερώσω ιδιαίτερο ποστ. Το είδα 2 φορές χωρίς υπότιτλους και 1 φορά με υπότιτλους! Οπτικά τέλειο και πολύ συγκινητικό. Επίσης κυκλοφορεί στις 8 Νοεμβρίου το DVD της ταινίας Atlas Shrugged, στις 30 Νοεμβρίου το νέο single των KAT-TUN “Birth” που θα έχει 2 PVs παρακαλώ και στις 7 Δεκεμβρίου η Ιαπωνική έκδοση του Αμερικάνικου single του Jin Akanishi “Test Drive”. Πιθανών να κάνω και για αυτά αναλυτικό ποστ.

Ετοιμάζονται να κάνουν τον Τζιν μεγάλο αστέρι παγκοσμίως. Στεναχωριέμαι που πρέπει να γίνει σαν τους Αμερικάνους για να τον προωθήσουν. Ακούω τώρα MAD TV και ελάχιστα τραγούδια αξίζουν. Ακούω μόνο για να έχω μια επαφή και για να εκτιμώ περισσότερο την δική μου μουσική μετά. Τουλάχιστον, όσο και να αλλάξουν ο Τζιν ή οι Κ-Τ, αυτό δεν πρόκειται  να ακυρώσει όλα τα όμορφα τραγούδια που έχουν τραγουδήσει και γράψει.

Τέλος, αποφάσισα να πάω στο επόμενο συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Έχω χάσει επεισόδια. Τελευταία πήρε το μάτι μου αναφορές σε προσπάθειες συνεργασίας του ευρύτερου φιλελεύθερου κύκλου. Αναρωτιέμαι αν αυτό θα βοηθήσει σε τίποτα. Ο κόσμος δεν νοιάζεται να δημιουργήσει. Θέλει μόνο να νιώθει ασφάλεια. Δυστυχώς η δημιουργία προϋποθέτει ρίσκα, κίνδυνο να μην αρέσει αυτό που κάνεις και ανασφάλεια.

Τέλος πάντων. Δεν έχω όρεξη για μεγάλες φιλοσοφικές αναλύσεις. Αυτό το λίγο απ’όλα ποστ για τώρα…

Επέστρεψα χθες από τις διακοπές μου γεμάτη άγχος. Για πολλά πράγματα. Ευτυχώς είχα την γατούλα μου που ήταν όλο γλύκες. Ανακάλυψα ότι όσο έλειπα τα γατάκια της Γκόλφως αγρίεψαν και δεν θέλουν να τα πιάνω. Πώς θα τα δώσω τώρα; Αλλά πρέπει να βάλλω αγγελίες, γιατί πρέπει να φύγουν. Η Τάτσουκι φοβάται να περνάει την πόρτα του σπιτιού εξ’αιτίας της Γκόλφως. Επίσης χθες το βράδυ έκλεψαν τους γείτονες. Αγχώθηκα και με αυτό. Η εγκληματικότητα έφτασε και στην γειτονιά μου.

Κατά τα άλλα αποφάσισα να παίζω λιγότερο στο facebook και να γράφω περισσότερο στα blogs μου. Ελπίζω να έχω ανταπόκριση. Αν και διαπιστωμένα γράφω περισσότερο όταν δεν έχω καθόλου ανταπόκριση ή όταν έχω πολλή. Σύντομα θα επανέρθω στους ρυθμούς μου. Καλό φθινόπωρο σε όλους!

Μια πολυαναμενώμενη ταινία έγινε επιτέλους πραγματικότητα! Περιμένω να την φέρουν και στην Ελλάδα. Θα αποτελείται από πάνω από ένα μέρος, επομένως πιστέυω ότι θα έχουν αφήσει ελάχιστα απ’έξω από το βιβλίο.

Fuyumi Kotani

 

Ιανουαρίου 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Rhodesia

Just accept this crime, this punishment - And - I want your love, I want your hate - Embrace this love, this ego - And everything - I want your love, I want your hate - Because we can't turn back now, Rhodesia

Κατηγορίες

Αρχείο

GreekBloggers.com

Top Posts

    Follow

    Get every new post delivered to your Inbox.